2.Bölüm

SEZİN’DEN DEVAM

Gözlerim doldu. Bu nasıl olurdu? Hadi, ben çok iyi bir şekilde büyümüştüm.

Babaannem ve abim sayesinde… Ama gerçek ailem bensiz 17 yıl geçirmişti.

Üstelik tek bir hata yüzünden kendilerini suçlamışlardı. Ya bu yüzden aileleri

dağılsaydı? Hiç mi düşünmemişlerdi?
Gözlerim dolu bir şekilde bakarken abim

yanıma geldi.“Ağlama, bir tanem.” diyerek bana sarıldı.Ahu Hanım ve Yusuf

Bey de yanımıza geldi.“Sezin’im, bize bir şans verir misin? Bizimle gelir misin?”

diye sordu Ahu Hanım.“Ben abimi bırakmak istemiyorum.” dedim.

“İstediğin zaman abinle görüşebilir, gidip kalabilirsin. Seni asla kısıtlamayız.

Yeter ki bize bir şans ver.”Biraz düşündükten sonra, “Peki.” dedim.

“Ay Işığı, ben eşyalarını toplayıp getireceğim. Ne zaman istersen ara, seni

kendi evimize götüreceğim. Senin de ailenle yaşamaya hakkın var.”

“Tamam, abi.” dedim ve ona sarıldım.
Ahu Hanım koluma girdi. Yusuf Bey de

önden ilerledi.“Güzel kızım, baban sana ne kadar sert görünse de çok şefkatli

birisidir. İşi gereği çok sert durur, duygularını belli etmez ama seni çok

seviyor.”Kısa konuşmamız bittikten sonra arabaya bindik ve yola koyulduk.

İki saatin sonunda malikâne gibi bir yere geldik. Arabayı park ettikten sonra Yusuf

Bey yanıma gelip elimden tuttu. Biraz çekinsem de elimi bırakmadı.“Benden

korkma, inci tanem.” dedi kalın sesiyle.
“Yok, korkmuyorum.” dedim.Gülümsedi.

Hep beraber eve girdik. Evin salonuna ilerlediğimizde üç adet izbandut gibi

adamla karşılaştım. Acaba bunlar da kimdi?“Yusuf Bey, bunlar kim?” diye

sordum.“He, onlar mı? Boş ver, onlar gereksiz birileri.”“Yazıklar olsun, baba!

Sen bizi sokağa da atarsın yakında. Gidin, evlenin! Beni

ilgilendirmiyor sunuz zaten. Kızım bana yeter. Sizi ananız sevsin!” dedi

adamlardan biri.Kıkırdadım.Yusuf Bey oğullarına dönerek, “Oğullarım, rahat

bırakın.” dedi.Ardından Ahu Hanım bana döndü.“Sezin’im, bu üçü senin abin.

Hadi, tanışın bakalım.”“Pekâlâ, ilk ben! İlk ben!” diye atıldı üçünün en küçüğü.

“Ben Ata. En küçük abinim. 26 yaşınday ım, matematik öğretmeniyim ve favori

abinim!” “Sen kes! Ben senin favori abinim. Ben Eren, 28 yaşındayım.

Savcıyım ve en çok sevdiğin abinim!” dedi diğeri.İkiniz de geri durun

“Miniğimden, merhaba ufaklık! Ben Akın, en büyük abinim. 30 yaşındayım ve

yüzbaşıyım.” “Gerçekten mi?” dedim sevinçle. “Ben askerleri çok seviyorum,

hayranıyım!”“Artık en sevdiğin abisi benim!”“Hayır, benim!”“Benim!”“Akın

abi, beni de tabura götürür müsün bir gün?” diye sordum.“Abin diyen dilini

yerim! Tabii ki götürürüm. Sen ne zaman istersen…”“Sen iste yeter, ulan kızım!

Çalma babacığım, ben binbaşıyım. Abin boş ver, ben seni götürürüm!”“Fark

etmez.” dedim gülerek.Yusuf Bey araya girdi.“Hadi, bırakın kızım dinlensin.

Rahat bir nefes aldırın kıza! Dört bir yanını sarmışsınız.” “Benim için sorun

yok.” dedim.“Peki, anneciğim. Kendini tanıt bakalım. Nelerden hoşlanırsın?”

“Ben Sezin. 17 yaşındayım. İleride doktor olmayı düşünüyorum. En

sevdiğim renk mor, en sevdiğim yemek köfte patates. Ha, bir de çilekli linkie

bayılırım.” “Babacığım, keşke yolda söyleseydin. Sana linki alırdık.” dedi

“Sorun değil, sonra da alabiliriz.” “Baba, ben bir yere gidip geliyorum.” dedi

Ata.“Nereye, Ata?” “Bir yere işte. Hadi, bay bay!” “Ulan şerefsiz! Ata, linki

almaya gidiyor. Gidip yakalayalım!” diye bağırdı Eren.Diğer iki abi de Ata’nın

peşinden gitti.Ben de gülmeye başladım.“Anneciğim, alışsan iyi olacak.

Abilerin hep böyle olacak” dedi gülümseyerek.Ben

de gülümsedim. Çünkü artık beni çok seven bir ailem vardı.