1.Bölüm

Yeni bir gerçe aile kurgusu yazmaya karar verdim:D

SEZİN NİN AĞZIN DAN

"Ay Işığı, hadi kalk! Okula geç kalacaksın. Hadi, tatlı uykucu, uyan!"Abimin beni

uyandırma çabaları sonunda başarılı olmuştu."Tamam abi, uyandım! Bağırma

karga gibi.""Getirtme beni oraya! Hadi, kalk abiciğim!""Off, kalktım ya! Ne

çığırıyorsun?"Bir saniye, kendimi tanıtayım. Ben Sezin, 17 yaşındayım. Ben

üç yaşındayken annem ve babam ölmüş. Bize babaannem bakmış. Sonra abim 18

yaşındayken babaannem vefat etmiş. Şimdi de abimle yalnız yaşıyordum.

Sevimli bir evimiz vardı, bize yetiyordu.
Neyse, abimi daha fazla bekletmeden

hazırlanmaya koyuldum. Banyoya gidip elimi yüzümü yıkadım, sonra da okul

formamı giydim. Hazır olunca mutfağa ilerledim. Abişim güzel bir kahvaltı

hazırlamıştı."Eline sağlık, şövalyem!"
"Afiyet olsun, Ay Işığım."Güzel bir

kahvaltı yaptıktan sonra okula gitmek için yola koyuldum. Abim beni

arabasıyla okula bıraktı, sonra da gitti.
Gelsin yine bomboş bir gün! Hiç

arkadaşım yoktu. Tek takılmayı sevdiğim için arkadaş edinmiyordum.Önce

kantine uğrayıp çilekli link aldım. Link benim zaafımdı. Her

gün en az on tane içerdim. Tabii, abimden gizli içiyordum

çünkü fazla içmemeizin vermiyor du.Kantinden çıkıp

sınıfıma girdim.İlk iki dersim matematik ti, o yüzden dersi dinlemeye başladım.

BORİS'TEN DEVAM

Şirket işleriyle ilgilenirken telefonum çaldı.Hayırdır acaba? Bilmediğim bir

numara arıyordu. Merak edip açtım.
"Buyurun, kimsiniz?""Merhabalar, Boris

Bey. Ben Ka*** Hastanesi'nden arıyorum. On yedi yıl önce bebekler karıştırılmış.

Sezin'in kız kardeşiniz olduğu anlaşılı yor. Bugün içinde hastanemize

uğrarsanız seviniriz." "Ne saçmalıyor -sunuz siz? Ne karışması?" diye sinirle

sordum."Beyefendi, hastaneye gelin. Daha fazla bilgi vermeyeceğim."

"Tamam," dedim ve telefonu kapattım.
Hemen patrondan izin isteyip Sezin'in

okuluna doğru yola çıktım. Yarım saat süren yolculuğun ardından okula

varmıştım. Arabayı park edip direkt müdürün yanına çıktım. Olanları kısaca

anlattım.Sezin'i çağırtmıştı. Birkaç dakika sonra Sezin gelmişti."Sezin, abiniz

seni almaya geldi. O sana ne olduğunu anlatır.""Tamam, hocam."

"Abiciğim, ne oldu?" diye tatlı tatlı sordu."Gel, Ay Işığım.

Anlatacağım."Okuldan çıkıp arabaya bindik."Abiş, anlatacak mısın?"

"Anlatacağım."Derin bir nefes aldım ve konuşmaya başladım.

SEZİN'DEN DEVAM

"Evet abi, anlat. Ne oldu?""Beni hastaneden aradılar. On yedi yıl önce

bebeklerin karıştırıldığını söylediler."
"Ne?! Abi, sen beni bırakmayacaksın,

değil mi?""Seni asla bırakmam. Tamam mı? Sakin ol. Henüz emin değiliz. Test

yaptıracağız.""Tamam abi, sakinim. Hadi, bir an önce gidelim de bitsin.""Tamam,

abiciğim," dedim ve arabayı çalıştırdım.
Bir saatlik yolculuğun ardından

hastaneye varmıştık. Arabayı park edip hastaneye girdik. Bizi yönlendirdikleri

odaya doğru ilerledik.Kapıyı açtığımızda orta yaşlı bir çiftin oturduğunu gördük.

Kadınla saçlarımız birebir benziyordu. Saçlarımızın benzemesi onun annem

olduğu anlamına mı geliyordu? "Öncelik le hoş geldiniz. On yedi yıl önce

yaptığımız ha-"Orta yaşlı adam sözümü kesti."Uzatma.""Pardon, efendim."

Kan örnekleri alındı. Önce adamdan, sonra benden kan aldılar. Sonuçların iki

saat içinde çıkacağını söylediler.Biz beklerken kadın yanıma geldi. Çekingen

bir şekilde ona baktım."Merhaba kızım, ben Ahu. Senin annen olduğuma

inanıyorum çünkü bana gençliğimi hatırlatıyorsun. Bana çok benziyorsun,"

dedi.Ardından acı bir şekilde gülümsedi.
"On yedi yıl önce kızımızın öldüğünü

söylediler. Hangi anne bu acıya katlanabilir ki? Zaten eşim Yusuf da

kendine gelemedi. En büyük hayali bir kız çocuğu sahibi olmaktı. Çünkü ben

eminim ki sen benim kızımsın."
"Bilmiyorum, efendim. Test sonuçları

çıkmadan emin olamam.""Tamam, kızım," dedi.İki saat çoktan dolmuştu ve

doktor açıklama yapmaya başlamıştı.
"Sezin Yıldırım ile Yusuf Kara'nın DNA

örnekleri yüzde 99 uyumlu çıktı. Sezin Yıldırım, Yusuf Kara'nın kızıdır."

Şok içinde kalmıştım. Ağzım açık bir şekilde doktora bakıyordum.