TAHLİYE EMRİ

O sabah üniversiteye giderken tek derdim kahvemi dökmeden derse yetişmekti. Birkaç saat sonra bütün kampüsün beni arayacağını nereden bilebilirdim?

Her şey ekranlarda beliren iki kelimeyle başladı.

TAHLİYE EMRİ.

Ardından beş isim sıralandı.

Ceylin Aras.
Poyraz Koral.
Ege Aydın.
Defne Yalın.
Kerem Sancak.

Beş öğrenci.
Birbirinden farklı beş hayat.
Ve hiçbirimizin neden orada olduğunu bilmediği bir liste.

Çıkışlar kapatıldı.
Güvenlik görevlileri peşimize düştü.
Tanıdığımız insanlar bizden uzaklaşmaya başladı.

Üstelik kaçarken karşılaştığım Poyraz Koral'ın, hakkımızda bildiklerini anlatmaya pek niyeti yok gibiydi.

Birbirimize güvenmiyorduk.
Ama birbirimizden başka kimsemiz de kalmamıştı.

Başlangıçta tek istediğimiz kampüsten çıkmaktı.

Sonra bir şeyi fark ettik.

Bizi dışarı çıkarmamak için bu kadar uğraşıyorlarsa...

Dışarıda öğrenmemizi istemedikleri ne vardı?