SÜİZAN

Avucumun içine düşen kar tanelerinin eriyişini izlerken gözyaşım soğuğa inat yakarak indi yanaklarıma.
'Sen benim kar tanemsin Berfu. Başkaları için her hangi soğuk bir kar tanesi, benim için kalbimi yakan, benzeri asla olmayan kristalim. '
Buğulu sesini unutmamak için beynimde yankılandırdım yine...
Her yıl ilk kar yağışı acı verir miydi insanın yüreğine...
Acı ne kelime! Zemheri soğuğunun buzdan oklarını hissettim her günüm de.
Titreyen ellerime vücudum eşlik ederken önce kahve saçlarıma kapatılan şapka ve omuzuma bırakılan montla kendime geldim.
"Canım hasta olacaksın," dedi iyice sararak.
"Şu yağan kar içimdeki ateşi söndürmesi gerekirken, kor yerine nasıl geçer? Bana geldi, beni mutlu görmesi gerek ama ben onun gidişine alışamamışken, gelişine nasıl alışabilirim. " Dedim gri gökyüzünden yüzüme düşen kar tanelerine bakarken.
"Berfu; bırak ateş yansın ve bitsin. Sen arada harladıkça sönmeyecek. Bırak o ateş seni yakmadan, yanarak bitirsin kendini." Dediğinde tam yüreğimde ki ateşin halini anlatmıştı.Ateş ne tam olarak ne yanıyordu ne de sönüyordu.

"Sen Yağız'ın hayat hikayesinin baş karakteri kadınsın! Bu hikayede kadın zamanla güçlenmeyecek çünkü sen zaten güçlü bir kadınsın. Ama Yağız'ın o gücünü görmeye ihtiyacı var. Hadi; sil acılarının damlasını içeri girelim." Dediğinde başımı sallayarak acilden içeriye girerek odamda oynayan kara yağız oğluma sarıldım sıkı sıkı.

Babasının kokusunu onda arayan, yüreği yaralı bir kadınım.
Ben Berfu Eldem. 28 yaşında Anestezi uzmanı, 5 yaşında adı gibi kendide Yağız'ın annesi, vatanı uğruna şehit olmuş bir askerin yareni. Adının, rütbesinin önemi olmayan binlerce vatan evlatlarından birinin, sevgisine doymadan benden çok sevdiği şehadet şerbetini içtiği İbrahim'in göz bebeği.

Sevdasına kavuşması mahşere kalmış yaralı serçeden sadece biri.

**********

Ayağımdaki botların çamurlarının hangi dağdan koparak benimle geldiğini düşünmeden edemedim. Belki botlarıma özgür olmak için tutunmuş, belki de ben istemeden onları yurtlarından ayırmıştım.
Sırtımdaki çantanın ağırlığını yüreğimde taşırken anahtarımla evimizin kapısını açtım.

Bedenen sıcak, ruhen soğuk evimin içinde dolandığımda ben ve hiç ayrılmayan yanlızlığımla baş başaydık.
Sizin yolunuzu gözlemeyen, sizin için korkmayan birini sevmek, 'seni seviyorum' kelimesi sadece dilinin ucunda öylesine söyleyen biriyle evli olmak hayatı yalnız yaşamaktan daha zormuş.

İnsan sizden çok sevildiğini bildiğiniz bir eşyayı kıskanır mı?
Ben kıskanıyorum; Bir koltuğu, bir yatağı, bir bibloyu.
Ben; Sadece vatanın evladı olarak ana yerine koyduğu vatanına aşık olan, baba yerine koyduğu abisi JÖH Albay Ömer'in kardeşi Özel Kuvvetlere bağlı Yüzbaşı Hamza Zeyrek. Yani bordo bereli.

Evliliğin anlamına hiç varamamış, sadece bir ailesi olsun isteyen sevilmeye hasret çeken bir vatan sevdalısı.
Bu vatan uğruna sadece bedeni mi şehit ederler.

Benim bedenimden önce umutlarımı şehit ettiler.
Bedenim mi;elbet bir gün!