MEKTUP

HAMZA'DAN

Odama geri döndüm. Artık gerçek evime yerleşmem gerekiyordu. Öncelikle kıyafetlerimi yerleştirip valizi kenara kaldırdım. Küçük resim albümünü ve sararmış, yırtılmaya yüz tutmuş zarfı alarak yatağa oturdum. Albüm dediğim bir kaç eski fotoğraftan ibaretti ya! İlk resim annem ve babam. Annemin başında beyaz mavi boncuk oyalı yazma, çiçekli bir bluz, diz altı etek. Babamda pala bıyık, bol paça pantolon ve beyaz gömlek. Annem çok güzel bir kadın. Babam filinta gibi delikanlı. Ağabeyim babama benziyor, ben ikisine de benzemiyorum. Resimi jelatininden çıkarıp arkasını okuyorum.

12 Nisan 1978

Resimi çeken Atila Durgun

Kimdi bu Atila Durgun? Buraya neden özellikle isimi yazılmıştı? Biz anne ve babamızın öldüğünü biliyorduk ama mezarların nerede olduğunu dahi bilmiyorduk. Hiç akrabamız da yoktu. Resimlere daha dikkatlice bakmak için hepsini çıkardım. İkinci resimde biz ağabeyimle bir yatakta yatıyoruz ve muhtemelen hastayız. Arkasına baktım.

22 Ocak 1987

Yetimhanede ilk gün. Atila Durgun.

Yine aynı isim. Bu kişi anne ve babamı tanıyor olmalıydı. Belkide mezarlarının yerini biliyordu. Beynimde çakan şimşekler ile içime büyük bir merak hissi yerleşti. Kesinlikle araştırma yapmalıyım. Hızlıca diğer resimleri inceledim. Zaten çoğu yetimhanede çekilmişti ve arkalarında isim yada tarih yoktu. Hemen mektubu alarak nazikçe zarfı açtım ve kâğıdı çıkardım.

7 Ocak 1987

Canlarım, ciğerparelerim.

Bu size ilk ve muhtemelen son mektubumdur. Size doymadan bu dünyadan göçeceğiz. Bunu hissediyorum ve anlıyorum. Size bildiklerimi anlatmayı o kadar isterdim ki! Ama size anlatıp ömür boyu bu yükün altında ve tehdidiyle yaşamanızı istemiyorum. Beni affedin. Babanızı da affedin olur mu! İkimizde sizi çok seviyoruz. Anneniz NERMİN

En son onyedi yaşımda falan okuduğum mektubun beynimde yarattığı etkiyi nasıl tarif edebilirim! O yaşımda verilen mesajı hiç anlamamışım. İçimde alevlenen merak yanardağının, soruları aklımda volkan gibi patlıyordu.
Bu saatte yapabileceğim tek şey sosyal medyada araştırma olabilirdi.

Arama kısmına Atila Durgun yazdım.
Benzer isimde sadece üç dört kişi çıktı. Onlarda çok gençti. Devam etmeyi yarına bırakarak resimleri ve mektubu çekmeceye kaldırıp yatağa uzandım.

Bu arada aklıma düşen durum ile kendime göz devirdim. Benim boşanma avukatı bulmam ve dava açmam gerekiyordu.
Sabah kahvaltısının ardından arkadaşım Serdar'ın yanına attım kendimi. Selam ve kahve eşliğinde anlatmaya çalıştım durumu.

"Hamza bu kim? "

" İnan bende bilmiyorum. Sadece isim var. Tahminen elli yaş üstünde. Benim bu kişiyi bulmam lazım. Lütfen aramızda kalsın!"