8.Bölüm: Son Kapı

Ertesi gün...
Can, Aras, Mina ve Zeynep ellerindeki anahtarı incelemeye devam ediyorlardı.
Mina okulun eski planlarını karıştırırken bir ayrıntı buldu.
"Bakın..."
"Eski depo odasının kapısı D harfiyle işaretlenmiş."
Hiç vakit kaybetmeden okulun bodrum katına indiler.
Koridor sessizdi.
Depo kapısı paslanmıştı.
Can anahtarı kilide soktu.
Klik...
Kapı yavaşça açıldı.
İçerisi karanlıktı.
Aras telefonunun fenerini açtı.
Duvarlarda eski sıralar ve kırık dolaplar vardı.
Tam geri dönecekleri sırada...
İçeriden çok hafif bir ses geldi.
"Eylül?"
Can fısıldadı.
Ses tekrar duyuldu.
"Can..."
Dört arkadaş sesin geldiği tarafa koştu.
Depo odasının arkasındaki küçük bölmede Eylül oturuyordu.
Yorgundu.
Kolunda ve dizinde hafif yaralar vardı. Üzerindeki kıyafetler toz içindeydi ama bilinci açıktı.
Mina hemen yanına çömeldi.
"İyi misin?"
Eylül gözlerini açıp gülümsemeye çalıştı.
"Geleceğinizi biliyordum."
Can ve Aras, Eylül'ü dikkatlice ayağa kaldırdı.
Tam çıkacakları sırada yerde beyaz bir zarf fark ettiler.
Zarfın üzerinde şu yazıyordu:
"Tebrikler."
Can zarfı açtı.
İçindeki notta şu cümle vardı:
"Arkadaşınızı kurtardınız."
Altında ise başka bir cümle yer alıyordu.
"Ama öğretmeninizin gerçek katilini hâlâ bulamadınız."
Ve en altta...
"Oyun bitmedi."
Dört arkadaş donup kaldı.
Eylül güçlükle konuştu.
"Beni kaçıran kişi..."
"Hepsi bunun bir başlangıç olduğunu söyledi."
Aras notu cebine koydu.
"Demek ki asıl hedefi bizi korkutmak değil."
Can kararlı bir şekilde başını salladı.
"Hayır."
"Gerçeği bulmamızı istiyor... ya da bulmamızı engellemeye çalışıyor."
Dışarı çıktıklarında okul bahçesinde polis araçlarının sirenleri duyuluyordu.
Tam o sırada Can'ın telefonuna son bir mesaj geldi.
"Üçüncü oyun yakında başlayacak."
Dört arkadaş birbirine baktı.
Eylül kurtulmuştu.
Ama artık hepsi biliyordu...
Asıl tehlike daha yeni başlıyordu.
Bölüm Sonu