Şüphe

Luke'un gelemesinin üzerinden neredeyse bir ay geçmişti. Her gün buluşup sohbet eşliğinde ağaç dikiyor, yemek yiyorduk. Luke iyi birisi gibi görünüyordu ama hala onunla ilgili yerine oturmayan şeyler vardı kafamda bazen çok garip davranıyordu. Garip sorular sorular soruyordu, gizlediği birşeyler olduğunu hissediyordum. Bir yanım ona güvenmemi bir yanımda saçmalamam gerektiğini, uzun zaman sonra bir insanla iletişim kurduğumuz için böyle davrandığını söylüyordu. Bende ikinci sese güvenmeyi seçtim. Ya da duygularım mantığını bastırdı emin değildim. Luke koluma dokundu " İyi misin ?" Dedi. Sıcak bir gülümsemeyle. Başımı salladım evet anlamında. "Ee akşama ne yemek yapalım ?" Dedi. " Bilmem sen ne istersin ?" Dedim. Bir süre düşündü. Aklına birşey gelmemiş olacak ki iki elini yana açarak bilmediğini belli eden bir hareket yaptı. Gülümsedim " Buluruz elbet, istersen yürüyelim arabanın oraya." Dedim. Olumlu anlamda başını salladı. Yolda giderkende bana sorular soruyordu. Çok fazla konuşuyordu. Normalde ben fazla konuşan insanlardan hoşlanmam ama bu aralar kendi çizgimi baya aştığımı fark ettim. " Ee sen ne diyorsun bu duruma ?" Dedi. Anlamaz şekilde " Efendim ?" Dedim. " Dinlemiyor musun ? Sıkıldın mı ?" Diye sordu. Hemen hayır anlamında iki elini de salladım. " Hayır hayır sadece bir an dikkatim dağıldı." Dedim. " Eğer sıkıtıysam kusura bakma." Dedi mahçup bir ifadeyle. O an kendimi çok kötü hissettim. " Yok olur mu öyle şey sadece bazen bana böyle oluyor." Dedim. Bir an merakla " Nasıl oluyor mesela insanlarla konuşurken hep böyle dikkatin dağılır mıydı yoksa bu tek kalmaya başladığında beri mi oluyor." Dedi aralıksız konuşması beni çok yoruyordu. Derin bir nefes verip " Hep böyleyim. Konuşmak benim için zor zaten, fakat burada yalnız kaldığım sürede daha fazla arttı sadece. " Dedim bütün dürüstlüğümle. Anladığını belli eden bir nida koptu dudaklarından birazda kırılmış gibiydi. Bir süre sessiz yürüyüş sonunda. " AA bak kereviz." Dedi heyecanla yerdeki kerevize koşarak kopardı. Bu çocuk sırfi zarar mıydı acaba diye düşünüyordum bazen düşüncesizce yaptığım şeyleri yıkıyordu. " Off bugün kereviz yapalım mı ? Ben bayılırım kerevize." Dedi bir anda aklıma birşey gelmiş gibi kerevizi yerine bırakıp " Doğru ya senin kerevize alerjin vardı." Dedi hevesi kursağında kalan bir çocuk gibi. " Bir dakika sen benim kerevize alarjim olduğunu nereden biliyorsun ? Daha önce sana hiç söylemedim ki ." Dedim afallamış bir ifadeyle kendini savunmaya geçti. " Ya hatırlamıyorum musun? Sen söylemiştin sordum ya sana ilk gün alerjin var mı birşeye diye sende bana ' Kereviz hariç herşey olur.' dedin." Dedi aceleci bir tavırla " Hayır çok net hatırlıyorum ben sana hiç kerevize alerjim olduğunu söylemedim. Eminim. Sen nerden biliyorsun bunu ?" Dedim kendimden emin bir şekilde emindim neyi söyleyip neyi söylemediğimi çok net biliyordum. Hemen atağa geçerek " Hayır sen söyledin bence unutmuşsun. Hem sen söylemezsem ben nereden bilebilirdim ki ?" Dedi. Kararlı bir şekilde "Evet bende onu soruyorum sen nerden biliyorsun. Ben sana söylemedim eminim. " Dedim sözümün arkasında durarak. Bir anda dikleşti " Ya sen söyledin geçen gün konuşurken. " Demesiyle yalan söylediğini daha net anladım. Zihnimi bulandırmaya çalışıyordu. Bana bir adım atacakken ayağı yerdeki kerevize takıldı karşımda yere yığıldı. Acı bir feryat kopardı. Bu ses ciğerlerinin en derindinden gelmiş gibiydi. " Noldu ? İyi misin ?" Dedim panikle. " Off çok kötü burktum galiba." Dedi ayağını göstererek. " Tamam dur da bir bakayım." Dedim. Aceleyle " Yok yok sen en iyisi arabayı buraya getir beni evime götür orada acil durum malzemelerin vardı onlardan kullanırız. " Dedi. " Emin misin bir bakayım istersen ?" Dedim. " Yok yok eminim." Dedi. Hızla onun yanından kalkıp arabaya doğru gittim. Arabayı getirip onu da bindirince yol boyunca sessizlik etrafı kapladı ikimizinde ağzını buçak açmıyordu. Ama beyinim susmuyordu eminim ki o da aynı durumdayı. Neden hedef şaşırttı ? Neden yalan söylüyordu ? En önemlisi de alerjimi nereden biliyordu ? Çok fazla soru vardı kafamda ama çok net olan tek şey ona güvenmeyeceğimdi. Bir süre onu gözlemleyecektim. "Hey hey geldik." Demesiyle ani bir frenle durdum. Onu evine kadar taşıdım. Ayağına buz tutup sardım. Akşamda bir patates yemeği yaptım. Bu sefer yemek çok sessiz geçmişti ama o bitmek bilmeyen soruları bugün bir tane dahi sormadı. Bulaşıkları da yıkadıktan sonra " Ben gideyim artık." Dedim. Sıcak bir gülümsemeyle " Herşey için çok teşekkür ederim." Dedi. Yapay bir gülümsemeyle "Ne demek ." Dedim ona karınca kadar olan güvenimi de kaybetmiştim. Çantamı aldım " Sen hiç zahmet etme ayağın kötü zaten ben kendim giderim. " Dedim . Cevap vermesine izin vermeden hızlıca evden çıktım. Aşşağı bir hışımla indim. Tam arabayı çalıştıracakken anahtarı bulamadım. Heryere baktım bütün ceplerime, çantama, arabanının içine bile ama bulamadım. Büyük ihtimalle yukarıda unuttum diye arabadan inip yukarıya çıktım. Giriş kapısını açtım tam salona girecekken Luke'un sessini duydum biriyle konuşuyordu. Elim kapı kulpuna söylediklerine kulak verdim.
Luke - Denek sanırım birşeylerden şüphe duydu. Dedi
Karşısındaki ses - Nasıl? Nasıl anladı. Dedi.
Luke - Yanlışıkla kerevize alerjisi olduğunu ağızımdan kaçırdım. Dedi
Karşıdaki ses - Nasıl böyle bir hata yapabilirsin aptal ! Dedi tok sessi bütün odada yankılandı.
Luke - Çok özür dilerim profesör. Dedi.
Karşıdaki ses - Tamam dikkat et Sera dikkatli birisi şuan senden süphelenmiş olmalı ama duygusal düşünen birisi de aynı zamanda güvenini kazan, daha dikkatli davran ve unutma bu proje insanlık için büyük bir adım yılların emeğini çöpe atmayız. Benimle konuştuktan sonra da sinyali kesmeyi unutma. Dedi.
Kafamdan kaynar sular dökülmüş bir şeklide orada dikiliyordum. Ne projesi? Ne deneği? Hem Luke nasıl birisiyle konuşuyordu. Hani bizden başka kimse yoktu. Gözüm dönmüştü bir anda. Bir hışımla kapı kolunu kırarcasına açıp içeri daldım. " Ne zırvalıyorsun lan sen !" Dememle bütün ev yankılandı...