16. bölüm · Son Bahar

Yanında

Aybüke Boyraz

Bölümler
1 Başlangıç 2 Kaderin Koridoru 3 Yağmurun Altındaki Sözler 4 Kırılan Kalp 5 Yarım Kalan Çocukluk 6 Nefes Arasında 7 Gerçeklerle Baş Başa 8 İki Ateş Arasında 9 Son Karar 10 Son Bakış 11 Yaralı Dönüş 12 Bekleyiş 13 Umuda Açılan Kapı 14 Sessiz Mucize 15 Yanında 16 İlk Adım 17 Kapanan Kapılar 18 Her Cevap Aynıydı 19 Hafızanın Ötesinde 20 Döndüğüm Yer Sendin 21 Yan Yana 22 Eski Defterler 23 Güvenin Sınavı 24 Evim Sensin 25 Sonsuzluğa İlk Adım 26 Aynı Yolda 27 Yeni Bir Sayfa 28 Mutluluğun Ötesinde 29 Gecenin Teşhisi 30 Yükün Ağırlığı 31 Kırılan Zırh 32 Aşkın Teşhisi 33 Göğüsümdeki Huzur 34 Beklenmedik Misafir 35 Küllerden Doğacak Gelecek 36 Olacaklardan Habersiz 37 Nabız Sınırı 38 Zırhların Ötesinde 39 En Zor Teşhis 40 Atış Alanındaki Fırtına 41 Sirenlerin Ardındaki Sır 42 Kritik Müdahale 43 Ölüme Bir Adım 44 Lavanta Ve Gün Işığı 45 Anne Vasiyeti 46 5 Dakika Daha 47 Bekleyiş 48 İlk Karşılaşma 49 Baba Olmak 50 Yuvaya İlk Adım 51 Asıl Savaş 52 İlk Kelime 53 Bir Bütün 54 Boğuk Düşüncelerle Baş Başa 55 Gün doğumu 56 Gece Yarısı Kaçamağı 57 Sınırda Kırılma 58 Sınırda Barut Kokusu 59 Yaralı Savaşçı 60 Soyunma Odasında Patlama 61 Baş Başa 62 Kapanan Hesap 63 Yeni Bir Sayfa 64 "Mezarını Derin Kazadır" 65 Kopuş Noktası 66 Dönüm Noktası 67 Geri Adım Yok 68 Burada Kural Yok 69 Kumsaldaki sığınak 70 Gece Kaçamağı 71 Herşeyden Habersiz 72 Sona Bir Adım 73 Yarım Kalan Hayatlar

14. Bölüm – Sessiz Yakınlık

"Artık bizimle."

Doktorun sözleri odadaki gerginliği biraz olsun hafifletmişti.

Alex yeniden uykuya dalmıştı.

Violet ise hâlâ başucundaki sandalyede oturuyor, elini bırakmıyordu.

Dakikalar sonra Alex'in kirpikleri yeniden kıpırdadı.

Bu kez gözlerini daha rahat açabildi.

İlk gördüğü kişi yine Violet'ti.

Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

"...Gitmedin."

Violet de hafifçe gülümsedi.

"Gitmedim."

Alex konuşmak isterken yüzünü buruşturdu.

Omzundaki ağrı kendini yeniden hissettirmişti.

Violet hemen ayağa kalktı.

"Konuşma."

"Emir mi veriyorsun, doktor?"

"Bu kez evet."

Alex usulca güldü.

"Binbaşı olduğumu unutuyorsun."

Violet kaşını kaldırdı.

"Şu an sadece hastamsın."

Alex, ilk kez itiraz etmedi.

Sadece gözlerini Violet'ten ayırmadan onu izledi.

"Ne oldu?"

diye sordu Violet.

"Hiç."

Alex'in sesi hâlâ çok kısıktı.

"Sadece... seni görüyorum."

Violet'in kalbi bir an duracak gibi oldu.

Bakışlarını kaçırdı.

"İlaçların etkisi geçince bunu hatırlamayacaksın."

Alex hafifçe başını iki yana salladı.

"Hatırlayacağım."

Odanın kapısı çalındı.

Görevli hemşire içeri girdi.

"Doktor Rodriguez, hastanın dinlenmesi gerekiyor."

Violet başını salladı.

"Tabii."

Ayağa kalkıp kapıya yöneldi.

Tam çıkacakken arkasından Alex'in sesi geldi.

"...Violet."

Violet durdu.

Arkasını döndü.

"Evet?"

Alex birkaç saniye sustu.

Sanki söylemek istediği onlarca şey vardı ama hiçbirini dile getirecek gücü yoktu.

"Sadece..."

Derin bir nefes aldı.

"Teşekkür ederim."

Violet'in gözleri yumuşadı.

"Bana teşekkür etme."

Alex merakla baktı.

"Neden?"

Violet, kapının yanında dururken ona küçük bir gülümsemeyle baktı.

"Çünkü seni hayatta tutmak... benim için bir görev değildi."

Alex'in bakışları derinleşti.

"Öyleyse neydi?"

Violet bu kez gözlerini kaçırmadı.

"İçimden gelen tek şeydi."

Odanın içinde kısa ama anlamlı bir sessizlik oluştu.

Alex'in yüzünde uzun zamandır görülmeyen kadar içten bir gülümseme belirdi.

"İyi ki gitmemişsin."

Violet de gülümsedi.

"Sen de... iyi ki geri dönmüşsün."

İkisi de birkaç saniye boyunca birbirlerine baktılar.

Hiçbiri başka bir şey söylemedi.

Çünkü bazen sessizlik, bütün kelimelerden daha fazlasını anlatıyordu.