15. bölüm · Son Bahar
Sessiz Mucize
13. Bölüm – Yaşamın Kıyısında
Alex hâlâ buradaydı.
Violet, yoğun bakım odasının camının ardından onu izlemeye devam etti.
Monitörden yükselen düzenli bip sesleri, saatlerdir ilk kez ona umut veriyordu.
Tam o sırada yoğun bakımın kapısı açıldı.
Başhekim dışarı çıktı.
"Rodriguez."
Violet hemen ona döndü.
"Nasıl?"
"Hayati tehlikeyi atlattı."
Violet'in omuzları hafifçe düştü.
Sanki günlerdir taşıdığı yükün küçük bir kısmı omuzlarından inmişti.
"Ama..."
Başhekim cümlesini tamamladı.
"Henüz kendine gelmedi."
Violet başını salladı.
"Ne kadar sürer?"
"Bunu kimse kesin olarak söyleyemez."
Başhekim birkaç saniye sustu.
"Bazen saatler... Bazen daha uzun."
Violet, camın ardından Alex'e baktı.
"Uyanacak."
Başhekim onun kararlılığını görünce hafifçe gülümsedi.
"Ben de öyle umuyorum."
Başhekim uzaklaştıktan sonra koridor yeniden sessizliğe gömüldü.
Violet, yoğun bakım odasına girmek için izin istedi.
Koruyucu önlüğünü giydi.
Kapıyı yavaşça açıp içeri girdi.
Odadaki tek ses, monitörlerin düzenli ritmiydi.
Alex'in yüzü solgundu.
Omzundaki ve göğsündeki bandajlar hâlâ yeniydi.
Violet yatağın yanındaki sandalyeye oturdu.
Titreyen eliyle Alex'in elini tuttu.
"Soğuk..."
diye fısıldadı.
Parmaklarını biraz daha sıktı.
"Sen bana söz vermiştin."
Sessizlik...
"Geri döneceğini söylemiştin."
Gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
"Ben de hâlâ sözümü tutuyorum."
Başını eğdi.
"Buradayım."
Dakikalar geçti.
Alex'ten hiçbir tepki gelmedi.
Violet ayağa kalkmaya hazırlanırken...
Elinin altında hafif bir hareket hissetti.
Bir an donup kaldı.
Yavaşça Alex'in yüzüne baktı.
"Alex?"
Alex'in kaşları çok hafif çatıldı.
Ardından parmakları tekrar kıpırdadı.
Violet'in nefesi kesildi.
Hemen kapıya döndü.
"Doktor!"
Görevli doktor ve hemşireler hızla içeri girdi.
Doktor Alex'in göz kapaklarına ışık tuttu.
"Nörolojik tepkileri dönüyor."
Violet heyecanla Alex'e baktı.
"Beni duyuyor musun?"
Birkaç saniye...
Alex'in kirpikleri hafifçe titredi.
Sonra büyük bir çabayla gözlerini aralamaya çalıştı.
Parlak ışık gözlerini rahatsız ediyordu.
İlk gördüğü siluet, başucunda duran Violet oldu.
Alex'in dudakları güçlükle kıpırdadı.
"...Doktor..."
Violet'in gözlerinden yaşlar süzüldü.
Bu kez korkudan değil...
Tarifi mümkün olmayan bir mutluluktandı.
"Döndün..."
Alex yorgun bir gülümsemeyle ona baktı.
"Sana... Söz vermiştim."
Violet, Alex'in elini iki eliyle kavradı.
"Bir daha bana böyle korku yaşatma."
Alex cevap vermeye çalıştı ama yorgunluğu buna izin vermedi.
Gözlerini yeniden kapattı.
Doktor, Violet'e dönerek sakin bir sesle konuştu.
"Merak etmeyin. Bu normal. Yeniden uykuya dalacak. Ama en önemlisi..."
Doktor hafifçe gülümsedi.
"Artık bizimle."
Violet, Alex'in elini bırakmadı.
Çünkü bu kez biliyordu...
Artık bekleyiş bitmişti.
