27. bölüm · Son Bahar
Aynı Yolda
24. Bölüm – Sonsuzluğa Doğru
Violet'ten;
Nişanımızın üzerinden birkaç hafta geçmişti.
Her şey o kadar hızlı ilerliyordu ki bazen hâlâ bunun gerçek olduğuna inanamıyordum.
Bir zamanlar geleceği düşünmek bile beni korkuturken, şimdi geleceğimi planlıyordum.
Alex'le...
Hayatımın geri kalanını geçireceğim insanla.
O sabah aynanın karşısında dururken elim yine yüzüğüme gitti.
Küçük bir gülümseme oluştu yüzümde.
Bugün...
Hayatımızın en önemli günlerinden biri olacaktı.
---
Nikâh dairesinin önünde herkes heyecanlıydı.
Sofia sürekli gözyaşlarını silerken Andrey ona bakıp gülümsüyordu.
"Sen evlenmiyorsun, neden bu kadar ağlıyorsun?"
Sofia ona baktı.
"Çünkü bazı insanlar sonunda mutlu olmayı hak ediyor."
Andrey başını salladı.
"Tamam, şimdi ben de duygulanacağım. Sus."
İkisi de gülmeye başladı.
Ben ise kapının önünde duruyordum.
Kalbim hızlı atıyordu.
Derin bir nefes aldım.
Ve o anda kapı açıldı.
Alex içerideydi.
Üzerindeki takım elbise, her zamanki ciddi duruşu...
Ama gözleri sadece bana bakıyordu.
Bana doğru yürüdü.
Elimi tuttu.
"Hazır mısın?"
Ona baktım.
"Sen yanımdaysan, evet."
Alex hafifçe gülümsedi.
"Lavinia'm..."
Fısıldadı.
"Bugün hayatımın en güzel günü."
---
Nikâh memurunun karşısında yan yana oturduk.
Sözler söylendiğinde ikimizin de gözleri birbirine kilitlenmişti.
"Birbirinizi eş olarak kabul ediyor musunuz?"
Alex hiç düşünmeden cevap verdi.
"Evet."
Sıra bana geldiğinde gözlerim doldu.
Altı ay önce korkularım vardı.
Ama şimdi...
Kalbimin ait olduğu yerdeydim.
"Evet."
O tek kelimeyle hayatlarımız değişti.
İmzalar atıldı.
Yüzükler takıldı.
Ve sonunda...
"Artık evlisiniz."
Alex Hernandez elimi tuttu.
Sanki dünyadaki herkes kaybolmuştu.
Sadece biz vardık.
---
Birkaç gün sonra...
Uçaktan indiğimizde bambaşka bir yerdeydik.
Balayımız başlamıştı.
Denizin mavisi, sıcak hava ve yanımda Alex Hernandez...
Her şey bir rüya gibiydi.
Sahilde yürürken Alex Hernandez elimi tuttu.
"Mutlu musun?"
Ona baktım.
"Çok."
"Hiç pişman oldun mu?"
Başımı iki yana salladım.
"Hayır."
Alex Hernandez durdu.
"Ben oldum."
Şaşkınlıkla baktım.
"Neden?"
Gülümsedi.
"Çünkü seni daha önce bulamadığım için."
Bu sözleri duyunca istemsizce güldüm.
"Alex Hernandez... Sen gerçekten bazen fazla romantik oluyorsun."
"Senin yanında."
Başımı omzuna yasladım.
Dalgaların sesi eşliğinde yürümeye devam ettik.
Bir zamanlar geçmişimizle savaşan iki insandık.
Şimdi ise geleceğimizi birlikte kuruyorduk.
Ve ikimiz de biliyorduk...
Bu sadece bir düğün değildi.
Bu...
Birbirimize verdiğimiz sonsuz bir sözdü.
