1. Bölüm

Sabah güneşin doğuşunu beklemeden çıktım evden. Annem sabah koşusunun zihin açtığını söylerdi. Kafamın içindeki düşüncelerden kurtulabilmek için daha kaç adım atmam gerekiyordu? Bilmiyordum. Eve dönüş yoluna girdiğimde ise ayaklarım geri geri gidiyordu.

Annemi kaybettikten sonra babamla Fransa'ya taşınmıştık. Annemin kendi elleriyle ilmek ilmek dizdiği o sıcak yuvamız artık buz gibi bir evdi. Beyaz taş kaplamalı, iki katlı malikanemiz , annemsiz bir anlam ifade etmiyordu.

Birkaç gün önce babam Türkiye'de bir iş adamıyla ortaklık yapacağını, Türkiye'ye döneceğimizi söyleyince ne tepki vereceğimi ne yapacağımı bilememiştim. Bana söylemeden önce her şeyi ayarlamıştı. Burayı özlemiştim özlemesine de annemsiz çok boş geliyordu.

Eve varmıştım. Henüz eylülün başlarındaydık fakat Bodrum'da hava epey serinlemişti. Evin büyük siyah kapısından içeri girip mutfağa geçtim. Ada tezgahtaki sürahiden bir bardak su doldurdum. Camdan dışarı bakınca babamın bahçedeki masada kahvaltı yaptığını fark ettim. Mutfağın içinde bahçeye açılan bir kapı vardı. Bu evde en sevdiğim şeylerden biri de buydu.

Suyumu alıp babamın yanına gittim. "Günaydın.' diye seslendim gülümseyerek. "Günaydın kızım. Kaç saat koştun? Su gibi olmuşsun." Kaç saat koşmuştum? Ben de bilmiyordum. Altıda uyanıp, hazırlanıp çıkmıştım evden. Cebimden telefonumu çıkarıp saate baktım. Saat sekizdi. "Bir buçuk saat falan olmuş baba." Babam elindeki iPadine döndü. Ben de masaya oturup kahvaltı yapmaya başladım.

Aramızdaki sessizliği bozan babam oldu. "Okul işini hallettim Duru. Haldun Bey onun okuluna gitmen için ısrar etti, ben de kıramadım. Zaten son yılın. " Haldun Vardar, Vardar Koleji'nin sahibi. Annemi kaybettiğimiz kolejin sahibi. "Haldun Bey'le ne alakan var baba?" Babam bezmiş bir şekilde iç çekti. "Fransa'dan iş için döndüğümü biliyorsun Du..." sinirle sözünü kestim. "Umarım ortağın Haldun Vardar değildir baba!" onaylarcasına başını salladı. Konuşmasına müsade etmeden masadan kalktım.

"O adam annemin katili olabilir baba! Değilse bile olan biten her şeyden haberi var. Anneme bunu nasıl yaparsın?" bağırmaktan boğazım ağrımıştı. "Baba bize bunu yapma. Bizi o adamla aynı masaya oturtma. Lütfen baba." gözlerimden akan yaşlarla bağırmaya devam ediyordum. Babam konuşmaya yeltendi, ama birşey demedi. Tekrar iPadine döndü ve "Yarın sabah okulun başlıyor, formalarını aldırır gönderirim. İki yıl ara verdin sesimi çıkarmadım. O okul bu yıl bitecek Duru!" dedi. Hızla odama çıktım. Kapıyı sertçe kapatıp sırtımı kapıya yasladım. Nefes alamıyordum. Boğazıma dikenli tel dolanmış gibi hissediyordum. Yavaşça yere çöktüm.

Annem matematik öğretmeniydi, iki yıl önce Vardar Koleji'nde işe başlamıştı. Sadece üst düzey sınıflara giriyor, ileri matematik eğitimi veriyordu. Babam çalışmasını istemedi. Benim param hepimize yeter dedi. Annem için ise mesele para değildi. Öğrencilerle ilgilenmeyi seviyordu.

Oturduğum yerden kalkıp banyoma girdim. Üstümdeki lila takımdan kurtulup duşa girdim. Serin su saçlarımı ıslatırken göz yaşlarım yanaklarımı ısıttı. Annem işe başlayacağı için çok heyecanlıydı. Onun o heyecanı gözümün önüne geldikçe daha çok ağlamaya başlıyordum. Duştan çıktım, saçımı kurutacak mecalim yoktu. Üstüme rahat bir şeyler geçirip yatağa girdim. Telefonumda üç yeni mesaj vardı.

08.34
noiryn: Günaydınlar madam:))
: Spora geldim ama ayakta uyuyorum.
: Hava çok güzel, yağmur yağıyor... Fransa'da hava nasıl??

09.02
sereine: Günaydın Noir.

Mesajımı anında görmüştü.

09.03
noiryn: Nasılsın?
sereine: Duş aldım uzanıyorum.
: Fransa'yı bilmiyorum, Türkiye'ye döndük.
noiryn: Ne zaman döndün? Haberim yoktu
sereine: Birkaç gün oldu.
noiryn: Anladım.
sereine: Noir, özür dilerim.
noiryn: Sorun değil:)
sereine: Kızdın biliyorum.
noiryn: Okuluna burda mı devam edeceksin?

Kızmıştı işte. Haklıydı da. Bir buçuk yıldır neredeyse her gün konuşuyorduk fakat Türkiye'ye döneceğimizi öğrendiğimden beri konuşmamıştık. Gerçek adını, nerede yaşadığını veya hangi okula gittiğini bilmiyordum. En başta böyle anlaşmıştık. Noiryn benim en yakın arkadaşımdı, benim tek arkadaşımdı.

sereine: Evet, asla gitmek istemeyeceğim bi okulda hem de...
noiryn: Sıkma canını.
sereine: Yarın başlıyorum okula. İstemeye istemeye.
noiryn: Anladım. Ben eve geldim şimdi duş alacağım.
sereine: Küs müyüz? :(
noiryn: Seninle küs olmam mümkün mü?
sereine: Ben de uyuyacağım. Sabah erkenden koşmaya çıktım.
noiryn: Bana da sabah koşusu sözün var, unutma sakın ;)
sereine: Sence bir gün gerçekten görüşür müyüz?
noiryn: Görüşeceğiz gibi geliyor.

Telefonumu şarja takıp tekrar yatağa uzandım. Noir ile görüşecektim, koşacaktık. Yapacağımız çok şey vardı. Fakat şuan buna hazır değildim.

──────── ⋆⋅☆⋅⋆ ────────

"Duru? Müsait misin kuzum? Giriyorum..." kapının tıklatılma sesine uyandım. Kaç saattir uyuyordum bilmiyordum. Gülfidan Teyze kapıdaydı. Yataktan kalkıp kapıyı açtım. Gülfidan Teyze kendimi bildim bileli yardımcımızdı. Biz Fransa'ya taşındığımızda bile bizimle gelmişti. Şimdi ise elinde alışveriş poşetleriyle karşımdaydı.

"Kuzum, uyandırdım mı? Baban bu formaları göndermiş. Ben yıkadım, kuruttum, ütüledim. Bi görsen çok güzeller Duru'm." gülümseyerek poşetleri boşaltmaya başladı. Duvara yaslanıp kollarımı bağladım. Kıyafetleri özenle dolaba yerleştirmeye başladı. Forma düz siyah bir lagos ve siyah üstüne sarı/yeşil çizgili ekoseli etekten oluşuyordu. Aslında benim de hoşuma gitmişti. Anneme ihanet ettiğimi hissettim.

"Duru bak bu rafa koydum formaları. Sabah zaten seni uyandırmaya gelirim ben tamam mı kuzum. Sen iyice dinlen bugün. " gözleri dolmuştu. O kadar mutluydu ki Türkiye'ye döndüğümüz için. Yanına gidip formayı elime aldım. "Gülfidan Teyze, hangi okula gideceğimi biliyor musun?" ellerimi sıkıca tuttu. "Duru'm o okula gidince geçmişi değil geleceği düşün yavrum. Baban okulun ne kadar donanımlı olduğundan bahsetti. Bunu fırsata çevir, annenin yarım kalan hikayesini tamamla kuzum. " konuşurken bir yandan da sırtımı sıvazlamaya başlamıştı. Gözümden süzülen yaşlarla ona sarıldım. Yüzüme dökülen saçları kulağımın arkasına sıkıştırırken "Ben yemeği hazırlamaya gidiyorum, sen de üstüne bir şeyler al gel kuzum. Baban sofrayı bahçeye kurmamızı istedi, üşütme yavrum. " dedi usulca. Onaylarcasına başımı salladım ve odamdan çıkışını izledim.

──────── ⋆⋅☆⋅⋆ ────────

Yemeğimizi sessizce yemiştik. Yemekten hemen sonra odama çıktım. Yüz üstü yatağa uzanıp Noiryn'a mesaj attım.

20.47
sereine: Noir??
: N'apıyosun?
noiryn: Çalışıyorum, malum okul açılıyor.
: Sen naptın?
sereine: Uzanıyorum, uyuyacağım sanırım.
noiryn: Bütün gün uyuduğunun farkında mısın? Okula gidince ne yapacaksın merak ediyorum.
sereine: Okulda uyumanın da ayrı bi tadı var ama...

──────── ⋆⋅☆⋅⋆ ────────

Gece yarısına kadar Noiryn ile konuşmuştum. Sabah ise Gülfidan Teyze gelmeden uyanıp duşa girmiştim. Okula gitmenin en kötü yanı sabah koşuya çıkamamaktı sanırım. Gerçi okula koşarak gidebilirim. Acaba okulda duş var mıydı? Böyle saçma düşüncelere kafa yorarak anneni unutamazsın Duru... İç sesimi dinlememeye çalışarak çantamı alıp odamdan çıktım. Babam mutfakta kahvaltısını yapıyordu. Beni görünce gülümsedi "Duru çıkmadan bir şeyler ye sende. Seni ben bırakacağım. " midem bulanıyordu. Hiçbir şey yiyemezdim. "Kahvaltı için çok erken bi saat. Kendi arabamla gideceğim. " Babam itiraz edemeden evden çıktım.

──────── ⋆⋅☆⋅⋆ ────────
Vardar Koleji annemin hayallerinin katili, annemin katili. Okulun kapısına doğru yürüyordum, ayaklarım ise geri geri gidiyordu. Henüz sınıfa girmek için erken bir saatti. Bahçede bir banka oturup Noiryn'a yazmaya karar verdim.

07.40
sereine: Günaydın Noir. Okula geldim, çok gerginim.
noiryn: Günaydın. Erkencisin, dersin kaçta?
sereine: Sekizde, birazdan sınıfa çıkacağım.

Telefonu çantama koyup bina kapısına doğru ilerledim. Annemin cansız bedeninin çıkarıldığı kapı. Ben Duru, Duru Aydın. İki yıl önce annesiz kaldım ya da bırakıldım. Binaya adım attığım an kendime bir söz verdim. Annemin başına gelenleri bulacaktım.

──────── ⋆⋅☆⋅⋆ ────────

Devam edecek...