8.Bölüm-İşaretlenenler

Arkamdan gelen nefes sesini duyduğum anda bütün vücudum gerildi. Telefonumun ekranında hala aynı mesaj duruyordu. Normalde insanın ilk yapacağı şey arkasını dönmek olurdu.
Ben de dönmek istedim.
Ama yapamadım.
Çünkü içimdeki bir his, bu kez mesaja uymam gerektiğini söylüyordu.
Olduğum yerde hareketsiz kaldım.
Nefes sesi birkaç saniye daha devam etti.
Sonra...
Kesildi.
Oda yeniden sessizleşti. Yavaşça telefonumun fenerini açtım. Titreyen ışık karanlığı biraz olsun dağıttı. Ve fark etmediğim bir şeyi gördüm.
Göz sembolünün altında küçük harflerle bir şey yazılmıştı.
Yaklaştım.
Tozların arasında güçlükle okunuyordu.
"Gerçek ilk bakışta görünmez."
Kaşlarımı çattım. Bu bir ipucu muydu? Yoksa sadece anlamsız bir cümle mi?
Tam o sırada telefonum yeniden titredi. Yeni mesaj.
"Duvara dikkatli bak."
Feneri duvarda gezdirdim. İlk başta hiçbir şey göremedim. Sonra sembolün hemen yanında ince bir çizgi fark ettim. Bir kapı çizgisi. Kalbim hızlandı.
Duvarın bir kısmı aslında gizli bir kapıydı.
Elimi uzatıp bastırdım. Kısa bir gıcırtı duyuldu ve duvar yavaşça aralandı.
Arkasında dar bir merdiven vardı.
Aşağıya iniyordu.
Çok daha derine.
Bir an duraksadım.
İçimdeki mantıklı taraf geri dönmem gerektiğini söylüyordu. Ama artık çok ilerlemiştim. Merdivenlerden inmeye başladım.
Her adımda hava biraz daha soğuyordu. Sonunda küçük bir odaya ulaştım.
Odanın ortasında eski bir masa vardı. Masanın üzerinde tek bir şey duruyordu.
Siyah bir dosya.
Dosyanın kapağında aynı göz sembolü bulunuyordu. Yavaşça açtım. İlk sayfada fotoğraflar vardı.
Bir sürü öğrenci fotoğrafı.
Bazılarının üzerine kırmızı kalemle işaret konmuştu. Bazılarının üzerineyse hiçbir şey yazılmamıştım.
Sayfaları çevirdim.
Ve bir anda nefesim kesildi. Çünkü fotoğraflardan birinde kendimi gördüm. Benim fotoğrafım. Altımda adım yazıyordu.
ELİZ AKSOY
Ve hemen yanında tek bir kelime vardı:
"Sıradaki."
Telefonum titredi. Gözlerimi ekrana çevirdim.
Bu kez çok kısa değildi.
"Artık seni de fark ettiler."
O anda yukarıdan ağır bir kapının kapanma sesi geldi. Merdivenlere doğru baktım.
Geldiğim yol kapanmıştı.
Sanırım...
Buradan çıkamayabileceğimi düşündüm.