7.Bölüm-Gölgelerin Arasında

Koridorun sonundaki gölge hareket etti.
Olduğum yerde kaldım.
Telefonum elimdeydi ama ekrana bakmayı bile unutmuştum. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki sessiz koridorda duyulacakmış gibi hissediyordum. Gölge birkaç saniye hareketsiz kaldı. Sonra yavaşça geri çekildi. Sanki benden kaçıyordu.
"Bekle!" diye seslendim.
Sesim boş koridorda yankılandı. Cevap gelmedi. Bir an tereddüt ettim. Sonra peşinden gitmeye başladım.
Koridorun sonuna ulaştığımda gölge ortadan kaybolmuştu.
Ama yerde bir şey vardı.
Katlanmış bir kağıt. Eğilip aldım. Üzerinde sadece tek bir cümle yazıyordu:
"Onlar gelmeden bul."
Kaşlarımı çattım. "Onlar" yine karşıma çıkmıştı. Tam o sırada yukarıda bir kapının kapanma sesi geldi.
İrkilerek başımı kaldırdım.
Birisi okulun içindeydi.
Yalnız değildim.
Kağıdı cebime koyup ilerlemeye devam ettim. Koridorun sonuna eski bir depo odası vardı. Kapısı aralıktı.
İçeriden hafif bir ışık sızıyordu.
Yavaşça kapıyı ittim.
Kapı gıcırdayarak açıldı.
Odanın içi küçüktü. Tozlu raflar ve eski kutularla doluydu. Ama dikkatimi çeken bunlar olmadı. Karşi dubarda aynı sembol vardı.
Göz sembolü.
Bu kez çok daha büyüktü.
Altında ise kırmızı kalemle yazılmış bir tarih bulunuyordu.
Tarih bugünün gösteriyordu. İçimde kötü bir his oluştu.
Neden bugünün tarihi?
Telefonum titredi.
Mesajı açtım.
"Geç kaldın."
Bir anda odanın ışığı söndü. Her yer karanlığa gömüldü. Nefesimi tuttum. Sonra karanlığın içinden bir ses geldi.
Nefesimi tuttum.
Sonra karanlığın içinden bir ses geldi. Fısıltı kadar alçak bir ses.
"Eliz..."
Donup kaldım. Bu sesi tanıyordum. Yıllarca duymuştum. Ama bu imkansızdı.
Çünkü bu ses...
Sezan'ın sesiydi.
Karanlığın içinde bir adım sesi duyuldu.
Sonra bir tane daha.
Ve bir tane daha.
Ses bana doğru yaklaşıyordu. Ama görebildiğim hiç bir şey yoktu. Telefonumun ekranı bir kez daha aydınlandı.
Yeni mesaj:
"Arkana bakma."
Ve tam o anda...
Arkamda bir nefes sesi duydum.