6.Bölüm-Sessiz Koridor

Ders boyunca telefondaki mesajı düşünmekten başka bir şey yapamadım. O iki cümle durmadan zihnimde dönüyordu.
Zil çaldığında herkes sınıftan çıkmaya başladı. Ben de çantamı toplarken Duru yanıma geldi.
"Bir şey konuşabilir miyiz?"
Bir an duraksadım. Mesajı hatırladım.
Kimseye güvenme.
Duru'nun yüzüne baktım. Korkmuş gibi görünüyordu.
"Neyle ilgili?" diye sordum.
"Sembol hakkında."
Kalbim hızlandı. Koridora çıktık. Etrafta kimse yoktu. Duru birkaç saniye sustu. Sonra sessizce konuştu:
"Ben sana her şeyi anlatmadım."
İçimde kötü bir his oluştu.
"Ne demek istiyorsun?"
Duru derin bir nefes aldı.
"Geçen yıl arşiv odasına girdiğimde sadece sembolü görmedim."
"Neyi gördün?"
Duru cevap vermeden yine etrafına baktı.
"Bir isim listesi."
Kaşlarımı çattım.
"Nasıl bir liste?"
"Öğrenci isimleri."
İçimdeki huzursuzluk büyüdü.
"Sonra?"
Duru yavaşça konuştu.
"Listede Sezan'ın adı vardı."
Dünya bir anlığına durmuş gibi hissettim.
"Ne?"
"Sezan ölmeden önce."
Boğazım düğümlendi. Bu imkansızdı.
"Yanılıyor olmasın."
"Hayır."
Duru'nun sesi titriyordu.
"Eminim."
Tam o sırada telefonum titredi. İkimizde irkildik. Ekrana baktım, Yeni mesaj.
Gönderen yine görünmüyordu. Mesajı açtım ve donup kaldım.
"Duru'ya listeyi sormayı bırak."
Kanım çekildi. Duru'ya baktım. O da yüzümün renginin değiştiğini fark etmişti.
"Ne oldu?"
Mesajı ona göstermedim. Çünkü ilk kez... belki de mesaj haklıydı. Belki gerçekten kimseye güvenmemeliydim.
Akşam olduğunda hava çoktan karamıştı. Evde durmaya çalıştım.
Ama yapamadım.
Saat ilerledikçe içimdeki merak büyüyordu. Sonunda montumu giydim.
Ve evden çıktım.
Okula vardığımda etraf tamamen sessizdi. Kapı kilitliydi ama bodrum katına inen yan giriş açıktı. Sanki biri benim gelmemi bekliyordu. Yavaşça içeriye girdim. Merdivenlerden aşağı inerken telefonumun ekranı aydınlandı. Yeni mesaj.
Bu kez sadece tek bir cümle vardı:
"Aşağıda yalnız değilsin."
Bir anda durdum. Kalbim deli gibi atıyordu. Koridor karanlıktı ve sessizlik vardı.
Ama sonra..
Koridorun sonunda bir gölge hareket etti.
Ve ben o gölgeyi tanıyormuşum gibi hissettim.