13. bölüm · Sessizce iyileşirken

1. Cilt kapanış keşkelerle

dilek akcan

Keşkelerim var.
Herkeste olduğu gibi.
Keşke dağ gibi bir abim olsaydı.
Keşke annemle babam mutlu olsaydı.
Keşke ev dediğim yer güvenli olsaydı.
Keşke başıma gelenleri sineye çekmeseydim.
Keşke daha en başında anlayıp çekilebilseydim.
Keşke böyle bir adamı, çocuklarıma baba yapmasaydım.
Ama hayat keşkelere göre işlemiyor.
İnsan, elinde olanla yürüyor.
Bilmediği yerlerden geçiyor.
Bazen yanlış kapılardan giriyor.
Benim keşkelerim beni küçültmedi.
Sadece gerçeği gösterdi.
Bugün biliyorum:
O gün bildiğimle karar verdim.
O gün gücüm bu kadardı.
Ve insan, geçmişine bugünkü aklıyla kızamaz.
Bu cilt,
keşkelere takılı kalmanın değil,
onlarla birlikte yürümeyi öğrenmenin hikâyesi.