6. Bölüm – Gece Saldırısı

Gece sessizdi, ama sessizlik bir tuzaktı.Her adımın, her nefesin, her bakışın bir anlamı vardı.Ve Kerim Kara, o anlamı her zaman kendi lehine kullanırdı.

Villa sessizliğini koruyordu.Ama ben, Aslan Karahan, bu sessizliği derinlemesine dinliyordum.Gözlerim odaları tarıyor, kulaklarım adımların sesini ölçüyordu.

Eylül salonun köşesinde duruyordu.Gözleri hâlâ korkuyu, şaşkınlığı ve kararlılığı bir arada taşıyordu.Ama bilmediği bir şey vardı: bu gece, geri dönüşü olmayan bir gece olacaktı.
Kaan yanımda duruyordu.“Patron… hissediyorum,” dedi sadece.Ve bu cümle yeterliydi.

Ali, Mert ve Ufuk, Üç Silahşörler, küçük bir alan oluşturmuştu.Komik görünüyorlardı, ama tehlike anında şaşırmıyorlardı.Güvenilir oldukları bir gerçekti… ama bu gece farklı olacaktı.

Tam o anda, Kerim Kara’nın gölgesi bahçenin köşesinden süzüldü.Sessiz, hızlı, ölümüne bir adım gibi… ve bakışı, planı, niyeti ile birleşiyordu.
Mert fısıldadı:“Bunu hissediyorum. Büyük bir patlama olacak.”
Kerim bir adım attı.Hedef belliydi: Eylül

Bir saniye.
İki saniye.
Ve saldırı başladı.
Kerim, bir hamleyle pencereyi kırdı.Cam parçaları havada uçuştu.
Eylül geriye doğru sendeledi.Korku gözlerinden okunuyordu.İlk gerçek tehlikeyi bu kadar yakın görmüştü.
“Eylül!” diye bağırdım.
Kaan bir hamlede Kerim’in önüne geçti.Ama Kerim, deneyimli bir savaşçıydı.Omuz darbesiyle Kaan’ı geri püskürttü.Beni ölçüyordu. Tepkilerimi. Limitlerimi.

Ali, Mert ve Ufuk hemen müdahale etti.Ama Kerim’in hızı ve çevikliği karşısında bir süreliğine savunmasız kaldılar.
Eylül bir adım geri düştü.Bir sandalye devrildi.O an, Eylül’ün gözlerinde gerçek bir travma belirdi.Kalbi hızlı hızlı atıyor, nefesi kesiliyor, korku her hücresine işliyordu.
“Eylül, yere!” diye bağırdım.

Ama o kaçmayı denedi.Ve tam o anda Kerim bir adım daha attı… silahı doğrulttu.
Kaan bu sefer müdahale etti ve Kerim’in kolunu yakaladı.Ama Kerim gülüyordu.O gülüş, Eylül’ün zihnine kazındı.Sadece bir saniyelik gülüş… ama ölümün yaklaştığını anlatıyordu.

Mert, Ali ve Ufuk’un karmaşık müdahalesi arasında, ben hızla Kerim’in karşısına geçtim.Gözlerimiz buluştu.O an sessizlik oluştu.Ama sessizlik, savaş öncesi fırtına gibiydi.

“Bu iş burada bitmedi, Aslan,” dedi Kerim.“Ve senin yanında duran herkesin sonunu göreceğim.”
“Eylül’in yanındayım,” dedim.“Ve kimseye zarar vermeyeceğim.”
Kerim bir adım geri çekildi.Ama gözlerindeki karanlık hâlâ aynıydı.Saldırı bir süreliğine durdu… ama plan hâlâ yürüyordu.

Eylül titriyordu.Birkaç saniye önce yaşadığı korku, kalbine kazındı.O an anladı:Hayatta kalmak, sadece şansa bırakılmış bir oyun değildi.
Kaan Eylül’ün yanına geldi.
“İyi misin?” diye sordu.Ama gözlerindeki ciddiyet, korkuyu paylaşmak gibiydi.O an Eylül, güven ve korkunun bir arada var olabileceğini fark etti.
“Evet… ama…” dedi, sesi titreyerek.“…hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.”
Üç Silahşörler arka planda birbirlerine baktı.

Mert fısıldadı:“Bence artık ciddi bir görevimiz var.”Ali başını salladı.Ufuk gülümsedi ama sessizdi.
Ben Aslan Karahan olarak Eylül’ün yanına eğildim.“Güvende olacaksın,” dedim.Ama içimde biliyordum:Eylül bu geceyi asla unutmayacaktı.

Ve Kerim Kara… hâlâ dışarıda, planını sessizce kuruyordu.Bu gece, sadece bir başlangıçtı.Eylül’ün zihninde kalan travma, onun karakterini değiştirecek.Ve Aslan’la aralarındaki bağ… bu karanlık olaydan sonra çok daha karmaşık hâle gelecekti.