4. Bölüm – Kerim Kara’nın Gözünden

Gecenin karanlığı, İstanbul’un üstünde bir örtü gibi duruyordu.Ama benim gecem asla karanlık değildi.Ben karanlıktım.Ve karanlık, bazen sadece beklemekle yetinmez; sessizce saldırır.

Aslan Karahan…

O adamın adı, zihnimde bir lanet gibi yankılanıyordu.İlk gördüğümde, bir güç hissettim.Sert, sessiz, gölgelerin içinde bir kral gibi duruyordu.Ama bu gece… O kralın tahtına, ben gölgesiyle gelecektim.

Eylül Aras.

Adını ilk duyduğumda umursamadım.Ama şimdi… onun yüzünü, bakışlarını, korkusunu hayal edebiliyordum.O masum mu? Bilmiyorum. Ama bu gece… onun üzerinden oynayacağım oyun çok netti.

Bazen insan bir plan kurar.Ve bazen planı hissetmek, planı yazmaktan daha önemlidir.
Kaan Demir…
o, Aslan’ın sağ kolu.Asker, disiplin, sadakat… ama onunla aramızda küçük boşluklar var.O boşluklar benim işim.
Güven… herkes güven arar.Ama kimse bana güvenemez.Çünkü ben, içimdeki boşluğu dolduran biri değilim.Ben o boşluğu yaratırım.

Aslan’ın üç silahşörleri…Ah, Mert, Ali, Ufuk…Komik görünüyorlar. Ama yanıldıkları anda, hepsi birer oyuncak gibi düşer.Ve ben… onları oyun dışında bırakmayı biliyorum.
Planım basit:
Eylül’ü Aslan’ın etrafında tutmak
Onu korkutmak, düşündürmek, kontrol etmek
Ve Aslan’a mesajımı bırakmak:

“Senin dünyanda bir ben varım. Ve ben seni yenebilirim.”

Bazen düşünüyorum…Belki de Aslan Karahan’ı seviyorumdur.Ama sevgiyle karışmış bu his, nefret kadar güçlüdür.Çünkü aşk, düşmanlıkla birleştiğinde… silah olur.

Ve şimdi o an geldi.Onları uzaktan izledim.Villa ışıkları yanıyor, gölgeler uzun…Ama gözlerim hepsini tarıyor.

Eylül… hala bakıyor.Aslan’a meydan okuyor.Güçlü… cesur… ama daha bilmiyor.O farkında değil: benim için sadece bir taş.O taşın düşmesini izleyeceğim.
Aslan bana gözünü çevirmedi.O bana baksa bile, bilerek görmezden geliyordu.Beni görmemesi… bana meydan okumanın ilk işaretiydi.Oyun başlamıştı.

Küçük bir gülümseme dudaklarımda belirdi.Planımı açıklayacak olursam:
“Her şey yolunda. Her adım sizi daha çok zora sokacak.”

Kerim Kara, düşmanların arasında sessizce yürür.Ama sessizlik… benim silahımdır.
Ve bir gün… Aslan’ın karanlığını aydınlatacak olan o küçük kız…Eylül…O zamanlar kimse fark etmiyordu.Ama ben, farkındaydım.

Bu sadece başlangıçtı.

Ve gecenin sonunda tek gerçek vardı:Ben gelmiştim.Ve İstanbul’un sessizliğinde artık herkes beni duyacaktı.