2. Bölüm – Bilmediğin Bir Dünya

Araba hızla ilerliyordu.

Eylül camdan dışarı bakıyordu ama aslında hiçbir şey görmüyordu.İstanbul’un ışıkları birbirine karışmış, uzun çizgiler halinde akıyordu.
Kalbi hâlâ hızlı atıyordu.
“Bu kaçırma,” dedi sonunda.
Arabanın içinde kısa bir sessizlik oldu.

Direksiyonda oturan Ali dikiz aynasından baktı.
“Ben demiştim,” dedi. “Kız net konuşuyor.”
Ufuk yan koltuktan döndü.
“Kaçırma sayılır mı? Teknik olarak biz sadece… taşımacılık yapıyoruz.”
Mert arkadan güldü.
“Uber mafya versiyonu.”

Kaan tek bir bakış attı.
Üçü birden sustu.

Eylül gözlerini kısarak ön koltuklara baktı.
“Komik mi bu?”
Ali omuz silkti.
“Biraz.”
“Ali,” dedi Kaan sertçe.
“Tamam sustum.”
Arabanın içinde tekrar sessizlik oluştu.

Eylül başını çevirip yanındaki adama baktı.
Aslan Karahan.

Arabaya bindirildiğinden beri neredeyse hiç konuşmamıştı.Sadece dışarı bakıyordu.
Sanki İstanbul onun için sadece bir şehir değildi.Bir savaş alanı gibiydi.
Eylül dayanamadı.

“Beni nereye götürüyorsunuz?”
Aslan başını çevirdi.
Bakışları karanlık ama dikkatliydi.
“Güvenli bir yere.”
“Ben zaten güvendeydim.”
Mert hemen araya girdi.
“Evet… az önce silah sesleri eşliğinde yürüyordun ama çok güvenliydi.”

Eylül ona sertçe baktı.
“Sen konuşma.”
Ufuk hafifçe güldü.
“Ben bu kızı sevdim.”
Kaan yine arkaya baktı.
Bu sefer bakışı daha sertti.
“Biraz ciddiyet.”

Araba Boğaz’a doğru kıvrılan yollardan ilerliyordu.
Eylül artık iyice huzursuz olmaya başlamıştı.
“Bakın,” dedi, sesi daha sakin ama kararlıydı.“Ben sizi tanımıyorum. Bu yaptığınız şey suç.”
Aslan sonunda tamamen ona döndü.
“Az önce orada kalmanı isteseydim suç olmaz mıydı?”
Eylül durdu.
“Ne demek o?”
Aslan birkaç saniye cevap vermedi.
Sonra kısa konuştu.
“Kerim Kara.”

Bu isim Eylül için hiçbir şey ifade etmiyordu.
Ama arabada herkesin yüzü değişti.
Mert dudak büktü.

“Başımızın belası.”
Ali homurdandı.
“Onu görsem var ya…”
Ufuk devam etti.
“…önce Ali koşarak kaçardı.”
Ali hemen döndü.
“Ben stratejik geri çekilirim!”
“Tabii.”
Eylül araya girdi.
“Biri bana anlatabilir mi?”
Kaan konuştu bu sefer.
“Yanlış zamanda yanlış yerdeydin.”
Eylül sinirlendi.
“Bu bir açıklama değil.”
Aslan tekrar dışarı baktı.
“Şimdilik yeterli.”
Eylül derin bir nefes aldı.
Bu adam sinir bozucuydu.

Ama en sinir bozucu olan şey şuydu:O konuşmadıkça herkes susuyordu.
Araba sonunda büyük demir kapıların önünde durdu.

Kapılar ağır ağır açıldı.
İçeride geniş bir bahçe vardı.Ağaçlarla çevrili büyük bir villa.

Eylül’ün kaşları çatıldı.
“Burası neresi?”
Ali gururla söyledi.
“Karargâh.”
Ufuk düzeltti.
“Villa.”
Mert başını salladı.
“Biz karargâh demeyi seviyoruz.”

Eylül arabadan indiğinde soğuk gece havası yüzüne çarptı.

Etrafına baktı.
Burası zengin bir mahalle gibiydi ama ev… farklıydı.
Sessiz.
Ağır.
Sanki duvarlar bile bir şey saklıyordu.

Aslan arabadan indi.
Ceketini düzeltti.
“İçeri.”
Eylül yerinden kıpırdamadı.
“Hayır.”
Üç Silahşör aynı anda ona baktı.
Ali fısıldadı.
“Patrona hayır dedi.”
Ufuk:
“Cesaret.”
Mert:
“Ömrü kısa olabilir.”

Aslan birkaç saniye Eylül’e baktı.
Sonra yavaşça yaklaştı.
Aralarındaki mesafe yine tehlikeli derecede azaldı.
“Burada güvendesin.”
Eylül geri adım atmadı.
“Size neden güveneyim?”
Aslan’ın sesi çok sakindi.
“Çünkü sana zarar vermek isteseydim… şu an burada olmazdık.”
Eylül onun gözlerine baktı.
Ve ilk kez şunu fark etti:
Bu adam tehdit eder gibi konuşmuyordu.
Gerçeği söylüyor gibiydi.

Kapı açıldı.
İçeriden bir kadın çıktı.
Uzun boylu, keskin bakışlı.
Merve Yıldırım.

Eylül’e baktı.
Sonra Aslan’a.
“Yeni misafir mi?”
Mert hemen atladı.
“Yolda bulduk.”
Merve gözlerini devirdi.
“İnsan mı topluyorsunuz artık?”
Aslan kısa cevap verdi.
“İçeri.”
Merve Eylül’e yaklaştı.
Başından aşağı süzdü.
“Adın ne?”
“Eylül.”
Merve hafifçe gülümsedi.
“Geçmiş olsun Eylül.”
Eylül kaşlarını çattı.
“Neden?”
Merve omuz silkti.
“Bu eve girenlerin hayatı değişir.”
Eylül içeri adım attı.
Ve o anda bilmediği bir şey vardı.
Bu kapıdan girdiği an…Hayatı gerçekten değişmişti.

Ve bazı hikâyeler, başladığını fark ettiğindeartık çok geç olur.