•5• Zamansız Bir Telaş

Merhaba meleğim...
Günler geçiyordu evimizde çok tatlı bir heyecan ve bekleyiş vardı. Kalp atışını duymak için günleri sayıyordum. Tekrar kan verdim bu süreçte ve değerlerin olması gerektiği gibi sağlıklı bir şekilde artmaya devam ediyordu. Hızla büyümeye devam ediyordun anneciğim. Ama seni duyabilmek için henüz çok erkendi. Babanla birlikte tatlı tatlı seni bekliyorduk. O kadar heyecanlıydık ki sokakta akşam ezanına kadar oyun oynayan çocukların mutluluğu vardı üzerimizde. Büyüdüğün zaman o çocukların neden mutlu olduğunu sana anlatmayı, onların mutluluklarını sana hissettirebilmeyi çok isterdim. Çocukluğumuzda akşam ezanına kadar oyun oynayabilmek büyük bir lüks ve mutluluktu. Bir çocuğa bu duygu anlatılmazdı sadece büyümeni bekleyip yaşatmak isterdim sana bu duyguyu. Ama maalesef dünya artık eskisi gibi değil, çok kirlendi meleğim. Eski günlerdeki huzur, güven, mutluluk hâkim değil bu dünyaya. Ve ben seni böyle bir dünyaya getirmekten çok korkuyordum. Kendime bir söz vermiştim kötü düşüncelere yer vermek istemiyordum ama engel olamıyordum buna. Seni koruyamam, canın yanar diye çok endişeleniyordum. Her şeye rağmen senin varlığın çok güzeldi meleğim. Çok sabırsızdım 9 ay nasıl beklenir bilemedim. Anneliği tatmadan önce bu süreç bana hiç uzun gelmezdi ama senin için o kadar heyecanlıydım ki o dokuz ay bana asırlar gibi geliyordu. Henüz miniciktin ama ben doğacağın ayı hesaplayıp hazırlık yapmak için kıvranıyordum. Sürekli senin için isimler, kıyafetler, eşyalar bakıyordum. Elim karnımda sesimi sana duyurmaya çalışıyor, seninle sohbet ediyordum. Bazen babanı şikayet ediyordum sana; beni sinirlendirirse bunu senin de hissedeceğini söyleyip ona takılıyordum ve birlikte gülmeye başlıyorduk o kadar alışıyorduk ki sana heyecanla bekliyorduk seni.
Ve sonra hiç beklemediğimiz bir ağrıyla karşı karşıyaydık... Bu sefer endişelerim farklıydı. Randevuma birkaç gün kala ortaya çıkan ağrı ve lekelenmeler beni korkutmuştu; gün acilde bitmişti...