•4• Dünyanın Yükü

Merhaba meleğim...
Varlığını öğrendiğimden beri içim kıpır kıpır sanki. Kendini hissettirmeye, kendini belli etmeye başlamıştın. Bu duyguları nasıl kelimelere sığdıracağımı bilemiyordum.
Henüz anneliğe hazır mıydım? Sana iyi bir anne olabilecek miydim? Emin olamıyor, huzursuz oluyordum. Aslında sana doğruları söylemek gerekirse hazır değildim buna...
Anne olmak çok meşakkatli bir yol ve ben buna layık olabilir miydim diye defalarca sordum kendime. Elbette anne olmak istiyordum ama zamanı mıydı bilmiyordum. Sonra seni kucağıma alacağım günleri hayal etmeye başladım. Hayal ettikçe heyecanlandım, heyecanlandıkça sabırsızlandım. Sana alışmaya çalışırken hemen kucağıma almak istedim. Dünyalar benim olmuş gibi sevinçliydim.
Bu heyecana rağmen yine de endişeliydim anneciğim... Bu dünya bir meleği dünyaya getirmek için artık hiç güvenli değil. Doğum sürecini, büyüme sürecini düşünmeden eğitim hayatındaki tüm kötü senaryoları düşünmeye başlamıştım. Seni her şeyden, herkesten korumak istiyordum. Bu dünya senin gibi masumlar için bir cehennem meleğim... Bu düşünce beni inanılmaz üzüyor ve dehşete düşürüyordu.
Ve sonra bir karar aldım, artık kötü şeyler düşünmek yoktu. Sen bir mucizeydin ve ben bu mucize için kötü hiçbir şey düşünmemeliydim. İşte o an tüm kötülükleri bir kenara aldım ve senli günlerin hayallerine kapıldım... Tabii ki babanla birlikte...