•3• Çizginin Eşiğinde

Merhaba meleğim...
Bütün kapıların kapandığını sandığım o an, sen kendi kapını araladın...
Tıbbın 'yok' dediği, herkesin umudunu kestiği yerde sen 'ben buradayım' dedin. 6 Temmuz’da elimde tuttuğum o testteki silik çizgi, hayatımın en güzel müjdesiydi.
O kadar hafif, o kadar silikti ki sanki fısıldayarak "buradayım anne" diyordun bana. Gözlerime inanamadım, kalbim öylesine hızlı çarpmaya başladı ki göğsüme sığdıramadım.
O soğuk, tek çizgiler gitmiş; yerini senin varlığının o narin izine bırakmıştı. Gözlerimden süzülen yaşlar bu kez üzüntüden değil, içimde patlayan o devasa sevinçtendi. İçimdeki ses beni yanıltmamıştı. Sana inandığım, pes etmediğim için Rabbim'e binlerce kez şükrettim.
Ama içimdeki o son belirsizlik şüphesini de silmek, senin varlığını doğrulamak istiyordum. Kan sonucunun çıkması bir gün sürecekti ve benim o kadar beklemeye sabrım yoktu. Seni zaten hissediyordum ama o çizginin biraz daha koyulaştığını, netleştiğini gözlerimle de görmek istedim. 8 Temmuz’da hastaneye gitmeden yarım saat önce bir test daha yaptım. Bu kez o çizgi çok daha belirgindi, bana adeta gülümsüyordu. İşte o cesaretle kan vermeye gittim. Zaman durmuştu sanki, hastane koridorlarında saatler geçmek bilmedi. Ve o sonuç ekranı açıldığında...
Değerlerin yükseldiğini, senin gerçekten benimle olduğunu duyduğumda dünyalar benim oldu. Tıp da kabullenmişti artık varlığını. Dualarım kabul olmuş, mucizem içime düşmüştü.
"Hoş geldin meleğim, anneye hoş geldin" dedim içimden, sımsıkı sarmaladım seni. Fiziksel sarılma şart değildi, yüreğimle sarıldım varlığına. Yüreğinden öptüm senin... Beni yanıltmadın miniğim; kimse inanmazken bana sen yetiştin imdadıma.
O gün ilk defa dünya bu kadar sessiz, içim ise ilk defa bu kadar kalabalıktı. Artık yalnız değildim, biz vardık...