Bölümler 22Şu an: İlk karşılaşma
- 1 Okulun ilk günü1.279 kelime
- 2 Yanılgı1.269 kelime
- 3 Benim bir kardeşim var1.000 kelime
- 4 Hesaplaşma602 kelime
- 5 Habersiz taşınma545 kelime
- 6 Başıma geleceklerden habersiz588 kelime
- 7 Karanlığın İçinde: Sessiz Çığlık753 kelime
- 8 İlk karşılaşma711 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 Gözlerim kapanmadan önce891 kelime
- 10 O gece1.197 kelime
- 11 İki kardeş kavuştu1.033 kelime
- 12 Fırtına'nın Eşiğinde1.324 kelime
- 13 Eski dost yeni bela665 kelime
- 14 Geçmişin izleri960 kelime
- 15 Gördüğüm Manzara1.090 kelime
- 16 Karakter tanıtımı 1(düzenlenmiş)189 kelime
- 17 Yanlış Kapı Doğru Ev(16.bölüm)1.278 kelime
- 18 Sabahın Sessizliği(17.bölüm)1.131 kelime
- 19 Kitap Güncellemesi92 kelime
- 20 O Gün Herşey Değişti(18.bölüm)1.489 kelime
- 21 Karakter tanıtımı 2211 kelime
- 22 Gerçekleşen Rüya(19.bölüm)958 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
15 dakika sonra...
Gözüm hâlâ kapalıydı ve ellerim bağlıydı. Motor sesleri kesildi. Yine iki kolumdan tutup beni arabadan indirdiler. Bu sefer bir şey farklıydı. Görmüyordum ama hissediyordum, sanki daha önce buraya gelmiş gibiydim.
10 dakika sonra başımdaki çuvalı çıkardılar. Etrafa baktığımda nerede olduğumu fazla kestiremiyordum ama bir müştemilat gibi bir yerdi. Beni bir sandalyeye bağladılar.
_Allah'ım ne yapacağım ben? Nasıl kurtulacağım bunların elinden? Sen bana yardım et._
Üç çocuktan sarışın olan kapıyı kilitleyip gitti. Ben ise sandalyede açlıktan, susuzluktan bayılmadığım kaldı. Nasıl dayandım ben de bilmiyorum ama artık dayanacak gücüm kalmadı. Başım çok ağrıyor, ellerimde derman kalmadı. Tek çare açlığı unutmak için uyumak en iyisi.
Derken bağrışmalarla uyandım. Dışarıda iki kişi kavga ediyordu. Dışarıdaki seslerden şunları duydum:
- İyi bir cezayı hak ettin sen! Benim arkamdan iş çevirmek de neyin nesi!
- Bana karışma hakkını çoktan kaybettin baba! Yıllardır odandan çıkıp bizimle ilgilendiğin yok ve ben artık küçük bir çocuk değilim. Beni istediğin gibi azarlayamazsın!
Ben neyin içine düştüm böyle? Üç gündür kimse ne su ne yemek getirmiş, şimdi de başımı çatlatacaklar herhalde. İpleri çözmeyi denedim, ellerimde derman kalmamıştı. Fakat kurtulmam lazım. İpleri tam çözdüm diyordum ki başım dönmeye başladı. Bu seferki farklıydı, gözüm karardı ve etraf bir anda kapkaranlık oldu.
Yarım saat sonra...
Gözümü açtım. Bu sefer sandalyede değil, hastanedeydim. Başucumda orta yaşlı bir teyze oturmuştu. Halsizlikten konuşmakta zorlanıyordum.
- Allah'ım çok şükür uyandın sonunda! Nasıl oldun yavrum, daha iyi misin?
- Ben neden buradayım teyze? Siz kimsiniz? Ne oldu bana?
- Müştemilatta sana yemek getirdiğimde baygındın. Hemen hastaneye getirdim. Doktor gelsin, nedenini öğreniriz. Dur hele.
Biraz sonra doktor geldi.
- Doktor evladım, durumu ne? Neden bayılmış?
- Sizin haberiniz yok mu? Çocuğun değerleri yerlerde. Bağışıklık sistemi çok zayıflamış. Yüzüne de bakılırsa birkaç gündür hiçbir şey yememiş, yüzü solmuş resmen. Şu an durumu iyi ama iyi beslenmesi lazım. Bu ilaçların da alınması gerekiyor. Geçmiş olsun.
- Sağ ol doktor evladım.
- Kızım, seni kim aç bıraktı böyle? Ah evladım... Ben ilaçları alıp geleyim, birazdan dönerim.
- Tamam teyze.
Kendi kendime konuşurken bir ses duydum:
- Hey, sessiz ol biraz! Başım çatlıyor burada zaten, bir de seninle uğraşmayayım!
- Tövbe estağfurullah... Perde benimle mi konuşuyor? Kafayı yedim bugün herhalde.
Yan taraftaki perde kendi kendine mi açılıyordu gerçekten? Baktığımda bir çocuktu. Saçı esmer, mavi gözlü bir çocuktu. Perdeyi açtığında bir saat bakışmadan sonra konuşmaya başladı. "Hapı yuttun Zeliha."
- Ne dedim sana az önce? Sessiz ol! Kendi kendine konuşanı da ilk defa görüyorum, yoksa deli falan mısın?
- Cidden seninle burada daha fazla kalamayacağım. Hemşire hanım! Beni başka bir odaya alamazsınız? Bir deli ile burada kalamam, lütfen!
- Laflarına dikkat et! Sesim zor çıkıyor zaten, beni burada bağırttırma! Hemşire hanım, alın şunu benim yanımdan!
- Ben de aynı şeyi söylüyordum hemşire hanım! Bu deliyle kalmak istemiyorum.
_Allah'ım sen bana sabır ver. Odun erkeklerden kurtuldum diyorum, bir diğeri çıkıyor._
Sonunda hemşire geldi. Beni başka bir odaya götürecekler. Sonunda iyi olduğum için tekerlekli sandalyeyle götürdüler. Kapıdan tam çıkarken arkadan mavi gözlü çocuk seslendi:
- Hey deli kız, adını söylemedin! Benim adım Aras, hiç memnun olmadım.
- Benim adım da Zeliha. Merak etme, ben de memnun olmadım seninle tanıştığıma, ukala çocuk!
_Ukala çocuk ne Zeliha? Bugün çok saçmalıyorsun. Neyse siz benim kusuruma bakmayın ya, bugün ne dediğimin farkında değilim._
Yeni odaya geçtim. Beni getiren yaşlı teyze de geldi.
- Yavrum, odan değişmiş. Niye söylemedin?
- Sorma teyze, eski odada bir çocuk vardı, sinirlerimi bozdu. Kalmak istemedim.
- Anladım yavrum. Ha bir de doktorla konuştum gelirken, birkaç saate taburcu edeceğiz dediler. Sana temiz kıyafet getirdim. Onları giyersin. Biraz da yemek getirdim, aç olmalısın.
Hem de nasıl açım. Bir yandan acıkmıştım ama bir yandan da canım çekmiyordu.
- Teyze, şimdi yemesem olur mu? Hiç canım çekmiyor.
- Aa, olur mu hiç? Doktor düzenli beslenmesi gerekiyor dedi. Olmaz, biraz ye, aç kalma.
- Teyze gerçekten aç değilim. Hem eve gitmem lazım, babam merak etmiştir beni.
- Kızım bu halde eve nasıl gideceksin? Olmaz, bırakmam. Sen iyileşene kadar sana bakacağım, sonra nereye gitmek istiyorsan gidersin, tamam mı?
- Ama teyze, sana da yük olmayayım şimdi.
- Ne yükü yavrum? Bir daha duymayayım böyle dediğini, tamam mı? Hadi ben çıkıyorum, sen yemeğini ye. Kutudaki kıyafetleri de giy, hazırlanınca gelirim yanına.
Parçaları birleştirince sanki bir şey çıkacak gibi de... Teyze nereden biliyordu ki benim yerimi? Bir işler dönüyor. Neyse, çözerim yakında.
Bölüm etkileşimi
