Sessiz Fırtına: Benden saklananlar kitap kapağı

11. bölüm / 22

İki kardeş kavuştu

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 22Şu an: İki kardeş kavuştu

*(Zeliha'nın gözünden)*

Sabah olmuştu. Pencereden vuran gün ışığı odaya dolmuştu. Aras odadaki kanepede kıvrılmış, uyuyordu. Onu uyandırmamak için sessizce yataktan çıktım. Lavaboya gittim, Aras'ın evden getirdiği valizden birkaç kıyafet çıkarıp kombinledim. Saçımı da at kuyruğu yapıp çıktım.

Aras uyanmış, koltukta oturmuş telefona bakıyordu. Lavabodan çıktığımı görünce telefonu kapatıp bana aval aval bakmaya başladı. Hiç kız görmemiş gibi.

- Ne bakıyorsun hiç kız görmemiş gibi?
- Hiçç... sadece çok güzel olmuşsun. Ay yok yani öylesine bakıyorum, nereye bakacağımı sana mı soracağım deli kız.
- Ne öyle kız gibi utanmalar falan?
- Ne utanması saçmalama, senden mi utanacağım.
- Her neyse, aşık gibi bana bakmayı kes.
- Tamam deli kız, kızma.

Allah'ım bu çocuğu hiç anlamıyorum, garip biri diyordum ki kapı çaldı. Gizem'di.

- Hoş geldin Gizem. Bu abine bir şey söyle, kafayı yemiş ya. Sabahtan beri bana bakıyor, ilk defa kız görmüş gibi ve dünden beri garip davranıyor.
- Yaaa tamam abi, bir sen benimle dışarı gelsene?
- Neden gelecekmişim?
- Ya bir gel sadece, konuşacağız.
- Off tamam hadi çık, ben de geleceğim.

İkisi de dışarı çıktı. Ne konuşacaklardı diye meraktan çatlayacağım. Neyse sonra Gizem'den öğrenirim.

*(Gizem'in gözünden)*

Abimle dışarı çıktık, kantinde oturup kahve söyledim. Abim kahveyi içerken bana sinirle bakıyordu. Daha fazla sinirlenmeden konuya girdim.

- Sana bir şey sormak için seni dışarı çıkardım, şey sinirlenmeyeceğine söz ver ama.
- Tamam kızmayacağım, söyle artık.
- Sen Zeliha'ya aşık mı oldun? Yani ilk defa bir kız için böyle endişeleniyorsun he?
- Ne aşık olması saçmalama! Bir daha böyle dediğini duymayayım ve Zeliha'nın önünde bundan bahsetme.
- Tamam abi sakin ol ama aşık olduğun yanlış mı?
- Yanlış tabii, ben o deli kıza aşık olmam. Tamam konuyu kapat ve şimdi eve gitmemiz gerek artık, hadi kahveni çabuk bitir.

Abim söylemiyordu ama onu tanıyorum. İki gündür Zeliha'ya olan bakışları, onun için endişelenmesi... İlk defa olan bir şey. Neyse. Abim benden önce Zeliha'nın odasına gitmişti. Ben de kahvemi bitirince kantinden çıkacaktım ki bir çocuk bana çarptı ve elindeki içecek benim üzerime döküldü. Gül gibi elbisem mahvoldu.

- Önüne bakmıyor musun sen? Senin yüzünden elbisem mahvoldu!
- Özür dilerim, görmedim kusura bakma.

Tam arkasını dönüp gidiyordu ki seslendim.

- Hey nereye? Elbisemi mahvettin şimdi hiçbir şey olmamış gibi gidemezsin.
- Ne yapmamı bekliyorsun, özür diledik işte. Daha ne istiyorsun? Zenginsin muhtemelen, zengin kızı şımarık olur derlerdi doğru söylemişler.
- Bak ben o dediğin kızlara benzemem, laflarına dikkat et yoksa...
- Ne yoksa ne yaparsın sözlerime dikkat etmezsem acaba?
- Sen istedin, abim burada, abimi arayacağım o sana haddini bildirir dur burada.
- Çok abartmadın mı acaba? Yani alt tarafı bir kahve döktüm.

Onun konuşmasını dinlemeden abimi aradım.

Çalıyor...

- Alo abi kantine inebilir misin acaba çabuk ol hemen.
- Kızım eve gideceğiz artık Zeliha'nın dinlenmesi lazım, ne kantini şimdi?
- Abi önemli, gelince görürsün hadi! Lütfen iki dk.
- Tamam geliyorum.

*(Aras'ın gözünden)*

Telefonu kapatıp kantine aceleyle gittim. Zeliha yatakta oturmuştu, beni görünce hemen atıldı tabii, meraklı sincap.

- Ne oldu nereye gidiyorsun?
- Gizem çağırdı, kantindeymiş hemen gel dedi, bilmiyorum.
- Tamam ben de geleceğim, burada tek başıma sıkılırım.
- Sen daha iyileşmedin, otur oturduğun yere.
- Off yine abilik falan taslama, ben senin kardeşin falan değilim anladın mı? Gelmek istiyorum dediysem geleceğim.
- Peki hanımefendi, sen de inatçı çıktın, git gide Gizem'e de benzedin.

Gittiğimizde Gizem bir masada oturmuş burnundan soluyordu resmen. Çok sinirlenmiş gibi görünüyordu. Ah dur o yanındaki çocuk da kim öyle? Büyük bir hışımla onların olduğu masaya doğru yürüdüm.

- Sen kimsin lan, kardeşimin yanında ne işin var?

Gizem tam ağzını açıp konuşacaktı ki Zeliha şaşkınlıkla ve gözleri dolu şekilde çocuğa bakıyordu. Çocuk da aynı şekilde. Etraf bir anda sessizliğe gömüldü, gören de film sahnesi çekiyoruz sanar. Zeliha niye ağlıyordu? Hiç konuşmadan birden çocuğa sarıldı. İkimiz de şaşkınlıkla bakıyorduk.

_Kıskançlıktan burada çocuğun az daha boğazına yapışacaksın Aras kendine gel lan ne oluyor sana?_

İç sesim ısrarla haykırıyordu.

_Sen bu kıza aşık oldun değil mi, bak aşık olmuşsun ama belli etmiyorsun._
_Hayır yok öyle bir şey, bir kıza aşık olmak falan bana göre değil._

Resmen kendimle kavga ediyordum. Zeliha'ya deli kız diye diye ben deli oldum. Kalbim ayrı, aklım ayrı benimle uğraşıyordu. Lütfen biri şu sessizliği bozsun artık diyordum. Sonunda biri benim dediğime geldi.

- Zeliha bu kim? Neden sarıldın ona ve neden ağlıyorsun? Siz tanışıyor musunuz yoksa?

- Evet İzmir'deyken aynı okuldaydık ve sadece bir ay falan onu görebildim sonrasında ortadan kayboldu. Evine gittim aradım yoktu. Sahi Burak sen neredeydin bunca zamandır en önemlisi de o benim...

Burak Zeliha'nın sözünü yarıda keserek araya girdi.

*(Burak'ın gözünden)*

Sesi titriyordu. Gözlerim dolmuştu ama belli etmemeye çalışıyordum. Karşımda duran kız... aylarca merak ettiğim, kardeşim olduğunu yeni öğrendiğim kız.

- Kardeşim diyecektin değil mi? Her şeyi biliyorum Zeliha, öğrendim.

Sözüm bitince üçü de bana şaşkın şaşkın bakıyordu.

- Ama nasıl öğrendin, ne zaman?

Derin bir nefes aldım. Anlatması zordu.

- O gün beni görmek için geldiğini ve sonra beni bulamayıp geri döndüğünü duyduğumda ben Mersin'deydim. Çünkü sen bizim eve gelmeden birkaç gün önce taşınmıştık. Evimizi satmak zorunda kaldık, babamın yani üvey babamın doğrusu, kumar yüzünden borçları arttı. Fakat hep aklımda kaldın, seni merak ettim. Taşındıktan bir hafta sonra babanı aradım ve Manisa'ya taşındığınızı söyledi. Ben de ailemi ikna edip buraya taşındık. Birkaç ay sonra isimsiz biri bana telefonumdan yazdı ve senin benim kardeşim olduğunu söyledi.

Bunları anlattıktan sonra üçü de bana şaşkın şaşkın bakıyordu ve hala hiçbir şey anlamamışlar gibi görünüyordu. O sırada Zeliha'nın başındaki bandajı yeni fark ettim. Kalbim sıkıştı.

- Sana ne oldu kardeşim? Başın sargılı olduğunu yeni fark ettim konuşmaya dalmaktan. İyi misin sen yüzün solmuş...

Zeliha gözlerini kaçırdı. Yüzü bir anda düştü.

- Şey... aslında babamın haberi yok.
- Nasıl yok? Aynı evde yaşamıyor musun Zeliha!
- Aslında benim üçünüz de bir şey itiraf etmem gerekiyor.

Hepimiz bir ağızdan:

- Ne itirafı Zeliha!

Zeliha yutkundu, sesi titreyerek söyledi:

- Ben üç gün önce... Pazartesi günü yani... kaçırıldım.

Bir anda kantindeki hava buz kesti.

- NEEEE!!??

Üçümüz bir ağızdan bağırmıştık. Kantindeki herkes dönüp bize bakıyordu.

İşte 11. bölümün sonu... Bir kaç yerde yanlış yazmışım kusura bakmayın İki kardeş kavuştu ama Zeliha'nın itirafı her şeyi alt üst etti
Sizce Zeliha'yı kim kaçırdı? Ve Aras'ın kıskançlık krizini ne yapacağız? 🤭
Yorumlarınızı bekliyorum, 12. bölüm yorumlara göre erken gelecek!
Oy vermeyi unutmayın lütfen, sizi seviyorum 💖

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

12okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…