Bölümler 22Şu an: Fırtına'nın Eşiğinde
- 1 Okulun ilk günü1.279 kelime
- 2 Yanılgı1.269 kelime
- 3 Benim bir kardeşim var1.000 kelime
- 4 Hesaplaşma602 kelime
- 5 Habersiz taşınma545 kelime
- 6 Başıma geleceklerden habersiz588 kelime
- 7 Karanlığın İçinde: Sessiz Çığlık753 kelime
- 8 İlk karşılaşma711 kelime
- 9 Gözlerim kapanmadan önce891 kelime
- 10 O gece1.197 kelime
- 11 İki kardeş kavuştu1.033 kelime
- 12 Fırtına'nın Eşiğinde1.324 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 Eski dost yeni bela665 kelime
- 14 Geçmişin izleri960 kelime
- 15 Gördüğüm Manzara1.090 kelime
- 16 Karakter tanıtımı 1(düzenlenmiş)189 kelime
- 17 Yanlış Kapı Doğru Ev(16.bölüm)1.278 kelime
- 18 Sabahın Sessizliği(17.bölüm)1.131 kelime
- 19 Kitap Güncellemesi92 kelime
- 20 O Gün Herşey Değişti(18.bölüm)1.489 kelime
- 21 Karakter tanıtımı 2211 kelime
- 22 Gerçekleşen Rüya(19.bölüm)958 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
(Zeliha'nın gözünden)
Hastane kantininde üçünün "NEEE!" diye bağırmasıyla etrafı birkaç saniyeliğine derin bir sessizlik sardı. Aras kantinde sinirden dolanıp duruyor, Burak sandalyede ellerini başına koymuş söylediğimi sindirmeye çalışıyordu. Gizem bu sessizliğe daha fazla dayanamayıp konuya girdi:
— Şimdi kafam almıyor, şu an hala anlamaya çalışıyorum. Herkes bir sakin olsun, ilk önce bir oturup konuşalım.
Aras sert ve sinirli bir bakışla cevap verdi:
— Kızım, Zeliha üç gün önce kaçırılmış, bundan bizim haberimiz yok! Sen "herkes sakin olsun, oturup konuşalım" mı diyorsun bana? Kafayı yedirtmeyin insana!
— Tamam, lütfen bir oturun, herkes bize bakıyor... Abii, hadi!
Dördümüz de masaya oturduk. Nasıl kaçırıldığımı anlatınca Aras ve Burak daha çok sinirlendi. Burak sözümü bitirdikten sonra sakin gibi görünüyordu ama lafları hiç öyle değilti:
— Zeliha... Zeliha, ben daha kardeşime yeni kavuştum, duyduklarıma bak! O üç şerefsiz seni nasıl kaçırabildi? Dur bir dakika, yoksa seni... Üç gün aç bıraktıkları için sen bunların villasında bayıldın, öyle mi?!
Bunu da söylersem Burak bu sefer gerçekten çıldırırdı ama her şeyi anlattım, başka saklayacak bir şeyim kalmadı.
— Evet... Ama bak, sinirlenmeyin, benim için lütfen.
— Tamam, şu an burada böyle kavga etmenin anlamı yok. Zeliha kardeşim, gel benimle karakola gidiyoruz. O üç çocuğu şikayet edeceğiz, cezalarını çekmeden olmaz, hadi!
Aras sonunda dayanamayıp araya girdi:
— Evet, Burak doğru söylüyor Zeliha. Hadi birlikte bir gidelim, öğrenelim seni kaçıranları, bir bulsunlar, bir güzel patak...
Aras'ın sözünü yarıda kesen Burak, sinirle araya girdi:
— Sana ne oluyor pardon? Ben kardeşimi götürürüm, sizin hiç kendinizi yormaya gerek yok. Sizinle sonra hesaplaşacağız, yürü Zeliha!
Kolumdan tutup kantin kapısından çıkaracakken Aras arkadan kolumdan tuttu. Bunu gören Burak tabii ki sinirlerine hakim olamadı ve Aras'ın yakasına yapıştı:
— Sen hayırdır kardeşim, benim tepemin tasını attırma bak! Dua et hastanedeyiz, bir dahaki sefere senin kafanı kırarım haberin olsun, çek elini şimdi!
(Gizem'in gözünden)
Abimi resmen tehdit etti! Sen görürsün şimdi, ağzının payını vermez miyim ben senin? Kantinci abiden bir bardak su aldığım gibi yüzüne fırlattım. Bayağı sinirlendi.
— Delirdin mi kızım, ne su atıyorsun ha? Dur sen, bu kahvenin intikamını mı alıyorsun yoksa?
— Yooo, ben senin gibi değilim! Ayrıca abimi tehdit edemezsin ve bir daha ona dokunursan karşında beni bulursun, anladın mı?
— Hahah, demek öyle! Madem öyle, senin abini bir daha kardeşimin yanında görürsem acımam, o zaman sen bile koruyamazsın onu, şımarık kız!
— Sen kendine bak dağ ayısı! Bana şımarık diyeceğine önce insan olmayı öğren.
— Sen bana ne dedin az önce, ne dedin? Bir daha söyle!???
— Dağ ayısı dedim! Dağ_ayı_sı! Duydun mu şimdi?
— Seni var ya... Neyse, kız olduğun şanslısın! Zeliha, gidelim, burada daha fazla bu şımarık kızla kalmak istemiyorum.
(Zeliha'nın gözünden)
Abime şimdi nasıl söyleyeceğim ben bu iki gündür onların villasında kaldığımı? Ama bir yandan da eve hiç gitmemek istiyorum. Beni o villada tutan bir şey var ama ne, onu bilmiyorum. Burak benim birden durduğumu görünce kaşlarını çattı:
— Ne oldu Zeliha, neden durdun?
— Şey...
— Ah, yine geliyor! Ne diyeceksin başka, söyle hadi.
— Abi, ben iki gündür Gizemlerin villasında kalıyorum... ve ben orada kalmak istiyorum.
— Ne saçmalıyorsun? Polise gideceğiz, o üç çocuğu şikayet ettikten sonra kendi evimize gideceğiz ya hani kardeşim? Baban da seni merak etmiştir şimdi, hadi yürü, saçmalamayı bırak!
— Ben saçmalamıyorum, eve dönmek istemiyorum!
— Kızım, ne diyorsun sen? "Eve dönmek istemiyorum" da ne demek Zeliha?!
— Bilmiyorum... Daha iki gündür oradayım ama beni orada tutan bir şey var Burak.
— Yani şimdi benimle birlikte gelmeyeceksin, bu iki yabancının evinde kalacaksın, öyle mi? Ben sana daha yeni kavuşmuşken...
— Hem, ya sen de gelirsin, olmaz mı? Birlikte kalırız... Değil mi Gizem? Aras, o da benimle villada kalabilir mi?
— Bugün iyice saçmaladın kardeşim, hadi gidelim ne olur, hadi!
— Olmaz, seninle gelemem.
— Tamam, peki, istediğin gibi olsun! Ve sana burada yemin ediyorum; benim yüzümü görme hakkını kaybettin. İyi mutluluklar sana hanımefendi!
Gözlerim doldu. Orada kalmak istememin gerçek sebebini kimseye söyleyemezdim. Özür dilerim kardeşim. Orada öylece, daha yeni kavuştuğum kardeşimin gitmesini izledim, hiçbir şey yapamadım.
(Aras'ın gözünden)
Burada şu an olanları hiç anlamadım, öylece sustum ama kalbim bu durumda bile benimle uğraşıyordu:
"Onun gitmediğine sevindin, doğru söyle! Onu sevmeye başladın, evinizde kalması seni içten içe mutlu etti değil mi?"
"Hayır, saçmalama! Kız şu an kötü durumda, benim böyle düşünmemem gerekiyor, bu doğru değil, sus artık, susss!"
Gerçekten Zeliha'yı seviyor olabilir miyim? Hayır ya, saçmalama Aras, kendinde değilsin, aklın seninle oyun oynuyor evet! Zeliha yere çömelmiş ağlıyor, Gizem ona sarılmış teselli etmek için çabalıyor... Peki sen, Aras efendi? Hayır ya, biri bu kafamdaki seslerden kurtarsın, yoksa kafayı yiyeceğim burada!.
Kafamdaki seslerle savaş verirken Gizem'in sadece "Abiii!" diye bağırışını duydum beynimde oluşan gürültünün arasında.
— Abii, duymuyor musun beni? Hadi bir yardım et, Zeliha'yı kaldıralım, eve gitmemiz lazım artık, hava kararıyor, biraz dinlensin!
— Tamam kızım, bağırmana gerek yoktu.
— Sana kaç keredir seslendim, duymadığın için bağırmak zorunda kaldım artık, ne yapayım?
— Tamam, tamam, boş ver, hadi eve gidelim artık.
Eve varmıştık. Gizem'den Zeliha'yı içeri götürmesini istedim, ben de arabadan eşyalarını alacaktım. Eşyaların yanında, o gece merdivenlerin yanında bulduğum Zeliha'nın günlük defterini buldum. Günlüğü de kıza vermeyi unuttum işte. Günlüğü de Zeliha'nın eşyalarının arasına koydum.
Eve girdiğimde Gizem kanepede oturmuş telefonuyla ilgileniyordu. Yukarı çıktım, deli kızın odasının kapısını çaldım, içeri girdim. Uyuyordu ama üstünü örtmemişti. Hemen örtüp çıkacaktım ki kafamdaki o lanet ses yine aklımı kurcalamaya başladı:
İç sesim: Günlüğü öylece kızın odasında mı bırakacaksın? Merak etmiyor musun gerçekten?
Ben: Etmiyorum tabiki, kızın özelini karıştırmak doğru değil!
İç sesim: Bir defa bakmaktan zarar gelmez bence. Bir bakıp tekrar yerine koyarsın, hatta belki kaçırılması ile ilgili bir ipucu bulursun? O üç çocuğu bulmak istemiyor musun?
Ben: İstiyorum ama hayır, sus artık! Alamam kızın özelini, hayır!
İç sesim: Bir gün merak edeceksin, o günlüğü açacaksın. O zamana kadar beklemek zor olmaz mı?
Ben: Olmaz dedim, zorlama! Bana ne oluyor, ben kafayı yedim galiba, kendi kendime konuşuyorum resmen! Oğlum Aras, çık hemen kızın odasından ya! Nefsine uyup kızın özelini karıştırma asla! Evet, çık da kız rahat rahat uyusun, yorgun zaten, bir de sen onun başına dert olma.
(Zeliha'nın gözünden)
Dün fark etmeden uyuyakalmışım. Uyandığımda saat sabahın beşiydi. Yatağımdan kalkıp lavaboya gidecektim ki kapı çaldı. Alla alla, bu saatte kim uyanık ki?
"Yavrum, müsait misin? Girebilir miyim?" diyen bir ses... Meryem Teyze'ydi.
— Tabii müsaitim Meryem Teyze, gir lütfen.
— Ah yavrum, hayırlı sabahlar. Seni bu saatte rahatsız ettim ama...
— Yok estağfurullah teyze, sorun değil. Buyur, bir şey mi oldu?
— Aziz Bey seni çağırıyor kızım, hemen gelsin dedi.
Anladım neden çağırdığını... Meryem Teyze'ye "tamam" diyip lavaboya gittim. Hemen yüzümü yıkayıp üstüme bir hırka aldım ve Aziz Bey'in odasına gittim.
— Buyurun, beni çağırmışsınız?
— Evet küçük hanım, otur şöyle hele, konuşalım.
— Oturmaya gerek yok, söyleyin ne diyeceksiniz?
— Tamam, uzatmadan konuya giriyorum. Dün dediklerimi yaptın umarım, buraya geri döndüğüne göre?
— Ben sözümü tuttum, sizin de sözünüzü tutacağınızı umuyorum. Aileme zarar vermeyeceksiniz.
— Ahh tabii, tabii küçük hanım, merak etme, ben sözümü tutarım.
— Tamam, başka bir diyeceğiniz yoksa müsaadenizle...
— Müsaade senin, çıkabilirsin.
Odadan kendimi zor attım. Kalbim ağrıyor, nefes alamıyordum resmen ama bunu kardeşim ve babam için yapmak zorundaydım, başka çarem yoktu. Aşağı inerken Aras'la karşılaştım. Beni babasının odasından çıkarken görmüş müdür acaba? Umarım görmemiştir.
— Günaydın deli kız, bu saatte neden uyandın? Bir şey mi oldu ve babamın odasından mı geldin? Niye bu kattasın?
İşte görmüş... Ne diyeceğim şimdi?
— Gece uyku tutmadı beni, erken kalktım, bir şey yok. Baban da durumumu sordu öyle, o yüzden odasından geliyordum.
— Baban! Seni merak etmiş, öyle mi?
— Eveet! Neden şaşırdın ki?
— Hiç öylesine, boş ver.
— Tamam, sen burada ne yapıyorsun bu saatte?
— Ha şey ya, babamla bir şey hakkında konuşacaktım da...
— Tamam, görüşürüz kahvaltıda o zaman.
— Görüşürüz.
Ucuz atlattın Zeliha... Umarım bu uzun sürmez, sevdiklerime yalan söylemeyi hiç sevmiyorum.
Arkadaşlar kusura bakmayın biraz geç atmış olabilirim.
Aras iç sesiyle savaşını nasıl buldunuz? Aras Zelihaya gerçekten aşık olmuş olabilir mi?
Peki Zelihanın onu kaçırtan Aziz babayla iş birliği yapmasının arkasındaki gerçek sebeb ne ! Yorumlarınız bekliyorum iyi okumalar dilerim.
Kelime sayısi:1324
Bölüm etkileşimi
