Bölüm-7

BÖLÜM VII

Eğitim

İlk günlerde Beyaz için eğitim alanına çıkmak bile başlı başına bir mücadeleydi.

Fatih'in karşısında duruyor, onun hareketlerini takip etmeye çalışıyor fakat çoğu zaman ne olduğunu anlayamadan kendisini yerde buluyordu. Kılıcı elinden uçuyor, dengesini kaybediyor, bazen de aldığı darbelerin etkisiyle birkaç saniye nefes almakta zorlanıyordu.

Fatih ise acımak nedir bilmiyordu.

"Yerdeyken savaşamazsın."

Beyaz, dudaklarının kenarındaki kanı elinin tersiyle silerek ayağa kalktı.

"Fark ettim."

"Öyleyse yerde daha az vakit geçir."

İlk günler böyle geçti.

Fakat Fatih'in bilmediği bir şey vardı.

Beyaz, onunla çalışmadığı zamanlarda da kendisini eğitiyordu.

Her sabah, eğitim saati gelmeden çok önce uyanıyordu. Önce avlunun çevresinde koşuyor, ardından nefesini kontrol etmeye çalışarak kondisyon hareketleri yapıyordu. Bazen kolları titreyene, bazen bacakları onu taşımakta zorlanana kadar devam ediyordu.

İlk sabahlar kısa mesafelerle yetinmişti. Sonraki günlerde koştuğu mesafeyi artırdı. Bir süre sonra sabahları yaptığı çalışmalar, Fatih'in verdiği eğitimlerin neredeyse bir parçası hâline geldi.

Fatih bunu fark ettiğinde herhangi bir yorumda bulunmadı.

Yalnızca bir sabah eğitim alanına geldiğinde Beyaz'ın çoktan ter içinde kaldığını gördü.

"Benden önce yorulmayı alışkanlık hâline getirme."

Beyaz nefesini toparlamaya çalışarak ona baktı.

"Vaktimi değerlendirmek istedim."

Fatih kollarını göğsünde birleştirdi.

"Güzel. Öyleyse bugün iki kat çalışacağız."

Beyaz'ın yüzündeki ifade düştü.

Fatih'in dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

"Ne oldu? Vaktin yok mu?"

---

İlk haftalar ilerledikçe eğitimlerin zorluğu arttı.

Fatih, Beyaz'ın sınırlarını her gün biraz daha zorluyordu. Kılıç kullanmayı, savunma yapmayı, rakibinin hareketlerini okumayı ve saldırı anında doğru karar vermeyi öğretiyordu.

Ancak Beyaz'ın gelişiminde başka bir şey daha vardı.

Gücü.

Başlangıçta yalnızca istemsiz hareketlerle kendisini gösteren bu güç, zamanla dövüşlerin içine karışmaya başlamıştı.

Bazen Fatih'in indirdiği bir darbeyi normalden hızlı karşılayabiliyor, bazen rakibinin hamlesini boşa çıkaracak kadar kısa bir an kazanabiliyordu.

Bir keresinde Fatih'in kendisine doğru uzanan kolunu yakalamaya çalışırken aralarındaki mesafeyi açıklayamayacağı bir hızla kapatmıştı.

Bir başka gün ise dengesini kaybetmek üzereyken ayaklarının altındaki taşlarda hafif bir ışık titreşimi oluşmuş, Beyaz düşmekten son anda kurtulmuştu.

Bunların hiçbiri uzun sürmüyordu.

Gücü ortaya çıkıyor, birkaç saniye içinde kayboluyordu.

Beyaz da artık bunu fark etmişti. Fakat ne zaman ortaya çıkacağını, ne kadar süreceğini veya nasıl kontrol edeceğini henüz bilmiyordu.

Fatih ise gördüklerini sessizce izliyordu.

Bazen gözlerini kısıyor, bazen Beyaz'ın hareketini yeniden yapmasını istiyordu. Fakat gücünden söz etmiyordu.

Önce bedenini eğitmesi gerekiyordu.

Çünkü ona göre kontrol edemediği bir güç, sahibinden önce çevresindekileri yaralardı.

---

İki ayın sonuna yaklaşırken Beyaz'ın eğitim alanındaki duruşu bile değişmişti.

Artık Fatih'in karşısında gözlerini kaçırmıyor, aldığı darbelerden sonra eskisi kadar uzun süre yerde kalmıyordu.

O gün silahsız dövüş çalışıyorlardı.

Fatih, Beyaz'a kısa bir mola vermişti.

Genç kız biraz ileride otururken diğer askerlerin çalışmalarını izlemeye başladı. İki asker karşılıklı dövüşüyor, biri rakibinin kolunu yakalayarak ağırlığını kendi üzerine çekiyor ve ardından bacağını kullanarak onu yere indiriyordu.

Beyaz dikkatle izledi.

Hareketin ayrıntılarını zihnine kaydetti.

Bir süre sonra Fatih yanına geldi.

"Hazır mısın?"

Beyaz ayağa kalktı.

"Hazırım."

Fatih karşısında durup kollarını hafifçe açtı.

"Bu kez beni şaşırtabilecek misin bakalım?"

Beyaz cevap vermedi.

İlk hamleyi Fatih yaptı.

Beyaz geri çekildi, ardından yeniden saldırdı. Fatih kolaylıkla savuşturdu. Birkaç hamle boyunca üstünlük Fatih'teydi.

Ancak Beyaz bu kez alışılmışın dışında hareket etti.

Fatih'in koluna uzanırken ağırlığını değiştirdi. Diğer askerlerden gördüğü hareketi uygulayarak onun kolunu kontrol altına aldı, kendi bedenini döndürüp bacağını Fatih'in ayağının arkasına geçirdi.

Fatih karşılık vermek üzereyken Beyaz'ın gücü de hareketine eşlik etti.

Çok kısa bir ışık titreşimi...

Fatih'in bedenindeki hareket bir anlığına kesildi.

Bu, yalnızca birkaç saniye sürdü.

Ama Beyaz için yeterliydi.

Fatih'in dengesini bozdu ve onu dizinin üzerine indirdi. Ardından kolunu kontrol altında tutarak arkasına geçti.

Eğitim alanında birkaç asker başını onlara çevirdi.

Beyaz nefes nefeseydi.

Fatih ise olduğu yerde kalmıştı.

"Bitti mi?" diye sordu.

Beyaz, yüzündeki küçük gülümsemeyi saklayamadı.

"Şimdilik."

Fatih başını hafifçe kaldırdı.

"Bırak."

Beyaz hemen geri çekildi.

Fatih ayağa kalkıp üzerindeki tozu silkeledi. Birkaç saniye boyunca genç kıza baktı.

"Az önce yaptığın hareketi nereden öğrendin?"

"Diğer askerlerden."

"Demek onları da izliyorsun."

"İşime yarayabilecek şeyleri izliyorum."

Fatih'in bakışları kısa bir anlığına sertleşti.

"Güzel."

Beyaz kaşlarını kaldırdı.

"Bu kadar mı?"

"Ne bekliyordun?"

"Biraz daha takdir belki."

Fatih ona doğru bir adım attı.

"Beni birkaç saniyeliğine yere indirdin diye kendini yenilmez sanma."

Beyaz'ın gülümsemesi genişledi.

"Yenilmez olduğumu söylemedim."

"Öyleyse söyleyene kadar çalışmaya devam edeceğiz."

Fatih yeniden dövüş pozisyonu aldı.

Beyaz'ın gülümsemesi kayboldu.

"Şimdi mi?"

"Bir sakıncası mı var?"

"Yok."

"Güzel."

Fatih bu kez onu hiç beklemediği bir hamleyle yere indirdi.

Beyaz sırtını taş zemine çarptığında Fatih'in yüzünde belli belirsiz bir gülümseme vardı.

Onunla uğraşmak artık Fatih için yalnızca bir eğitim değildi. Beyaz'ın inatçılığı, beklenmedik hamleleri ve her defasında yeniden ayağa kalkması dövüşleri giderek daha keyifli hâle getiriyordu.

Yine de bu keyfin onun otoritesine zarar vermesine izin vermiyordu.

"Yukarı."

Beyaz iç çekerek ayağa kalktı.

"Bir gün sizi gerçekten yeneceğim."

Fatih kollarını iki yana açtı.

"O günü bekliyorum."

---

Sonraki günlerde kılıç ve kısa bıçak eğitimlerine ağırlık verdiler.

Beyaz artık iki silahı birlikte kullanabiliyor, savunma yaparken karşı saldırı fırsatlarını değerlendirebiliyordu. Fatih'in hareketlerini takip etmekte de eskisine göre çok daha başarılıydı.

Fakat Fatih hâlâ ondan hızlıydı.

Hem tecrübesi hem de dövüş bilgisi Beyaz'ın çok üzerindeydi.

O gün eğitim alanında hava oldukça sıcaktı.

Fatih kılıcını elinde çevirirken Beyaz karşısında pozisyon aldı.

"Bugün sonuna kadar devam edeceğiz."

Beyaz kısa bıçağını kavradı.

"Ne kadar güzel bir haber."

"Şikâyet mi ediyorsun?"

"Hayır. Yalnızca sevincimi belli ediyorum."

Fatih hafifçe güldü.

"Başla."

Beyaz hızla ilerledi.

Kılıçların çarpışma sesi eğitim alanında yankılandı. Beyaz bir hamleyi savuşturdu, ardından kısa bıçağıyla karşılık verdi. Fatih geri çekilerek saldırısını boşa çıkardı.

Dövüş giderek hızlandı.

Beyaz birkaç kez gücünü kullanarak hamlelerini güçlendirdi. Kısa süreli ışık titreşimleri hareketlerine eşlik ediyor, bazen Fatih'in beklediğinden daha hızlı davranmasını sağlıyordu.

Fatih bunları fark ediyordu.

Ancak her defasında karşılık vermekten de geri durmuyordu.

Bir hamlede Beyaz'ın kılıcını elinden düşürdü. Diğerinde onu geriye doğru savurdu.

Beyaz yeniden saldırdı.

Fatih bu kez kısa bıçağıyla yaptığı hareketi karşılarken kılıcını çevirdi.

Çelik havayı kesti.

Beyaz'ın sol kolunda ince bir kesik oluştu.

Genç kız birkaç adım geriledi.

Fatih'in yüzündeki gülümseme kayboldu.

Çünkü Beyaz bir anda olduğu yerde donmuştu.

Kesiğin acısı kolundan başlayarak bütün bedenine yayıldı.

Sanki görünmez bir kırbaç koluna inmişti.

Bir anlık, keskin bir acı...

Ardından karanlık.

Taş duvarlar.

Soğuk zincirler.

Bileklerindeki metalin ağırlığı, çıkan sesi.

Kendisine yaklaşan gölgeler.

Zindanın havası ciğerlerine doldu.

İşitme duyusunda eski sesler yeniden canlandı.

Nefes alamıyordu.

Gözlerinin önünde o karanlık oda belirdi. Daha sonra Leşçilin sesini duydu.

Fatih bir adım attı. "Beyaz?"

"Göster gücünü!!!!"

Genç kızın parmakları titredi.

Ve bir anda...

Bedeninden bembeyaz bir ışık dalgası yayıldı.

Işık, taş zeminin üzerinde hızla ilerleyerek çevreye yayıldı.

Fatih ne olduğunu anlamaya fırsat bulamadan hareket edemez hâle geldi.

Etraflarındaki askerler de öyle.

Birinin elindeki kılıç havada asılı kaldı. Diğerinin ayağı yere basmak üzereyken hareketi yarıda kesildi. Biraz ötede konuşan iki asker ağızlarını açtıkları hâlde ses çıkaramaz oldu.

Her şey birkaç saniye içinde gerçekleşmişti.

Işık dalgaları eğitim alanının çok ötesine kadar uzandı.

Beyaz'ın ayakları yerden kesildi.

Bedenini çevreleyen ışık yoğunlaşırken saçları havada savrulmaya başladı. Başını hafifçe kaldırdı.

Gözleri...

Tamamen beyaza dönmüştü.

Ne göz bebekleri ne de irisleri seçilebiliyordu.

Yalnızca gözlerinin içinde parlayan o tarifsiz beyazlık vardı.

Fatih'in bakışları ondan ayrılmıyordu.

İçinden yükselen ilk duygu şaşkınlıktı.

Ardından tedirginlik.

Karşısındaki şeyin büyüklüğünü anlamaya çalışıyordu. Yalnızca birkaç saniye önce kendisiyle dövüşen genç kız, şimdi koca bir eğitim alanını tek başına hareketsiz bırakmıştı.

Üstelik bunu bilerek yapmamıştı.

Gücünün sınırlarını bilmiyordu.

Nasıl kontrol edeceğini bilmiyordu.

Belki de ne yaptığının bile farkında değildi.

Fatih'in bakışları bir anlığına Beyaz'ın yüzünde durdu.

İki aydır onu her gün çalıştırmıştı. Yorulmuş, düşmüş, yaralanmış ama hiçbir zaman vazgeçmemişti.

Şimdi karşısında duran şey, bütün o çabanın ötesindeydi.

Fatih'in yüzünde korkuyla karışık bir ifade belirdi.

Fakat gözlerinin derinliğinde başka bir duygu da vardı.

Gurur.

Beyaz'ın neye dönüşebileceğini artık daha iyi anlıyordu.

Ve belki de ilk kez, onu eğitmenin ne kadar büyük bir sorumluluk olduğunu gerçekten hissediyordu.

İçinden tek bir düşünce geçti:

Ben ona savaşmayı öğretmeye çalışıyordum. Oysa henüz gücünün ne olduğunu bile bilmiyor.

Beyaz'ın çevresindeki ışık biraz daha yoğunlaştı.

Fatih gözlerini ondan ayırmadı.

Çünkü bazı güçler sahibini korumak için doğardı. Fakat bazıları, bir gün sahibinin bile korkacağı kadar büyürdü.