Bölüm-1

BÖLÜM I

UYANIŞ

Önce sesler vardı.

Uzaktan geliyorlardı. Birbirine karışan, anlamını seçemediği kelimeler... Bazen bir fısıltı kadar yakın, bazen kalın bir duvarın arkasından yükseliyormuşçasına boğuk. Birileri konuşuyordu. Aceleci, telaşlı, yer yer öfkeli sesler.

Kelimeler birbirine karışıyor, bazıları yarıda kesiliyor, ardından başka sesler yükseliyordu. Ne söylediklerini anlayamıyordu ama seslerindeki sertliği ayırt edebiliyordu. Arada metalik bir tıkırtı duyuluyor, ardından yeniden konuşmalar başlıyordu.

Ardından soğukluğu hissetti.

Teninin üzerinde dolaşan yabancı bir dokunuş, koluna giren ince bir iğne ve damarlarının içinde ağır ağır ilerleyen tuhaf bir sıvı... Hareket etmek istedi ama bedeninin kendisine ait olduğundan emin olamadı. Sanki suyun derinliklerinde, yüzeye çıkmak için çabalıyordu da görünmez bir kuvvet onu aşağıda tutuyordu.

Bir şeyler enjekte ediliyordu.

Bunu biliyordu.

Ama ne olduğunu bilmiyordu.

Göz kapaklarını aralamaya çalıştı. Başaramadı. Kolundaki hafif sızıyı hissetti. Ardından bileğinin çevresinde soğuk bir metalin gezindiğini sandı. Bir şey takılıyordu. Ne olduğunu anlamaya çalışırken duyduğu sesler yeniden yükseldi.

"Değerler..."

Sözün devamını seçemedi.

Kısa bir sessizlik oldu. Ardından başka bir ses duyuldu.

"Biraz daha bekleyin."

Karanlığın içinde sesler bir süre daha yankılandı. Sonra her şey, yavaşça uzaklaştı. Direnmeye çalıştı ama düşünceleri birbirinden koptu. Kendisini aşağı çeken o ağırlığa karşı koyamadı.

Yeniden uykuya gömüldü.

---

Yüzüne vuran güneşle uyandı.

Öyle sıcak, öyle davetkâr bir ışıktı ki bir an nerede olduğunu düşünmek yerine gözlerini kapalı tutup o hissin tadını çıkarmak istedi. Güneşin sıcaklığı yüzüne yayılıyor, hafif bir esinti saçlarının arasından geçiyordu. Sanki dünya, bütün güzelliğini göstermek için özellikle o sabahı seçmişti.

Ne var ki başının içindeki uğultu, bu huzura izin vermiyordu.

Kaşlarını hafifçe çattı. Başının arkasında ağır bir baskı hissediyordu. Dilinin üzerinde acımsı bir tat vardı. Gözlerini araladığında gördüğü ilk şey gökyüzü oldu.

Maviydi.

Fakat alışık olduğu maviden biraz daha derin, biraz daha parlaktı. İnce beyaz bulutlar gökyüzünün genişliğinde ağır ağır süzülüyordu. Görüşü henüz tam olarak netleşmemişti. Bulutların ardından ağaç dalları beliriyor, yaprakların arasından süzülen güneş ışığı gözlerini kamaştırıyordu.

Birinin bacağına yaslanmıştı.

Kimin olduğunu anlamak için başını hafifçe kaldırdı. Yanında uzanan bir kadın vardı. O da en az kendisi kadar sersemlemiş görünüyordu. Sarı saçları omuzlarına dağılmış, yüzünün bir kısmını örtmüştü.

Dirseklerinden destek alarak doğrulmaya çalıştı. Başının içindeki basınç arttı. Birkaç saniye öylece kaldı. Nefesini toparladıktan sonra çevresine baktı.

Yalnız değildi.

Birbirinden farklı yaşlarda, farklı yüzlerde insanlar... Kimi hâlâ yerde yatıyor, kimi oturmaya çalışıyor, kimi ise etrafını süzüyordu.

Hepsi onunla aynı yerde uyanmıştı.

Bu düşünce zihninde ağır ağır şekillendi.

Aynı yer. Aynı zaman. Birbirini tanımayan onlarca insan.

Bunun tesadüf olabileceğine inanmak güçtü.

Burası neresiydi?

Gözleri çevrede gezindi. Ağaçlar her yönde yükseliyordu. Bazılarının gövdeleri alıştıklarından çok daha kalın, yapraklarıysa daha önce gördüğü hiçbir ağaca benzemeyecek kadar tuhaftı. Kimi yapraklar uzun ve ince, kimileri geniş ve yuvarlaktı. Dallara dolanan sarmaşıkların üzerinde küçük, mor çiçekler açmıştı. Güneş ışığı yaprakların arasından süzülerek toprağın üzerine düzensiz altın lekeler bırakıyordu.

Ormanın derinliklerinden gelen toprak kokusu ciğerlerine doldu. Islak yaprakların, yosunların ve güneşle ısınmış ağaç kabuklarının kokusu...

Hafif bir rüzgâr esti. Yapraklar birbirine sürtünürken ince, huzur veren bir hışırtı yükseldi. Uzaklardan alışık olmadığı bir kuş sesi duyuldu. Başını sesin geldiği yöne çevirdiğinde ağaçların arasında kısa süreliğine hareket eden bir gölge gördü.

Güzeldi.

Fazlasıyla güzeldi.

Gözlerini çevresinde gezdirmeye devam etti. Doğa, bildiği her şeyden daha canlı görünüyordu. Renkler daha belirgin, ışık daha parlaktı. Fakat bütün bu güzelliğin içinde onu huzursuz eden bir şey vardı. Sanki gördüğü her şey tanıdıktı ama hiçbir şey tam olarak bildiği dünyaya ait değildi.

Burası neresi olursa olsun, buraya nasıl geldiğini bilmiyordu.

Ve bunu düşünmek bile içini sıkmaya yetiyordu.

Başını çevirdiğinde yanındaki kadının da doğrulduğunu gördü. Sarı saçları omuzlarına dağılmış, mavi gözleri korkuyla büyümüştü.

"Neler oluyor?" diye sordu kadın. Sesi titriyordu. "Burası neresi?"

Cevap vermek istedi. Fakat verebileceği hiçbir cevap yoktu.

"Ben de bilmiyorum."

Söylediği sözün ardından bakışlarını yeniden çevresine yöneltti.

Kimse cevap vermedi.

Çünkü kimsenin bir cevabı yoktu.

İnsanlar birbirlerine yaklaşıyor, tanımadıkları yüzlerde tanıdık bir güven arıyordu. Korku, aralarındaki mesafeyi kendiliğinden ortadan kaldırmıştı. Birkaç kişi aynı anda konuşmaya başladı. Yükselen sesler ormanın sessizliğini bozuyor, dalların arasından yankılanarak uzaklaşıyordu.

Önce bulunduğu yeri anlamalıydı. Son hatırladığı şeyleri zihninde canlandırmaya çalıştı. Karanlık, yabancı sesler, kolundaki iğne...

Gözlerini hafifçe kıstı.

İğne.

Birden midesinde rahatsız edici bir boşluk hissetti. Hatırladığı şey bir rüya değildi. Kolundaki acı hâlâ zihninde canlıydı. Birileri ona bir şey yapmıştı. Bundan emindi.

Peki kim?

Ve neden?

Tam o sırada uğultu yeniden yükseldi.

Önce uzaktan gelen bir gürültüydü. Sonra giderek büyüdü, keskinleşti ve nihayet anlam kazandı.

Bağırışlar.

"AYAĞA KALKIN! KALKIN HADİ! ÇABUK!"

Birden irkildi.

Az önce suyun altından duyuyormuş gibi olduğu sesler artık apaçıktı. Bir grup asker, üzerlerindeki koyu renkli kıyafetlerle kalabalığa doğru ilerliyordu.

Askerlerin kıyafetleri birbirinin aynısıydı. Koyu renkli, bedeni saran üniformalarının omuzlarında metal işlemeler bulunuyordu. Göğüslerinde küçük, tanımadığı bir arma taşıyorlardı. Bel kemerlerine tutturulmuş kılıçların kabzaları yürüdükçe hafifçe sallanıyor, zırh parçaları birbirine çarparak tok sesler çıkarıyordu.

Yüzleri ifadesizdi. Bazılarının saçları kısa kesilmiş, bazılarınınki enselerinde toplanmıştı. Önde yürüyen asker diğerlerinden daha iri yapılıydı. Geniş omuzları ve sert bakışlarıyla kalabalığın önünde durdu.

"Tek sıra hâlinde! Çabuk!"

İnsanlar ne yapacaklarını bilemeden birbirlerine baktılar. Birkaç kişi itiraz etmeye yeltendi ancak askerlerin sert bakışları karşısında sustu.

"Ne oluyor burada?" diye seslendi kalabalıktan biri.

Askerlerden biri başını o yöne çevirdi.

"Tekrar etmeyeceğim. Sıraya girin."

Sesi öylesine sertti ki başka bir itiraz yükselmedi.

O da ayağa kalktı.

Dizlerinin hâlâ kendisini taşımakta zorlandığını hissediyordu. Yine de belli etmedi. Etrafında olup biteni anlamaya çalışırken gözlerini askerlerden ayırmamaya özen gösterdi.

Paniklemek için erkendi.

Önce dinlemeli, sonra harekete geçmeliydi.

Kendisine bunu hatırlattı. Korkmadığını söyleyemezdi. Fakat korkusuna teslim olmak istemiyordu. Bilmediği bir yerde, tanımadığı insanların arasında en azından kendi davranışlarını kontrol edebilirdi.

Kalabalık yavaşça hizaya girdi. Askerlerden biri sıranın önünden geçiyor, insanların bileklerine kısa bakışlar atıyordu. Bir başka asker ellerindeki listeye göz gezdiriyordu.

Askerin bakışlarının yüzlerde değil bileklerde durduğunu fark etti.

Neyi kontrol ediyorlardı?

Derken sıranın başından birini çekip aldılar.

Genç adam ne olduğunu anlayamadan iki asker tarafından kalabalıktan uzaklaştırıldı. Arkasından seslenenler oldu ama kimse yerinden kıpırdayamadı.

"Nereye götürüyorsunuz onu?"

Soruları kimse cevaplamaya tenezzül etmiyordu. Nereye götürüyorlardı?

Neden onu seçmişlerdi?
Bakışları istemsizce kendi bileğine indi.

O an fark etti.

Bileğinde ince, gümüş renkli bir bileklik vardı.

Bir an neye baktığını anlamaya çalıştı. Bileğini yüzüne yaklaştırdı. Metal, güneş ışığının altında zarifçe parlıyordu. Oldukça inceydi. Bileğini sıkmıyor, hareketlerini kısıtlamıyordu. Tam ortasından geçen renkli şerit, gümüş yüzeyin üzerinde belirgin bir çizgi oluşturuyordu.

Ne zaman takılmıştı?

Parmaklarını bilekliğin üzerinde gezdirdi. Metalin soğukluğunu hissetti.

Hatırlamıyordu.

Buraya gelmeden önce bileğinde böyle bir şey olduğuna dair en ufak bir anısı yoktu. Kolundaki iğneyi hatırlıyordu. O yabancı dokunuşu da... Acaba bileklik o sırada mı takılmıştı?

Başını kaldırıp diğerlerine baktı.

Onların da bileklerinde aynı bileklikten vardı.

Fakat renkleri farklıydı.

Kimi kırmızı, kimi mavi, kimi yeşil... Bazılarının bileklerinde sarı, bazılarında mor şeritler bulunuyordu. Hepsi aynı biçimde tasarlanmıştı. İnce gümüş gövde, ortasından geçen renkli çizgi...

Beyaz, bilekliğine yeniden baktı.

Onunki diğerlerinden farklıydı.

Bir asker yanından geçerken bileğine baktı. Bakışları bir anlığına orada duraksadı.

Başını kaldırıp askerin yüzüne baktı. Adamın gözleri kısa bir süreliğine bileğinde kaldı. Ardından hiçbir şey söylemeden yoluna devam etti.

Kalbi, göğsünün içinde biraz daha hızlı atmaya başladı.

Gözlerini yeniden bilekliğine çevirdi. Başparmağıyla metalin kenarına dokundu.

Tam o sırada, bileğinden ince bir sıcaklık yayıldı.

Önce hafifti. Ardından teninin altından yükselen bir ışık gibi bütün bilekliğe yayıldı. Elini hızla geri çekti.

Metal artık soğuk değildi. Bileğinin çevresinde giderek artan bir sıcaklık hissediyordu. Gözlerini bileğinden ayıramadı. Renkli şerit, sanki içinden bir ışık yükseliyormuşçasına solmaya başladı.

Renk kayboldu.

Gümüş metalin ortasında bembeyaz bir ışık belirdi.

Bir an nefes almayı unuttu.

Işık, gözlerinin önünde giderek belirginleşiyordu. Beyaz şerit diğer renklerden farklı olarak yalnızca parlamıyor, metalin içinde canlıymış gibi titreşiyordu.

Ne olduğunu anlamıyordu.

Bileğini göğsüne yaklaştırdı. Bir şey söylemek, yanındaki kadına dönüp ne olduğunu sormak istedi. Fakat kelimeler boğazında düğümlenmişti.

Ve o ana kadar ilk kez, etrafındaki herkesin sustuğunu fark etti.

Bütün bakışlar bileğindeydi.

Askerlerden biri olduğu yerde durmuş, gözlerini beyaz ışığa dikmişti. Öndeki iri yapılı asker elindeki listeyi yavaşça indirdi.

Biraz önce kendisini diğerlerinden ayıran şey yalnızca bilinmezliğin içinde sessiz kalabilmesiydi. Şimdi ise bileğindeki ışık, onu herkesin önünde görünür kılmıştı.

Gözlerini yeniden beyaz şeride indirdi.

Artık saklayabileceği hiçbir şey yoktu.

Bilekliği, gözlerinin önünde beyaz renkte parlıyordu.