Bölüm-2

BÖLÜM II

Beyazın Bedeli

Bileğindeki ışık henüz tamamen sönmemişti.

Askerlerden biri, gözlerini gümüş bileklikten ayırmadan birkaç saniye boyunca onu inceledi. Ardından başını kaldırıp kalabalığın biraz ilerisinde duran adama baktı. Adamın elinde, üzerinde bir şeyler yazılı olan koyu renkli bir levha vardı. Levhanın yüzeyi sıradan bir taş ya da metal gibi görünmüyordu; ışık vurdukça üzerinde beliren ince çizgiler yer değiştiriyor, kimi işaretler bir anlığına parlayıp yeniden karanlığa gömülüyordu.

Asker yanına yaklaştı, bilekliği işaret ederek eğildi ve kulağına bir şeyler fısıldadı.

Adam önce levhaya, ardından ona baktı.

Bakışları kesiştiğinde adamın yüzünde belli belirsiz bir değişim oldu. Şaşkınlık mıydı, merak mı, yoksa başka bir şey mi? Anlayamadı.

Adam başını hafifçe yana çevirdi.

Bu küçük hareket, askerler için yeterli bir emirdi.

"Sen. Bizimle geliyorsun."

"Ne? Neden?"

Cevap alamadı.

Kolunu kavrayan asker, onu sıradan ayırıp birkaç adım geriye çekti. İtiraz etmeye fırsat bulamadan diğerlerinden uzaklaştırılmıştı.

"Bir dakika! Nereye götürüyorsunuz beni?"

Askerin parmakları kolunda biraz daha sıkılaştı.

"Konuşmayı kes."

Arkasına dönüp diğer insanlara baktı. Sarı saçlı kadın hâlâ oradaydı. Korkuyla çevresini süzüyor, kendisi gibi ne olduğunu anlamaya çalışan insanlara bakıyordu. Göz göze gelmeye çalıştı ama asker onu hızla başka tarafa çevirdi.

Birbirlerinden ayrılıyorlardı.

Hem de hiçbir açıklama yapılmadan.

---

Ormanın kenarına ulaştıklarında karşısına çıkan manzara, aklındaki bütün soruları bir anlığına unutturdu.

Askerlerin konuşmalarından birkaç kelime yakaladı.

"Yeni gelenlerin dağılımı tamamlanacak."

"Renklerine göre görevlendirme emri var."

"Diğerleri hazırlandı mı?"

"Her zamanki gibi."

Renklerine göre...

Demek bileklikler yalnızca birer süs değildi.

Tam olarak ne anlama geldiklerini hâlâ bilmiyordu ama bir şeyden emindi: Buraya getirilen herkesin bir yere ait olması bekleniyordu. Ve kendisi, henüz nereye ait olduğunu öğrenemeden diğerlerinden ayrılmıştı.

Neden?

---

Onu bekleyen şey, alışık olduğu hiçbir ulaşım aracına benzemeyen bir at arabasıydı.

Daha doğrusu, at olduğunu düşündüğü şeyin gerçekten at olup olmadığından emin değildi.

Araba, ormanın kıyısında uzanan geniş taş yolun üzerinde bekliyordu. İlk bakışta koyu mavi ve gümüş renklerin hâkim olduğu gövdesi dikkatini çekti. Arabanın gövdesi, cilalanmış koyu renkli bir ahşaptan yapılmıştı; ancak yüzeyinde ahşaba benzemeyen, ışığı yumuşakça yansıtan pürüzsüz bir parlaklık vardı. Kapıların üzerine ince gümüş işlemeler işlenmiş, bu işlemelerin arasına küçük mavi taşlar yerleştirilmişti. Taşların her biri, güneş ışığına göre farklı tonlarda parlıyordu.

Arabanın tavanı hafifçe kavisliydi. Kenarlarından aşağıya doğru uzanan ince metal süslemeler, birbirine dolanan dalları andırıyordu. Pencerelerindeki camlar ise bildiği camlardan farklıydı. Maviye çalan saydam yüzeylerin üzerinde mor ve gümüş yansımalar dolaşıyor, bakış açısı değiştikçe renkleri de değişiyordu.

Dört büyük tekerleği vardı. Fakat tekerleklerin çevresinde gördüğü metal halkalar sıradan bir süs değildi. İnce çizgiler hâlinde yerleştirilmiş ışıklı parçalar, tekerlekler hareket etmeye başladığında belli belirsiz yanıp sönüyordu.

Arabanın ön tarafında, onu çekecek olan hayvan duruyordu.

İlk bakışta dört ayaklı, iri bir ata benziyordu. Ancak yaklaştıkça bildiği atlardan ne kadar farklı olduğunu fark etti.

Gövdesi uzun ve güçlüydü. Zarifçe yükselen boynu, geniş omuzlarına doğru kavisleniyor; ince ama kaslı bacakları taş zemine sağlam basıyordu. Derisi koyu gümüş rengindeydi. Güneş ışığı üzerine düştüğünde bazı bölgeleri neredeyse maviye dönüşüyordu. Uzun yelesi boynunun iki yanından aşağı dökülüyor, her hareketinde ipeksi bir kumaş gibi dalgalanıyordu. Yelesinin arasından geçen ince, mavi ışık çizgileri gözden kaybolup yeniden beliriyordu.

Başının iki yanında, kulaklarının hemen gerisinde küçük ve kıvrımlı çıkıntılar bulunuyordu. Alnının ortasında ise kristali andıran saydam bir yapı vardı. İçinden geçen ışık, hayvan başını çevirdiğinde kısa süreliğine parladı.

Gözleri açık renkti. Neredeyse gümüşe çalan bu gözler, çevresindeki hareketleri takip ederken hiç acele etmiyordu. Burun deliklerinden çıkan nefes, serin havada ince bir buğuya dönüşüyordu.

Boynundan sırtına doğru uzanan metalik çizgiler, derisinin altında saklı bir düzenek gibi görünüyordu. Bazı çizgiler kaslarının hareketiyle birlikte hafifçe aydınlanıyor, ardından yeniden sönüyordu. Hayvanın sırtına yerleştirilen koşum takımı da en az araba kadar gösterişliydi. Gümüş halkalar, mavi taşlarla süslenmiş kayışları bir arada tutuyor; ince metal parçalar hayvanın gövdesine zarar vermeyecek şekilde bedenini sarıyordu.

Bir an gözlerini ondan alamadı.

Sanki masallarda anlatılan efsanevi atlardan biri, bir hikâyenin sayfalarından çıkıp karşısına dikilmişti.

Fakat ne kadar güzel olursa olsun, bedeninin altından geçen o metalik çizgiler ona başka bir şeyi hatırlatıyordu. Canlıydı ama bildiği canlılardan biri değildi.

Sanki doğanın yarattığı bir şey alınmış, üzerinde oynanmış ve ortaya başka bir yaşam formu çıkarılmıştı.

Bu düşünce, etrafında gördüğü diğer şeylerle birleşince zihninde yeni bir anlam kazandı.

Belki de bu dünyada hiçbir şey olduğu hâliyle bırakılmamıştı.

Tanıdığı dünyanın somut parçaları, burada başka biçimlerde yeniden var edilmiş gibiydi. Güzel olanla korkunç olan, doğal olanla yapay olan birbirine karışmıştı.

Ve bütün bunlar...

İnanılmaz derecede göz alıcıydı.

Askerlerden biri arabanın kapısını açtı.

"Bin."

Etrafına baktı. Onunla birlikte götürülen başka kimse yoktu.

Tek başınaydı.

İçeri girdiğinde karşısına yumuşak döşemeli, koyu renkli bir koltuk çıktı. Kapı kapandığında dışarıdaki sesler bir miktar azaldı. İçerisi dışarıdan çok daha genişti. Koltukların üzerindeki kumaş, koyu lacivert rengindeydi ve gümüş ipliklerle işlenmiş ince desenler taşıyordu. Karşılıklı yerleştirilmiş koltukların arasında küçük, yuvarlak bir masa bulunuyordu. Masanın ortasında, içinden soluk mavi bir ışık geçen cam bir süs vardı. Tavanın köşelerine yerleştirilmiş küçük kristaller, arabanın içini aydınlatıyor fakat gözleri rahatsız edecek kadar parlamıyordu.

Bir süre olduğu yerde oturdu. Sonra karşısındaki küçük pencereye yöneldi.

Araba hareket etti.

Önce yavaşça, ardından beklediğinden çok daha hızlı...

Tekerleklerin taş zeminde çıkardığı ses kısa sürede geride kaldı. Pencerenin kenarından dışarı baktı. Manzara değiştikçe gözleri de onunla birlikte hareket ediyordu.

Araba, ormanın derinliklerine yönelmişti.

Ağaçların arasından süzülen ışıklar, uzaktan yükselen kuleler, havada süzülen irili ufaklı kuşlar...

Orman, ilk karşılaştığı hâlinden bile daha etkileyiciydi. Buradaki ağaçlar yalnızca uzun ve kalın gövdeli değildi; bazıları o kadar genişti ki gövdelerini çevrelemek için birkaç insanın el ele tutuşması gerekebilirdi. Kabuklarının üzerinde doğal çizgiler yerine, birbirine dolanan kıvrımlı desenler vardı. Kimi ağaçların dalları gökyüzüne doğru yükselirken kimilerinin dalları yere kadar sarkıyor, uçlarında küçük ışık kümeleri taşıyordu.

Yaprakların renkleri de birbirinden farklıydı. Koyu yeşillerin arasında gümüşe çalan yapraklar, mavi damarlı geniş yapraklar ve güneş ışığı vurduğunda mor renkte parlayan ince dallar göze çarpıyordu. Bazı ağaçların kökleri toprağın üzerinde kıvrılarak ilerliyor, taşlı yolun kenarlarında küçük doğal kemerler oluşturuyordu.

Yolun iki yanında yabani çiçekler uzanıyordu. Bazıları bildiği çiçeklere benziyordu ama yapraklarının kenarları ışığı yansıtan ince bir tabakayla kaplıydı. Bazılarıysa uzun saplarının ucunda küçük kristalleri andıran tomurcuklar taşıyordu. Araba geçerken hafifçe sallanıyor, üzerlerindeki çiy damlaları güneşin altında parlıyordu.

İlk kez gördüğü havada uçan kuşlar çok güzellerdi. Bir tanesi neredeyse küçük bir kartal büyüklüğündeydi ama kanatları ışığı yakalayan ince, saydam bir örtüyle kaplıydı. Diğerlerinin tüyleri ise maviyle mor arasında değişen renklerde parlıyordu. Birkaçı arabanın üzerinden geçerken kanatlarının bıraktığı hafif ışıltıyı takip etti.

Kuşların sesleri de birbirinden farklıydı. Kimi ince ve melodik ötüyor, kimi uzaktan gelen bir çan sesini andıran uzun bir çağrı bırakıyordu. Bir ağacın tepesinden yükselen kuş sürüsü, kanatlarını aynı anda açtığında ormanın üzerine renkli bir gölge düştü.

Gözlerini onlardan ayıramadı.

Bu dünya korkutucu olmalıydı.

Ama aynı zamanda...

Büyüleyiciydi.

İçinde, anlamlandıramadığı bir his vardı. Sanki ilk kez gördüğü bu manzaralar yabancı değildi. Bir yerlerden tanıyordu. Belki de insan, daha önce hiç bilmediği bir güzelliğe bile özlem duyabilirdi.

Dudakları hafifçe aralandı.

"İnanılmaz..."

Kendi sesini duymak bile ona tuhaf geldi.

Araba ilerledikçe orman değişmeye başladı. Önce ağaçlar seyrekleşti, ardından yol genişledi. Taş döşeli yolun iki yanında, aralıklarla yerleştirilmiş uzun sütunlar belirdi. Sütunların tepelerinde küçük mavi kristaller bulunuyordu. Her birinin üzerinde farklı şekillerde oyulmuş semboller vardı. Yolun kıvrıldığı yerlerde taş köprüler uzanıyor, altlarından berrak sular akıyordu. Suyun yüzeyinde güneşin yansımasıyla birlikte ince ışık halkaları oluşuyordu.

Bir süre sonra ormanın yerini bahçeler aldı.

Yüksek taş duvarlarla çevrili geniş araziler, düzenli biçimde sıralanmış ağaçlar ve aralarında uzanan yürüyüş yolları görünüyordu. Bazı bahçelerin ortasında heykeller yükseliyor, bazılarında ise küçük su kanalları taşların arasından geçerek ilerliyordu. Çatıları sivri biçimde yükselen evler, yol boyunca birbirini takip etmeye başladı.

Binalar yaklaştıkça mimarileri de belirginleşiyordu. Bazıları açık renkli taşlardan yapılmış, pencereleri ince kemerlerle çevrelenmişti. Bazılarının çatılarında mavi kiremitler, cephelerinde gümüş işlemeler vardı. Daha uzakta ise koyu renkli taşlardan inşa edilmiş, köşeli ve yüksek yapılar yükseliyordu. Her bölgenin kendine ait bir görünümü vardı.

Araba, geniş bir meydana ulaştığında çevresindeki hareketlilik arttı. İnsanlar taş döşeli yollar boyunca ilerliyor, tezgâhlarda farklı renklerde kumaşlar, küçük cam şişeler ve metalden yapılmış eşyalar sergileniyordu. Bazı dükkânların önünde asılı duran tabelalarda anlamadığı semboller bulunuyordu. Meydanın ortasındaki çeşmenin suyu, sıradan bir su gibi aşağı dökülmüyordu; ince bir yay çizerek havada yükseliyor, sonra taş hazneye geri akıyordu.

Bütün bunları izlerken zaman zaman kendisini unutuyordu.

Sonra aklı yeniden yaşananlara döndü.

Neden diğerlerinden ayrılmıştı?

Bilekliğindeki beyaz ışık yüzünden miydi?

Ya diğerlerinin renkleri?

Peki şimdi onu nereye götürüyorlardı?

Soruların hiçbiri cevap bulmuyordu. Yalnızca zihninde birbirinin üzerine yığılıyorlardı.

Araba bir süre daha ilerledikten sonra önünde yükselen yapıyı gördü.

Bir saray.

Mavi tonlarının hâkim olduğu, gökyüzüne meydan okurcasına yükselen devasa bir yapı...

Dış cephesinde açık mavi taşlar, gümüş işlemeler ve yüksek kemerli pencereler vardı. Kuleleri birbirinden farklı yüksekliklerde yükseliyor, güneş ışığı duvarların üzerinde dolaşırken bütün yapı sanki kendi ışığını yayıyordu.

Sarayın çevresini geniş, yüksek duvarlar sarıyordu. Duvarların üzerine işlenmiş gümüş motifler, uzaktan bile seçilebiliyordu. Ana girişe uzanan yolun iki yanında uzun sütunlar sıralanmıştı. Sütunların başlıklarında kanatlarını açmış kuş figürleri bulunuyordu. Büyük kapının üzerinde ise mavi taşlardan oluşturulmuş, anlamını bilmediği bir arma yer alıyordu.

Kulelerin bazıları ince ve zarif biçimde göğe yükselirken bazıları daha geniş, sağlam ve görkemliydi. Kemerli pencerelerin ardında belli belirsiz ışıklar görülüyor, yüksek balkonların kenarlarından sarkan mavi kumaşlar rüzgârla hafifçe dalgalanıyordu.

Sarayın önündeki bahçeler de yapının ihtişamına eşlik ediyordu. Kusursuz biçimde kesilmiş çitler, taş yolların iki yanına yerleştirilmiş heykeller...

Güzelliği karşısında birkaç saniyeliğine nefesini tuttu.

Burası bir masalın içinden çıkmış gibiydi.

Araba büyük kapılara yaklaştığında girişteki muhafızlar yolu açtı. Kısa bir kontrolün ardından içeri alındılar.

Ancak sarayın görkemli girişine doğru ilerlemediler.

Bunun yerine yapının arka tarafına, daha az ışık alan taş bir geçide yöneldiler. Araba ilerledikçe bahçelerin düzeni geride kaldı. Yüksek duvarların arasından geçen yol daraldı, taşların rengi açık maviden koyu griye döndü. Bu bölümde süslemeler yok denecek kadar azdı. Pencereler daha küçüktü ve bazıları demir parmaklıklarla kapatılmıştı.

Araba durduğunda pencereye biraz daha yaklaştı. Burası sarayın diğer bölümlerinden farklıydı. Duvarlar daha koyu, pencereler daha küçüktü.

Kapı sertçe açıldı.

"İn."

"Bir dakika, nereye geldik?"

Cevap vermediler.

İçlerinden biri kolunu tuttuğunda geri çekilmeye çalıştı. Ancak diğer asker de yanına gelmişti. Birkaç saniye içinde arabadan indirilmiş, ayakları taş zemine değdiğinde dengesini kaybetmişti.

Onu bekleyen iki kişi vardı.

Arabanın sürücüsü, askerlerden birine doğru eğildi.

"Uzun zaman sonra bir beyaz geldi," dedi. Sesinde tuhaf bir memnuniyet vardı. "Olabildiğince zorlayın. Güçleri inanılmaz olur."

Bir an ne duyduğunu anlamadı.

Beyaz mı?

Gözleri istemsizce bileğine indi.

Adam devam etti.

"Teslim ediyorum."

Teslim etmek.

Sanki bir eşya gibi.

Sanki burada bir insan değilmiş gibi.

"Ne demek bu?" diye sordu. "Beni nereye götürüyorsunuz?"

Karşısındaki adam ona baktı ama sorusunu duymamış gibi davrandı.

Ardından birinin kolunu kavramasıyla yeniden hareket etmek zorunda kaldı.

Bu kez yürümüyordu.

Sürükleniyordu.

---

Taş merdivenler aşağı doğru uzanıyordu.

Her basamakta hava biraz daha soğuyor, yukarıdan gelen ışık giderek azalıyordu. Duvarlardan yükselen nem kokusu, dar geçitte ağırlaşıyordu. İlerledikçe dışarıdaki dünyanın sesleri kayboldu.

Yerini başka sesler aldı.

Metal sürtünmesi.

Ağır nefesler.

Ve arada bir duyulan, insanın ensesini ürperten şaklamalar...

Merdivenlerin sonuna ulaştıklarında genişçe bir kapının önünde durdular. Kapı açıldığında içeriden gelen soğuk hava yüzüne çarptı.

Mahzen.

Burası bir mahzendi.

İçeride birkaç kişi vardı. Üzerlerinde koyu renkli kıyafetler, yüzlerinde ise insanı huzursuz eden ifadesiz bir sertlik bulunuyordu. Kıyafetleri bedenlerini tamamen örtecek biçimde tasarlanmıştı. Koyu kumaşların üzerinde, omuzlardan kollara doğru uzanan ince dikişler seçiliyordu. Bazılarının yakaları yüksek, bazılarının kolları bileklerine kadar sıkıca kapalıydı. Ayaklarında taş zeminde ürkütücü denilecek kadar az ses çıkaran ağır botlar vardı.

Ellerinde tuttukları şeyler ilk bakışta birer silah gibi görünüyordu.

Ama değillerdi.

En azından bildiği anlamda.

Siyah, uzun ve esnek uzantılar kollarının ortasından çıkıyor, bileklerinden başlayıp parmaklarının arasına kadar uzanıyordu. Kimi zaman bir kırbaç gibi kıvrılıyor, kimi zaman sertleşerek keskin bir şekil alıyordu.

Canlıydılar.

Sanki bedenlerinin bir parçasıydı.

Uzantıların yüzeyi ışığı içine çeken koyu bir siyahlığa sahipti. Hareket ettiklerinde üzerlerinde belli belirsiz dalgalanmalar oluşuyor, sertleştiklerinde uçları ince ve sivri bir biçim alıyordu. Birinin uzantısı taş zemine hafifçe dokunduğunda çıkan ses, metalin taşa sürtünmesini andırdı.

Onlara bakan kadın, gözlerini bir an bile ayıramadı.

İçlerinden birinin bileğindeki gümüş bileklik dikkatini çekti.

Siyah.

Diğerlerinin bilekliklerinde gördüğü renklerden biri miydi?

Adamın elindeki uzantı hafifçe hareket etti. Derisinin altından gelen bir dalgalanmayla biçim değiştirdi ve yeniden eski hâline döndü.

Bunlar silahlarını taşımıyorlardı.

Silahları kendileriydi.

"İnfazcılar," diye mırıldandı onu getirenlerden biri.

Kelime, zihninde soğuk bir yankı bıraktı.

İnfazcı.

Bir diğeri yanlarına yaklaştı. Onu baştan aşağı süzdü. Bakışları yüzünde, ardından bilekliğinde durdu. Dudaklarının kenarında rahatsız edici bir gülümseme belirdi.

"Demek beyaz olan bu."

Cevap vermedi.

Onu odanın ortasına doğru götürdüler. Geri çekilmeye çalıştığında kollarını daha sert kavradılar. Bileklerini arkasına alıp sabitlediler.

"Durun! Ne yapıyorsunuz?"

Sesindeki titremeyi gizleyemiyordu.

Kimse dinlemedi.

Bağladıkları iplerin tenine değen sertliğini hissetti. Çaresizce etrafına baktı. İnfazcılar çevresinde toplanmıştı. Ellerindeki siyah uzantılar ağır ağır hareket ediyor, bazıları parmaklarının arasından geçerken sanki bir hayvanı okşar gibi dokunuyorlardı.

Bir tanesi ona doğru eğildi.

Gözleri yüzünde gezindi. Sonra bileğindeki gümüş halkaya baktı.

"Uzun zamandır bir beyaz görmemiştik."

Ardından diğerlerine döndü.

"Öyle değil mi?"

Bir kahkaha duyuldu.

Kadın yutkundu.

"Ben... Ben hiçbir şey yapmadım."

İnfazcının yüzündeki gülümseme genişledi.

"Henüz."

Elindeki siyah kırbaç yavaşça kıvrıldı. Adam, parmaklarını onun üzerinde gezdirdi. Bu hareket öylesine doğal, öylesine alışılmıştı ki gördüğü şeyin korkunçluğunu daha da artırıyordu.

Sonra yeniden ona döndü.

"Hoş geldin güzelim."

Bir adım daha yaklaştı.

"Cehennemine..."

İçinde bir şeylerin koptuğunu hissetti.

Gözleri doldu. Nefesi sıklaştı. Az önce hayranlıkla izlediği o büyülü dünya, bir anda bütün güzelliğini kaybetmişti. Artık ne kuşların renkleri ne de sarayın ihtişamı aklındaydı.

Yalnızca karşısındaki adamları görebiliyordu.

Ve ellerindeki şeyleri.

Ne yapacaklarını bilmiyordu ama kendisini buraya neden getirdiklerini anlamaya başlamıştı.

Başını hafifçe kaldırdı.

Nefes nefese, korkuyla dolan gözlerini infazcıların yüzlerinde gezdirdi.

İçlerinden biri kırbacını avucunun içinde bir kez daha kıvırdı.

Bu kez çıkan ses çok daha yakındı.

Ve kadın, ilk kez gerçekten korktu.