Bölüm-3

BÖLÜM III

Gün Işığı Yok

Zamanın nasıl geçtiğini bilmiyordu.

Burada sabah yoktu. Akşam yoktu. Güneşin doğuşunu ya da batışını haber veren hiçbir şey...

Yalnızca taş duvarlar, rutubet kokusu ve birbirinden ayırt edemediği karanlık saatler vardı.

İlk zamanlar bağırmıştı.

Ne kadar bağırdığını, kaç kez yardım istediğini hatırlamıyordu. Sesinin duvarlara çarpıp kendisine geri dönmesini dinlemiş, her seferinde birilerinin duyacağını ummuştu.

Ama kimse gelmemişti.

Daha sonra bir süre ağlamıştı.

Gözlerinden yaşlar süzülürken karşısındaki insanların yüzlerinde en ufak bir değişiklik aramıştı. Bir tereddüt, bir acıma, belki yalnızca insan olduklarını hatırlatacak küçücük bir ifade...

Bulamamıştı.

En sonunda ise sesini çıkarmamayı öğrenmişti.

Bunun bir işe yarayıp yaramadığını bilmiyordu. Yalnızca artık bağıracak gücü kalmamıştı.

Bileklerindeki bağlar her hareketinde tenine sürtünüyor, kollarındaki uyuşma giderek dayanılmaz bir hâl alıyordu. Bazen parmaklarını oynatmaya çalışıyor, hâlâ kendisine ait olduklarından emin olmak istercesine onları kıpırdatıyordu.

Bazen de ellerine bakıyordu.

Ne zamandır bu kadar hareketsiz kaldıklarını bilmiyordu. Parmaklarının uçlarını hissetmekte zorlanıyor, bileklerini biraz olsun çevirebilmek için bütün gücünü toplaması gerekiyordu.

Vücudunun neresinin ağrıdığını artık ayırt edemiyordu.

Çünkü her yeri ağrıyordu.

Yiyecek neredeyse hiç vermiyorlardı.

Önüne bırakılan birkaç lokma, açlığını gidermekten çok bedenine hâlâ yaşaması gerektiğini hatırlatıyordu. Bazen önündeki yiyeceğe uzun süre bakıyor, onu bitirdiğinde bir sonraki öğüne kadar ne yapacağını düşünüyordu.

Su ise daha da azdı.

Susuzluk boğazını kurutuyor, dudaklarının üzerindeki çatlaklar her nefesinde biraz daha belirginleşiyordu. Dilini damağına değdirdiğinde ağzında yalnızca acı bir kuruluk hissediyordu.

Bir keresinde su istedikten sonra uzun süre bekletilmişti.

Sonunda önüne bırakılan küçük kabı iki eliyle kavramaya çalışmış, titreyen parmakları yüzünden suyun bir kısmını yere dökmüştü.

Kalanını aceleyle içti.

Bir damlası bile boşa gitmesin istercesine kabın dibine kadar eğildi.

Karşısındaki adam gülmüştü.

"Yavaş iç. Bir yere kaçmıyor."

Diğeri kahkaha atmıştı.

Beyaz başını kaldırmamıştı.

O an, insanın bir bardak suya bu kadar muhtaç bırakılabileceğini düşünmemişti.

Daha kötüsü, başka bir insanın onun bu hâlinden eğlenebileceğini de...

---

Günler birbirini takip etti, belki haftalar, belki aylar geçmişti.

Her seferinde aynı kapı açılıyor, aynı yüzler içeri giriyor, aynı soğuk bakışlar üzerinde dolaşıyordu.

Kapının sesini artık tanıyordu.

Önce koridordan gelen ayak sesleri...

Ardından metalin taş zeminde sürtünmesi...

Son olarak kilidin çevrilmesi.

Bazen ayak seslerini duyduğu anda gözlerini kapatıyordu. Görmezse, belki gelmemişler gibi hissedebilirdi.

Ama bedenini kandıramıyordu.

Omuzları kasılıyor, parmakları istemsizce titriyor, nefesi hızlanıyordu.

Bazen kapı açılmadan önce bile ağlamaya başlıyordu.

Bazen de hiçbir şey hissetmiyordu.

İşte bundan korkuyordu.

Çünkü acıya alışmak istemiyordu. Korkusunu kaybetmek istemiyordu. Bir gün burada yaşadıklarını normal karşılamaktan, kendisine yapılanları sıradan bir şeymiş gibi kabul etmekten korkuyordu.

Ama insanın dayanma gücünün de bir sınırı vardı.

Bir gün içlerinden biri bilekliğine dokundu.

Gümüş metal hâlâ oradaydı. Ortasındaki beyaz şerit ise ilk gördüğü andan beri değişmemişti.

Adam bilekliğin üzerinde parmaklarını gezdirdi.

"Henüz hiçbir şey yok."

Diğeri omuz silkti.

"Biraz daha zaman."

"Bu kadar dayanması normal mi?"

"Bir beyazdan bahsediyoruz. Sabır."

Ne konuştuklarını anlamaya çalıştı.

Beyaz.

Yine aynı kelime.

Artık kendi bileğine bakarken bile korkuyordu.

Onun hakkında bir şey biliyorlardı. Kendisi ise ne olduğunu bilmiyordu.

Adam bilekliğini bıraktıktan sonra yanındakiyle konuşmaya devam etti.

"Diğerlerinde bu kadar beklememiştik."

"Diğerleri farklıydı."

"Ya bunda hiç ortaya çıkmazsa?"

"Emir belli. Sonuna kadar deneyeceğiz."

Beyaz gözlerini bileğinden ayırdı.

Sonuna kadar...

Bu sözlerin ne anlama geldiğini bilmek istemiyordu.

---

Bazen ona sorular soruyorlardı.

Nereden geldiğini, ormanda kimlerle bulunduğunu, bilekliğini daha önce görüp görmediğini...

Bazen aynı soruyu defalarca tekrarlıyorlardı.

"Gücünü hissedemiyor musun?"

"Hayır"

"O kadar eziyet ediyoruz sana, hiç mi etki yok?!"

Gibi birçok soru ama cevap hep aynıydı.

Hayır...

Bir keresinde cevap vermediği için uzun süre karşısında beklemişlerdi. Ardından içlerinden biri elini kaldırmış, bileğinden ayrılan siyah uzantıyı yavaşça hareket ettirmişti.

Beyaz'ın bakışları uzantıya kaydı.

İnsan bedenine ait olmayan, koyu ve canlı bir gölge gibiydi. Adamın kolundan ayrılıyor, kendi iradesi varmışçasına havada kıvrılıyordu.

Ucundaki sivri çıkıntı ışığı yakaladı.

Beyaz geriye çekilmeye çalıştı.

"Hayır..."

Adamın yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

"Henüz bir şey yapmadım."

Ama Beyaz artık onun ne yapabileceğini biliyordu.

Siyah uzantı hareket ettiğinde gözlerini kapattı.

İlk darbeyle birlikte bütün bedeni gerildi. Dudaklarından boğuk bir ses çıktı. Bağların gerilmesiyle bilekleri yeniden sızlamaya başladı.

Adam durduğunda Beyaz hâlâ gözlerini kapalı tutuyordu.

Adamın yüzündeki gülümseme kayboldu.

"Demek henüz etki yok."

Yanındaki adam siyah uzantısını geri çekti.

"Biraz daha bekleyelim."

Beyaz, onların konuşmalarını dinlerken tek bir şeyi düşünüyordu.

Ne zaman bitecekti?

---

Bir ara kaçmayı denedi.

Ne zaman olduğunu hatırlamıyordu. Belki ilk hafta, belki ikinci haftaydı.

Kapı açıldığında içerideki adamlardan biri diğerine seslenmiş, birkaç saniyeliğine dikkatleri dağılmıştı. Bağlarının gevşediğini fark ettiğinde bütün gücünü kollarına verdi.

Bir eli kurtuldu.

Bileğindeki derinin bağdan ayrılırken nasıl sızladığını hatırlıyordu. Fakat o an acıyı düşünmedi.

Yalnızca kapıya baktı.

Taş zemine düştü. Dizlerinin üzerinde ilerlemeye çalıştı. Kolları titriyordu. Her hareketinde bedeni ona durmasını söylüyordu.

Ama duramazdı.

Kapıya ulaşabilirse belki...

Belki ne?

Dışarıda ne olduğunu bile bilmiyordu.

Ama burada kalmak istemiyordu.

Bir kez daha ilerledi.

Parmakları taş zemine tutunmaya çalışırken tırnaklarının arasına ince tozlar doldu.

Kapıya yalnızca birkaç adım kalmıştı.

Arkasından gelen ayak seslerini duyduğunda daha fazla ilerleyemedi.

Bir el saçlarına uzandı ve başını geriye çekti.

Saç derisindeki acıyla birlikte dudaklarından istemsizce bir ses çıktı.

"Hayır! Bırakın!"

Adam onu geriye doğru sürükledi.

Beyaz boşta kalan eliyle zemine tutunmaya çalıştı. Parmakları taşın üzerinde kaydı. Tırnakları kırılacak gibi oldu.

"Yalvarırım..."

Adam cevap vermedi.

Onu yeniden yerine götürdüler.

Bu kez daha sıkı bağladılar.

Kapı kapandığında Beyaz bir süre kıpırdayamadı.

Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.

Kaçmaya çalıştığı için pişman değildi.

Yalnızca başaramadığı için üzülüyordu.

O günden sonra kapının açıldığı her an, içinde küçücük bir umut beliriyor, hemen ardından korkuya dönüşüyordu.

---

Bir zaman sonra düşünceleri de dağılmaya başladı.

Ormanı hatırlamaya çalıştı.

Yüzüne vuran güneşi...

Ağaçların arasından süzülen ışığı...

Toprağın kokusunu...

Bir de kuşları.

Kanatları ışıkta parlayan o tuhaf kuşları.

Gözlerini kapattığında onları yeniden görebileceğini düşünüyordu. Fakat anılarının kenarları giderek bulanıklaşıyordu.

Sarı saçlı kadın geldi aklına.

Mavi gözleri vardı.

Ona nerede olduklarını sormuştu.

Peki diğerleri?

Birbirlerine ne demişlerdi?

Hatırlamaya çalıştı ama zihninde yalnızca yüzler, sesler ve korku vardı.

Buraya neden gelmişlerdi?

Bu soru zihninin bir köşesinde belirdiğinde uzun süre öylece kaldı.

Elini kaldırmaya çalıştı. Bileğindeki gümüş halkaya baktı.

Beyaz.

Burada herkesin bir rengi vardı.

Kendisine verilen rengin ne anlama geldiğini bilmiyordu.

Ama artık o kelimeyi duyduğunda korkuyordu.

Çünkü her seferinde ardından birileri geliyor, onu inceliyor, ona dokunuyor ve bedeninden bir şeyler bekliyordu.

Sanki içinde kendisinin bile bilmediği bir şey saklıydı.

Ve onlar, o şeyi bulana kadar durmayacaklardı.

---

Kapı yeniden açıldığında başını kaldıracak gücü bile bulamadı.

Ayak sesleri yaklaştı.

"Yine mi sessiz?"

Bir adamın sesi duyuldu.

"Son zamanlarda pek konuşmuyor."

"İşe yaramıyor demek ki."

Ardından bir kahkaha...

Ayak sesleri biraz daha yaklaştı. Önünde durduklarını hissedebiliyordu.

"Hey, beyaz."

Cevap vermedi.

"Seninle konuşuyorum."

Gözlerini araladı.

Karşısındaki adamın yüzü bulanıktı. Görüntüyü netleştirmek için birkaç kez göz kırptı.

"Ne zaman pes edeceksin?"

Dudaklarını araladı ama sesi çıkmadı.

Adam eğildi.

"Burada kimse senin için gelmeyecek."

Bu sözleri duyduğunda gözlerinden iki damla yaş süzüldü.

Belki de en çok bundan korkuyordu.

Kimsenin gelmeyecek olmasından.

Kimsenin onu aramamasından.

Kimsenin nerede olduğunu bilmemesinden.

Başını yavaşça çevirdi. Duvarın taşlarına baktı. Bir süre sonra gözlerini kapattı.

Artık dışarıdaki dünyayı düşünmek bile yoruyordu.

Güneşin nasıl hissettirdiğini unutmak istemiyordu.

Toprağın kokusunu...

Rüzgârı...

Gökyüzünü...

Bir daha göremeyeceği ihtimali, bedenindeki bütün acılardan daha ağırdı.

Kapı kapandı.

Ayak sesleri uzaklaştı.

Ve karanlık, yeniden her şeyi yuttu.

Beyaz başını duvara yasladı.

Bir zamanlar güneşin altında yürürken gölgesinin peşinden geldiğini hatırladı.

Şimdi ise gölgesi bile yoktu.

Yalnızca karanlık vardı.

Bir de kendisini oradan çıkaracak birinin gelmesini bekleyen küçücük bir umut.

Bileğindeki beyaz şerit bir anlığına titredi.

Çok kısa sürdü.

Karanlığın içinde kaybolan küçücük bir hareket...

Kimse fark etmedi.

O da.