Bölüm-5

BÖLÜM V

Güç Dengesi

Sarayda o gece alışılmadık bir hareketlilik vardı.

Beyaz’ın gücünün ortaya çıkışı, kralın beklediğinden çok daha büyük bir sevinçle karşılanmıştı. Koridorlarda telaşla yürüyen hizmetkârlar, birbirlerine fısıldayan muhafızlar ve hazırlıklarla meşgul olan görevliler… Herkes ertesi gün gerçekleşecek krallar buluşmasından söz ediyordu.

Beyaz ise bütün bunlardan habersizdi.

Baygın bedeni, sarayın özel olarak hazırlanan odalarından birine taşınmıştı. Yatağa yatırıldığında başında hemen şifacılar toplandı. Vücudundaki yaralar, iyileştirme gücüne sahip olanlar tarafından tek tek tedavi edildi. Derisinde tek bir iz bile kalmayana kadar çalıştılar. Gecenin ilerleyen saatlerinde, mavi su gücüne sahip bir şifacı da yanlarına katıldı. Uzun süredir yeterince beslenemeyen ve susuz kalan bedenini iyileştirmek için suyun gücünü kullandı.

Tedavi sabaha kadar sürdü.

Gözlerini açtığında ilk hissettiği şey, altında uzandığı yatağın yumuşaklığıydı. Bir an nerede olduğunu anlayamadı. Sıcak, temiz çarşaflar bedenini sarıyor, odadaki hafif kokular alışık olmadığı bir huzur veriyordu. Yaşadığı herşeyin bir rüya olduğunu düşünmek yüreğini ferahlattı. Gözlerini araladı,

Sonra etrafındaki insanları fark etti.

Başucunda bekleyen birkaç kadın, onu inceleyen şifacılar ve odanın uzak köşesinde duvara yaslanmış duran
Leşçil…

Beyaz’ın nefesi kesildi.

Kadınlardan biri ona yaklaşınca istemsizce geriye çekildi. Konuşmak istedi ama boğazından tek bir kelime bile çıkmadı. Gücü uyanmıştı, bunu biliyordu. Fakat ne yaptığını, nasıl yaptığını ya da yeniden yapıp yapamayacağını bilmiyordu. Üstelik insanın korkusu, yalnızca gücünü keşfetmesiyle kaybolmuyordu.

Leşçil hâlâ oradaydı.

Artık ona dokunmuyordu. Buna ihtiyacı da yoktu. Duvara yaslanmış, yüzünde belli belirsiz bir ifadeyle onu izliyordu. Fiziksel eziyet sona ermişti belki ama korkusu odanın içinde yaşamaya devam ediyordu.

Şifacılardan biri nabzını kontrol etti. Bir diğeri önüne sıcak bir çorba getirdi. Beyaz’ın elleri titrediği için kaşığı tutmasına yardım ettiler. Birkaç yudum içtikten sonra başını çevirdi. Onu iyileştirmeye çalışan kadınların bile Leşçil’in bulunduğu köşeye bakarken huzursuzlandığını fark etmişti.

Bir süre sonra koridordan yaklaşan sesler duyuldu. Neşeli konuşmalar, hızlı adımlar ve ardından açılan kapı…

Kral içeri girdi.

Üzerinde göz alıcı işlemelerle süslenmiş, koyu mavi bir kıyafet vardı. Başındaki tacın taşları ışığı yakalıyor, her adımında ihtişamını biraz daha belirginleştiriyordu. Yüzünde memnun bir gülümsemeyle yatağa doğru ilerledi.

“Uyandı mı hazinem?”

“Evet, majesteleri.”

Kral, Beyaz’ın yanına geldi. Çenesini iki parmağıyla kavrayıp yüzünü önce sağa, sonra sola çevirdi. Onu dikkatle inceledi. Ardından gülümsedi.

Ellerinden tutarak yataktan kaldırdı. Beyaz’ın ne olduğunu anlamasına fırsat vermeden onu hafifçe döndürdü; sanki oyuncak bebekmiş gibi.

“Şuna bak, Fatih. Ne kadar göz alıcı görünüyor, öyle değil mi?”

Fatih’in bakışları kısa bir an Beyaz’a çevrildi.

“Öyle, majesteleri.”

Beyaz’ın başı dönüyordu. Ayakları üzerinde durmakta zorlandı ve istemsizce kralın kollarına yaslandı. Kral onu tuttu, fakat bu hareketinde şefkatten çok sergilemek istediği bir şeye sahip olmanın memnuniyeti vardı.

Onu yeniden yatağa bıraktı.

“Onu en iyi şekilde hazırlayın. Hemen!”

Ellerini bir kez çırptı ve odadakilere döndü. Hizmetkârlar derhal harekete geçti.

Kadınlar Beyaz’ın üzerindekileri çıkarmasına yardım ederek onu banyoya götürdüler. Burası şimdiye kadar gördüğü hiçbir yere benzemiyordu. Geniş taş duvarların arasında, sıcak suyla dolu büyük bir havuz bulunuyordu. Buhar tavana doğru yükseliyor, suyun yüzeyinde küçük ışıklar dans ediyordu. Her şey lüks ve ihtişam içindeydi.

Ama taş duvarlar…

Beyaz’ın gözleri bir an duvarlarda takılı kaldı. Ne kadar güzel olursa olsun taş, ona zindanı hatırlatıyordu.

Kadınlar onu sıcak suyun içine aldılar. Saçlarını yıkadılar, bedenini temizlediler. Uzun zamandır üzerindeki kirlerden arınırken gözlerini kapattı.

Keşke, diye düşündü.

Keşke bedenimdeki kiri temizledikleri kadar kolay silebilselerdi yaşadıklarımı da.

Banyodan çıktığında önüne bembeyaz bir elbise getirildi. Kumaşı tenine dokunduğunda hafifçe ürperdi. Elbise sanki onun için dikilmişti. Kat kat olmasına rağmen kabarık değildi; omuzlarını açıkta bırakıyor, bedenini zarifçe sararak yere kadar uzanıyordu. Arkasında ince bir kuyruk gibi sürükleniyordu.

Omuzlarına, neredeyse mavinin her tonundan taşlarla süslenmiş, yarı saydam bir pelerin yerleştirdiler. Taşlar ışık vurdukça farklı tonlarda parlıyordu.

Kadınlar saçlarıyla ilgilenmeye başladığında Beyaz, aynadaki yansımasına uzun uzun baktı.

Saçları uzamıştı. Yüzündeki yaralar kaybolmuş, teni yeniden canlı bir görünüm kazanmıştı. Kadınlar saçlarını şekillendirirken aralarında sessizce birbirlerine bakıyor, ortaya çıkan görüntüye hayranlıklarını gizleyemiyorlardı. Yüzüne hafif bir makyaj yaptılar, ayak tırnaklarına kadar ilgilendiler.

Beyaz, aynadaki kadına baktı.

Onun kendisi olduğuna inanmakta zorlanıyordu.

---

Hazırlıklar tamamlandığında kapı açıldı.

Fatih içeri girdi.

“Hazır mı?! Benimle geliyorsun.”

Sesi sertti. Beyaz’a kısa bir bakış attıktan sonra kapının yanında bekledi. Ona nasıl davranması gerektiğini uzun uzun anlatmadı. Yalnızca kralın yanında duracağını, kendisine söyleneni yapacağını ve gereksiz hiçbir harekette bulunmayacağını belirtti.

Beyaz başını hafifçe eğdi.

Fatih onu alıp krala götürdü.

Kral, onları bekleyen arabaya yerleşmişti. Beyaz da karşısına oturdu. Araba hareket ettiğinde kralın bakışları ona çevrildi.

“Bugün yanımda durduğunda masadaki herkes senden korkmalı. Sana bakan herkes ölümü hatırlamalı.”

Beyaz gözlerini ondan ayırmadı.

“Güçlüsün. Bunu saklamana gerek yok. Benim sözümden çıkmadığın sürece zindana dönmeyeceksin.”

Kralın gözlerinde zaferin hayali vardı. Beyaz’ın varlığıyla kazanacağı savaşları, masada alacağı kararları ve diğer krallıkların önünde elde edeceği üstünlüğü düşünüyordu.

“Önümüzde görkemli günler var,” diye ekledi.

Beyaz cevap vermedi.

Kralın ne kadar tehlikeli olduğunu anlamaya çalışıyordu. Leşçil gibi miydi? Kendi renginin en yüksek seviyesine ulaşmış biri miydi? Mavi Krallık’ın hükümdarı olduğuna göre gücü de sıradan olamazdı. Fakat onun asıl gücünün yalnızca sahip olduğu yeteneklerden ibaret olmadığını hissediyordu.

Bu adam tehlikeli duruyordu.

Her sözü, her bakışı ve her hareketi bir amaca hizmet ediyordu.

Beyaz bileğindeki bilekliğe baktı. Kendi renginin en yüksek hâli nasıl biriydi? Belki de kimsenin karşısında korku duymayan biriydi.

Şimdilik kendisi bundan çok uzaktı.

---

Oasis

Oasis'e vardıklarında Beyaz, karşısında yükselen yapıya bakakaldı.

Burası, krallıkların bir araya geldiği, ittifakların kurulduğu, savaşların temellerinin atıldığı yerdi. Bütün kralların buluştuğu büyük bir meclis…

Fakat beklediğinin aksine her yer bembeyazdı.

Yapı, insan elinden çıkmış gibi görünmüyordu. Duvarlar pürüzsüzdü; sanki mermer eritilmiş ve tek parça hâlinde şekillendirilmişti. Köşeler, çıkıntılar, girintiler yok denecek kadar azdı. Her şey kusursuz bir bütünlük içindeydi.

Beyaz, etrafına bakındı.

Burası görkemliydi. Zindanın dışında kalan her şey gibi…

Kral arabadan inmeden önce ona döndü.

“Yüzünü ve bileklerini mümkün olduğunca gizle.”

Beyaz pelerinini biraz daha üzerine çekti.

Ardından kral önde, Fatih ve Beyaz ise birkaç adım gerisinde ilerlemeye başladılar. Merdivenleri çıkıp büyük yapının üst katına ulaştılar. Önlerinde birbirinden ayrı kapılar vardı. Her krallığın kendine ait bir girişi bulunuyordu.

Beyaz, kapılara bakarken bunun güvenlik için mi yoksa krallıkları birbirinden uzak tutmak için mi yapıldığını düşündü.

Kral kendi kapısından içeri girdi. Fatih, Beyaz’ı durdurdu.

“İçeri girdiğinde doğrudan kralın yanına gideceksin. Sağında duracaksın. Herkesin seni görmesini sağla.”

Bakışları bilekliğine indi.

“Pelerini aç. Bilekliğini göster.”

Beyaz cevap vermedi.

“Yanlış tek bir hareketinde zindana dönersin!”

Fatih kapıyı açtı. Beyaz içeri girdiğinde kapı arkasından kapandı.

Karşısında neredeyse oval biçimli büyük bir masa vardı. Krallar yerlerini almıştı. Mavi Kral, masanın başına yakın bir yerde oturuyordu.

Beyaz adımlarını hızlandırdı.

Yüzündeki örtüyü indirdi, pelerinini geriye çekti. Saçlarını düzeltti, elbisesinin duruşunu kontrol etti ve çenesini kaldırdı. Korkutucu görünmeliydi. Ne kadar güçlü olduğunu bilmese de öyle görünmek zorundaydı.

Çünkü yeterince korkutucu görünemezse zindana geri dönebilirdi.

Bir anlığına gözlerinde tereddüt belirdi. Ardından bakışlarını kralın üzerine sabitledi ve onun sağında durdu.

Masadaki sessizlik, yeni geleni fark etmeleriyle biraz daha ağırlaştı.

Karşısında oturan Kırmızı Kral, onu dikkatle süzüyordu.

Ezekiel.

Uzun zamandır görmediği bir Beyaz, şimdi Mavi Kral’ın yanında duruyordu. Hangi yeteneklere sahipti? Mavi Kral onu nasıl kontrol altına almıştı?

Masadaki diğer kralların aklından da benzer sorular geçiyordu.

Beyaz’ın varlığı, dengeleri değiştirebilecek kadar önemliydi.

Beyaz yalnızca iki krallıkta bulunuyordu. Kahverengi Krallık’ın bir Beyaz’ı, Kırmızı Krallık’ın da iki Beyaz’ı vardı. Şimdi masada dört Beyaz bulunuyordu. Üçü, Mavi Kral’ın yanındaki yeni Beyaz’ı dikkatle inceliyor, gücünün ne olabileceğini anlamaya çalışıyorlardı.

Beyaz yüzündeki ifadeyi değiştirmedi. Başını ve bedenini kendi kralına doğru hafifçe eğdi. Bu hareket, sadakatini göstermek için yeterliydi.

Mavi Kral ise masadaki herkese baktı.

Dudaklarının kenarında tehditkâr bir gülümseme belirdi.

Sonra Beyaz’ın elini nazikçe tuttu. Parmaklarını onun elinin üzerine yerleştirdi, ellerini tutmuyordu kendi elinin üzerinde nazikçe durmasını sağladı ve masaya döndü.

Sesi tok, davetkâr ve cüretkârdı. İçine çeken, insanı farkında olmadan dinlemeye zorlayan güçlü bir sesi vardı.

Bakışlarını doğrudan Kırmızı Kral’a çevirdi.

“Tam olarak hangi güçten bahsediyordun, Ezekiel?”