Bölüm-6

VI

KUTLUVA'NIN GÖLGESİ

Kapının iki yanındaki muhafızlar, ağır kanatları açmak için harekete geçtiğinde salondaki konuşmalar birer birer kesildi.

İçeri giren Pars, uzun boyu ve heybetli duruşuyla bakışları üzerine topladı. Omuzlarından aşağı dökülen koyu renk pelerini, ardında sürüklenerek ilerliyordu. Yüzündeki ifadesizlik, taşıdığı asaletin bir parçası gibiydi. Adımlarında ne acele vardı ne de tereddüt.

Oval masanın diğer ucunda, oturduğu yere iyice yayılmış olan Ezekiel, onu şeytani bir gülümsemeyle karşıladı.

“Hangi kadının altından kalkamadın da geciktin, Pars?”

Masadaki birkaç kişi bakışlarını birbirine çevirdi.

Pars, başını hafifçe ona doğru çevirerek tiksintiyle karışık, tehlikeli bir bakış attı. Cevap vermeye tenezzül etmedi. Yere kadar uzanan pelerininin iki yanını elleriyle kavrayıp geriye doğru sertçe itti. Ardından masanın başköşesindeki yerine oturdu.

Ezekiel'in gülümsemesi yüzünden silinmemişti.

İki başköşe. İki hükümdar.

Ezekiel'in yanında iki Beyaz bulunuyordu. Pars'ın ise henüz bir Beyaz'ı bile yoktu. Buna rağmen ikisi aynı konumda oturuyordu. Bu eşitlik, Kırmızı Kral'ın içine işleyen bir dikendi. Her fırsatta kendisini diğerlerinden üstün görmeye alışmış bir adam için Pars'la denk tutulmak kabul edilebilir değildi.

Fakat Pars'ın henüz kimsenin bilmediği bir kozu vardı.

Beyaz.

Oturumu başlatmakla görevli Yüksek Mareşal, boğazını temizleyerek dikkatleri üzerine topladı. Siyahların en üst rütbeli komutanıydı. Bir zamanlar eski Leşçiler arasında bulunmuş, ardından askeri düzenin en tepesine yükselmişti. Siyahlar her krallıkta bulunan, orduların disiplinini ve güvenliğini sağlayan bir renkti. Ancak Yüksek Mareşal ve emrindeki adamlar hiçbir krallığın ordusuna bağlı değildi. Oasis'i ayakta tutan, krallıkları bir arada tutan askeri güç onlardı.

Mareşal, işaret parmağını masaya kaldırdı. Tırnağının sert yüzeye vurmasıyla salonda kısa, keskin bir ses yankılandı.

“Oturumu başlatıyorum. Sizlere önceden ilettiğim parşömenleri okuduysanız konuyu zaten biliyorsunuz.”

Önündeki belgeleri düzeltti.

“Lanetli bölge, Yeşil Krallık'ın sınırlarını aşarak topraklarına sızmaya başladı.”

Yeşil Kral Çınar, oturduğu yerden bir anda doğruldu. Avucunu masaya sertçe vurdu.

“Ve bunu daha yeni bir sorun olarak görmeye başladınız! Biz bu sorunla altı aydır uğraşıyoruz!”

Mareşal, sakinliğini bozmadan elini aşağı doğru hareket ettirdi.

“Sakinleş, Çınar. Koca bir dünyanın problemleriyle uğraşıyoruz.”

Çınar'ın çenesi gerildi. Ancak yerine oturdu.

Mareşal bakışlarını masanın etrafında gezdirdi.

“Evet. Her krallığın kendi sınırları içerisinde mücadele ettiği sorunlar var. Fakat bu kez mesele yalnızca Yeşil Krallık'ı ilgilendirmiyor. Lanetliler gittikçe güçleniyor. Eğer sınırları aşmaya devam ederlerse bunun sonuçlarını hepimiz yaşayacağız. Yeşil Krallık'a destek vermeli ve bu tehdide acilen bir çözüm bulmalıyız.”

Sarı Kral, parmaklarını birbirine kenetleyerek öne doğru eğildi.

“Sayımız onlardan çok olmasına rağmen onlarla baş edemiyoruz. Gönderdiğimiz birliklerin bir kısmı geri dönemedi. Üstelik her geçen gün daha da saldırganlaşıyorlar.”

Pars, işaret parmağıyla Sarı Kral'ı doğrulayarak konuştu.

“Doğru. Bu yüzden oraya güçlü bir birlik göndermeliyiz.”

Ezekiel, Pars'ın konuşmasını daha fazla dinlemeye tahammül edemedi.

“Mavi Krallık'ın bu meseleye bu kadar hevesli yaklaşmasının sebebini merak ediyorum. Peki, bundan çıkarımız ne olacak?”

Mareşal bakışlarını ona çevirdi.

“Çıkarın derken, Ezekiel?”

Ezekiel, arkasına yaslanarak iki yanındaki Beyazları işaret etti.

“En güçlü krallık benim. Bunu hepiniz biliyorsunuz. Yanımda iki Beyaz bulunuyor. Dolayısıyla birliğimi oraya göndereceksem karşılığında Kutluva'yı istiyorum.”

Bu kez masadaki sessizlik farklıydı.

Kutluva...

Yalnızca bereketli topraklardan oluşan sıradan bir bölge değildi. Şifalı kaynakları, verimli arazileri ve ticaret yollarının kesiştiği konumuyla bütün krallıkların ortak yaşam damarlarından biriydi. Haritada krallıkları birbirine bağlayan, aralarındaki geçişi mümkün kılan yegâne toprak parçasıydı.

Oraya sahip olan krallık, ticaretin akışını kontrol edebilir, ülkeler arasındaki geçişlerden ve satışlardan vergi alabilirdi.

Yıllar önceki savaşların ardından Kutluva ortak bölge ilan edilmişti. Hiçbir krallık tek başına hak iddia edemiyordu.

Pars, duyduğu teklif karşısında kendisini tutamayarak kısa, ardından giderek belirginleşen bir kahkaha attı.

Ezekiel'in yumruğu masaya indi.

“Ne gülüyorsun?”

Pars, başını hafifçe yana eğdi.

“Hadi ama Ezekiel. Sen de biliyorsun ki iki Beyaz'a sahip olmana rağmen benden üstün değilsin.”

“Senden aşağıda değilim!” diye çıkıştı Ezekiel. “İki Beyaz'ım var benim!”

Yeşil Kral araya girdi.

“Doğru söylüyor Pars. Ezekiel'in iki Beyaz'ını göndermesi bizim için büyük avantaj olur. Senin askerlerinin de ne kadar iyi olduğunu biliyorum fakat Beyazlar çok daha kıymetli. Bunu hepimiz biliyoruz.”

Kahverengi Kral, sakince konuşmaya başladı.

“Aslında Pars'ın birliğiyle Ezekiel'in Beyazları birlikte gönderilirse çok daha kısa sürede ve daha az kayıpla sonuç alabiliriz.”

Ezekiel başını ona çevirdi.

“Peki, o zaman Kutluva kime kalacak?”

Yüksek Mareşal ellerini masanın üzerinde birleştirdi.

“Eğer oy birliği sağlanırsa Kutluva'yı ortaklaşa yönetebilirsiniz.”

Ezekiel'in yüzü anında değişti. Sandalyesini geriye iterek ayağa kalktı.

“Asla! Bu aşağılıkla ortak olmak mı? Benim dengim değil! Ondan çok daha güçlüyüm!”

Pars, onun öfkesini izlerken dudaklarının kenarını yukarı kaldırdı.

“Öyle mi?”

Tam o sırada salonun kapısı yeniden açıldı.

İçeri giren Beyaz, adımlarını yavaşlatmadan masaya doğru ilerledi. Üzerindeki giysilerin zarafeti, yüzündeki sert ifadeyle birleşince bakışları kendiliğinden üzerine çekti. Salondaki herkesin dikkatini toplaması uzun sürmedi.

Beyaz, başını Pars'a doğru eğerek selam verdi.

Pars, karşısındaki adama yönelttiği ezici bakışlarını hiç saklamadı.

“Tam olarak hangi güçten bahsediyordun, Ezekiel?”

Kırmızı Kral'ın yüzündeki ifade bir anlığına dondu.

Az önceki öfkeli duruşu sanki kendi ağırlığı altında ezilmişti. Gözlerini Beyaz'dan ayıramıyordu. Nereden çıkmıştı bu kadın? Üstelik diğer Beyazlardan farklıydı. Ezekiel'in yanındaki Beyazlardan biri erkek, diğeri kadındı. Ancak karşısında duran bu kadının güzelliği, alışık olduğu ölçülerin dışındaydı.

Pars, Beyaz'ın salona gelişini beklediği anın tadını çıkarır gibi arkasına yaslandı.

“Bana kalırsa Kutluva'yı ben istiyorum.”

Bakışlarını masanın etrafında gezdirdi.

“Yanımda gördüğünüz Beyaz ile birlikte birliğim artık yenilmez diyebiliriz.”

Başından beri sessizliğini koruyan Mor Kral, ağır ağır ayağa kalktı. Yüzünde eğlenircesine bir ifade vardı.

“O hâlde bunu neden bir yarışmaya dönüştürmüyoruz?”

Herkes ona döndü.

Mor Kral, sözlerini sürdürdü.

“Kutluva kimsenin kolayca bırakmak isteyeceği bir toprak değil. Öyleyse güçlerimizi ortak bir arenada gösterelim. Kazanan hem Kutluva'yı alsın hem de Yeşil Krallık'a yardım edecek kadar güçlü bir birliğe sahip olduğunu kanıtlasın.”

Son cümlesini bir soruyla tamamladı.

“Ne dersiniz?”

Öneri masadakilerin ilgisini çekmişti. Birbirine üstünlük taslayan krallar için bu, kaybettikleri toprakları savaşmadan elde edebilmenin de bir yoluydu.

Pars'ın yüzü düşünceli bir hâl aldı.

Beyaz bunu fark etti.

Bana güvenmiyor.

İçinden geçen düşünceyi yüzüne yansıtmamaya çalıştı.

Ezekiel ise öneriyi duyduğu andan itibaren memnuniyetini gizleyemedi. Ayağa kalkarak önündeki kadehi eline aldı.

“Ben varım!”

Kadehini Pars'a doğru kaldırdı.

“Peki ya sen, Pars? Korktun mu yoksa?”

Pars, Ezekiel'e uzunca baktı. Ardından ayağa kalkarak kendi kadehini kaldırdı.

“Seni mağlup etmenin mutluluğunu asla kaçırmam, Ezekiel. Ben de varım.”

Diğer krallar da kadehlerini kaldırarak anlaşmayı kabul ettiklerini belirttiler.

Yüksek Mareşal, kadehini masaya bıraktı.

“O hâlde hazırlıklara başlayacağız. Yarışmayı fazla geciktirmeye niyetimiz yok. Hazırlıklar tamamlanır tamamlanmaz gerçekleştirilecek. Yeşil Krallık'ı daha fazla bekletemeyiz.”

Pars, Çınar'a döndü.

“Yarışmaya kadar idare etmeniz için yardımcı birkaç birlik göndereceğim.”

Çınar, kadehini Pars'a doğru kaldırdı. Sessizce teşekkür etti.

Oturum sona erdiğinde Pars, Beyaz'ı da yanına alarak salondan hızla ayrıldı.

---

Kapının dışında bekleyen Fatih, Pars'ın gelişini görünce doğruldu. Bakışları önce kralına, ardından arkasından gelen Beyaz'a kaydı. Pars'ın yüzündeki gerginliği fark etmişti.

“Majesteleri?”

Pars cevap vermedi. Hızlı adımlarla ilerlemeye devam etti.

Fatih, Beyaz'a dönerek sessizce sordu.

“Bir şey mi yaptın?”

Beyaz başını iki yana salladı.

“Hayır.”

Fatih, daha fazla üstelemedi.

At arabasına bindiklerinde kapı kapandı ve tekerlekler taş döşeli yolda ilerlemeye başladı. Pars, karşısındaki koltuğa yerleşmiş, bir elini çenesine dayamıştı. Bakışları arabanın penceresinden dışarıya çevriliydi.

Bir süre kimse konuşmadı.

Ardından Pars, düşüncelerini sesli hâle getirdi.

“Arena düzenlenecek. En iyi adamımızı oraya koymamız gerekiyor.”

Bakışları ağır ağır Beyaz'a kaydı.

“Gücünü artırmamız gerekiyor.”

Beyaz, kralın yüzüne baktı.

“Savaşmak konusunda ne biliyorsun?”

Beyaz omuzlarını hafifçe kaldırdı.

Pars'ın çenesi kasıldı.

Bu cevap hoşuna gitmemişti.

“Hiç mi?”

Beyaz gözlerini kaçırdı.

“Pek sayılmaz.”

Pars, derin bir nefes alarak başını geriye yasladı. Ancak öfkesi Beyaz'a değildi. Zihni hâlâ Mor Kral'ın önerisindeydi.

“Bu teklifi Mor Kral yaptı,” dedi sonunda.

Fatih'in bakışları kısa bir anlığına Pars'a kaydı.

İkisi arasında, dışarıdan bakan birinin anlamlandıramayacağı kısa bir bakışma yaşandı. Pars'ın gözleri bir anlığına Fatih'in gözlerinde durdu. Fatih ise belli belirsiz çenesini sıktı.

Sanki daha önce konuşulmuş bir meselenin söze dökülmeden yeniden hatırlatılmasıydı bu.

Beyaz, ikisinin arasındaki sessizliği fark etti. Önce Pars'a, ardından Fatih'e baktı.

Ne saklıyorlar?

İçinde küçük bir şüphe belirmişti. Fakat bunu dile getirecek cesareti kendinde bulamadı.

Pars yeniden ona döndü.

“Majesteleri,” diye seslendi Beyaz.

Kralın dikkatini üzerine çektiğinden emin olduktan sonra ellerini kucağında birleştirdi.

“Bu yarışı kabul ettiniz fakat ben hâlâ gücümü tam olarak kullanmış değilim. Sizce... Bu savaşı kazanabilecek miyim?”

Son kelimeleri neredeyse fısıltıya dönüşmüştü.

Korkuyla konuşmuş olmanın verdiği çekingenlik, omuzlarına kadar sinmişti. Gözlerini Pars'ın yüzüne kaldırıp bir cevap bekledi.

Pars, duyduğu kelime üzerinde duraksadı.

Savaş.

Beyaz bunu düşünmeden söylemişti. Fakat aslında yanılmıyordu.

Ortada Kutluva gibi değerli bir toprak vardı. Krallıkların en güçlü savaşçıları karşı karşıya gelecekti. Kaybeden yalnızca bir müsabakayı değil, önemli bir üstünlüğü de kaybedecekti.

Bunun bir savaştan ne farkı vardı?

Pars, düşüncelerini bir kenara bırakarak Beyaz'a cevap verdi.

“Bunu zaman gösterecek. Süreç boyunca Fatih seni çalıştıracak. Gücünün ne kadarını ortaya çıkarabileceğimizi henüz bilmiyoruz. Fakat Fatih, tanıyıp tanıyabileceğin en iyi savaşçıdır.”

Beyaz, gözlerini Fatih'e çevirdi.

Kendisine öğretilenleri düşünürken ellerini önünde birleştirdi. Parmaklarını birbirine geçirip sıktı, ardından tekrar ayırdı.

“Peki neden benim yerime Fatih katılmıyor?”

Arabada kısa bir sessizlik oluştu.

Fatih'in kaşları hafifçe çatıldı. Pars ise başını Beyaz'a çevirerek bir an onu süzdü.

İkisi de aynı şeye takılmıştı.

Beyaz, Fatih'e adıyla seslenmişti.

Fatih'in yüzündeki şaşkınlık kısa sürede yerini sert bir ifadeye bıraktı.

“Bana Kralın Eli diyeceksin.”

Beyaz, neyi yanlış söylediğini anlamaya çalışarak gözlerini kırpıştırdı.

Pars ise Fatih'in gerilmesine karşılık kendisini tutamayarak güldü.

“Ezekiel büyük ihtimalle iki Beyaz'ını da bu yarışmaya koyacaktır. Senin tek bir Beyaz'ınla değil, Fatih, ben bile boy ölçüşemem.”

Fatih'in yüzündeki ifade değişmedi.

Beyaz ise duydukları karşısında şaşkınlığa uğramıştı.

Yani ben onlardan daha mı güçlüyüm?

Bu düşünce zihninde yankılanırken kendisini tartmaya çalıştı.

Madem bu kadar güçlüydü, neden onlara karşı gelmeye cesaret edemiyordu?

Neden en küçük bir itirazda bile korkuyla geri çekiliyordu?

İçinde bir şeylerin kıpırdadığını hissediyordu. Ancak ne olduğunu bilmiyordu.

Şimdilik bu sorular cevapsız kalacaktı. Çünkü kaçmak, karşı koymak ya da kendi kararlarını vermek onun için hâlâ ulaşamayacağı kadar uzaktı.

---

Sarayın kapıları açıldığında at arabası avluya girdi.

Pars, Fatih'e kısa bir işaret vererek kendisini takip etmesini söyledi. Beyaz ise arabadan indikten sonra birkaç adım geride kaldı.

İkisi bir süre konuştu.

Sesleri Beyaz'a ulaşmıyordu. Pars'ın yüzündeki ciddiyet, Fatih'in dikkatle dinleyişiyle birleşmişti. Konuşmanın ne kadar süreceğini kestiremeyen Beyaz, gözlerini avlunun taş döşeli zeminine indirdi.

Pars, görüşmeyi sonlandırıp sarayın içine doğru uzaklaştı.

Fatih, arkasından birkaç saniye baktıktan sonra Beyaz'a döndü.

“Beni takip et.”

Beyaz, hiçbir şey sormadan peşine takıldı.

Sarayın ana koridorlarından geçerek arka bölüme ilerlediler. Birkaç kapıyı aştıktan sonra duyduğu sesler giderek belirginleşmeye başladı.

Bağırışlar...

Metal çarpışmaları...

Sertçe yere düşen bedenlerin çıkardığı sesler...

Fatih, geniş bir kapının önünde durdu. Kapı açıldığında Beyaz'ın karşısına çıkan manzara onu olduğu yerde duraksattı.

Burası bir eğitim alanıydı.

Fakat gördüğü şey, zihninde canlandırdığı sakin bir çalışma ortamından çok uzaktı.

Alan, birbirleriyle kıyasıya mücadele eden askerlerle doluydu. Kimi kılıç kullanıyor, kimi rakibini yere sermeye çalışıyor, kimi de aldığı darbeye rağmen yeniden ayağa kalkıyordu.

Kimse diğerine acımıyor gibiydi.

Bir köşede iki asker birbirlerinin hamlelerini savuştururken diğer tarafta bir grup, ağır silahlarla çalışıyordu. Yere düşenler kısa bir süre sonra yeniden kalkıyor, mücadelelerine kaldıkları yerden devam ediyorlardı.

Beyaz, etrafına bakarken neredeyse buranın bir savaş alanı olduğunu söyleyecekti.

Fatih'in yanından geçip bir silah rafına yöneldiğini gördü.

Adam, raftan bir kılıç aldı. Metalin kınından çıkarken çıkardığı ses, Beyaz'ın dikkatini yeniden ona çevirdi.

İçinden derin bir nefes çekti.

Demek ki bitmemişti.

Çektiği onca eziyetin ardından şimdi de başka bir sınavla karşı karşıyaydı.

Fatih, kılıcı elinde tartarak Beyaz'a döndü.

“Çok kısa vaktimiz var.”

Bir adım yaklaştı.

“Güçlenmek zorundasın.”

Beyaz, elindeki kılıca baktı.

Ardından Fatih'in yüzüne...

Eğitimin nasıl geçeceğini henüz bilmiyordu.

Ama bir şeyden emindi.

Bu kez canını yakacak olan şeyin bir kırbaç olmayacağı kesindi.