Bölüm-4

BÖLÜM IV

LEŞÇİL

Mahzende zamanın bir anlamı yoktu.

Günler birbirinden ayrılmıyor, geceler sabaha varmıyordu. Ne zaman uyuyakalsa, ne zaman kendinden geçse bilmiyordu. Gözlerini her açtığında aynı taş duvarlar, aynı rutubet kokusu ve aynı karanlık karşılıyordu onu.

Bazen kapının açılmasıyla irkiliyor, bazen de kapının açılmasını beklerken kendi nefesinden korkuyordu.

Çünkü burada sessizlik, huzur demek değildi.

Sessizlik, birazdan başlayacak olan şeyin habercisiydi.

"Beyaz!"

Ses, mahzenin duvarlarında yankılandı.

Başını kaldırmaya çalıştı. Boynunu hareket ettirmek bile canını yakıyordu. Bileklerindeki bağlar derisini çoktan tahriş etmişti. Dudakları kurumuş, boğazı yanmıştı. Önüne bırakılan suyu en son ne zaman içtiğini hatırlamıyordu. Yemek denilen şeyse günlerdir yalnızca birkaç lokmadan ibaretti.

Kapıdan içeri iki İnfazcı girdi.

Biri elindeki kırbacı ağır ağır yere sürüklüyordu. Kırbacın taş zeminde çıkardığı ses, mahzenin sessizliğini keserek ilerledi.

Beyaz'ın gözleri istemsizce o sese yöneldi.

Adam bunu fark etti.

"Bugün de mi sessiz kalacaksın, Beyaz?"

Cevap vermedi.

Zaten verecek gücü de yoktu.

İnfazcı yanına yaklaştı. Çenesinden tutup yüzünü kaldırdı.

"Senin yüzünden yukarıda herkesin başı ağrıyor. Kral sabırsızlanıyor."

Diğeri alaycı bir kahkaha attı.

"Belki de bu sefer biraz daha sert davranmalıyız."

Kırbacı tutan adamın yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.

"Tam da bunu düşünüyordum."

Beyaz başını çevirmeye çalıştı.

"Yapmayın..."

Sesi neredeyse duyulmayacak kadar zayıftı.

Adam eğildi.

"Ne dedin?"

Beyaz cevap veremedi. Dudakları aralandı ama kelimeler boğazında düğümlendi.

Adam doğruldu.

"Başlayalım."

İlk darbe sırtına indi.

Bedeni istemsizce öne doğru kasıldı. Nefesi boğazında düğümlendi. Acı, sırtından bütün bedenine yayıldı. Çığlık atmak istedi ama sesi güçlükle çıktı.

İkinci darbe geldi.

Sonra üçüncüsü.

Her darbe, bedeninden biraz daha güç koparıyordu. Kendini korumak için kıvrılmaya çalıştı fakat bağlı olduğu yerden kurtulamıyordu. Bileklerini çekiştirdikçe bağlar derisine daha fazla sürtünüyordu.

"Gücünü göster, Beyaz!"

Kırbaç yeniden havalandı.

"Bir kıvılcım bile mi yok?"

Bir darbe daha.

"Bunca zahmet bunun için mi?"

Diğer İnfazcı kahkaha attı.

"Belki de Beyaz papucu yarım, göster gücünü oynayalım!"

Beyaz başını öne eğdi.

Artık acının nerede başladığını, nerede bittiğini ayırt edemiyordu. Sırtı yanıyor, nefesi kesiliyor, midesi boş olmasına rağmen boğazına kadar yükselen bulantıyla boğuşuyordu.

Bir an başını yana çevirdi. Dudaklarının kenarından gelen kanı hissetti.

Gözleri bulanıklaşmaya başladı.

İnfazcılar bir süre daha bekledi.

Bilekliğine baktılar.

Beyaz şerit hâlâ aynıydı.

Ne bir parıltı ne bir değişim...

Hiçbir şey.

"Yine tık yok."

Kırbacı tutan adam öfkeyle geri çekildi.

"Bu kadar acıya rağmen nasıl hâlâ hiçbir şey yapmaz?"

Diğeri omuz silkti.

"Belki de sandığımız kadar özel değildir."

"Saçmalama. Yıllardır bu krallıklara Beyaz gelmiyor. Kral onu elinden kaçırmamızı istemiyor. Diğer krallıkların önünde böyle bir ganimeti sergilemek için sabırsızlanıyor."

"Öyleyse neden hâlâ burada çürümesine izin veriyoruz?"

Adam bir süre sustu.

Ardından yüzünde tuhaf bir ifade belirdi.

"Çok uzun sürmez, çünkü artık malum kişi geliyor."

Diğeri başını çevirdi.

"Kim?"

Kırbacı tutan adam yaklaştı ve sesini alçalttı.

"Leşçil."

Bu tek kelime mahzende yankılandığında, diğer hücrelerden gelen sesler kesildi.

Az önce uzaktan duyulan öksürük bile durdu.

Diğer İnfazcı bir adım geriledi.

"Onu buraya mı çağırdılar?"

"Başka çaremiz kalmadı."

"Buraya gelirse..."

"Sus."

"Ben sadece-"

"Adını bile ağzına alma. Her şeyi duyduğunu söylüyorlar."

Adamın sesi öylesine sert ve korkmuştu ki diğeri hemen sustu.

Beyaz, başını güçlükle kaldırdı.

Leşçil...

Bu kelime, mahzendeki herkesi korkutmaya yetmişti.

Bir mahkûmun titreyen sesi karanlığın içinden duyuldu.

"Hayır... Olamaz..."

Ardından başka bir ses:

"Bizi öldürecek..."

Bir başkası fısıldadı:

"Fare deliğine de girsek bizi bulur."

İnfazcılardan biri kapıya yöneldi. Elindeki kırbacın ucundan siyah bir gölge yükseldi. Uzantı, adamın kolundan ayrılarak havada kıvrıldı. Ardından sertleşip ince, keskin bir kılıç biçimini aldı. Uyarı mahiyetinde zindanın demirlerine vurdu.

Adam kapıya doğru yürürken konuştu.

"Onun elinden kaçan olmadı. Kaçmaya çalışacak kadar yaşayan olmadı demek daha doğru."

Kapı kapanmadan önce son sözleri duyuldu:

"Bu sefer Beyaz'ın ne kadar dayanabileceğini göreceğiz."

---

Bir gün daha geçti.

Belki iki.

Belki de daha fazla.

Beyaz artık günleri saymayı bırakmıştı. Bedenindeki yaralar iyileşmeye fırsat bulamadan yenileri açılıyordu. Bazen kapı açılmadan önce ayak seslerini duyuyor, bazen de ayak sesleri olmadan birinin karşısında belirdiğini görüyordu.

Her seferinde aynı soru soruluyordu:

"Gücün nerede?"

Ve her seferinde aynı cevapla karşılaşıyorlardı.

Hiçbir şey.

Bu durum İnfazcıları öfkelendiriyordu. Onu öldürmek istemiyorlardı. Ölmesi, kralın gözünde affedilemez bir kayıp olacaktı. Ama onu hayatta tutmak için de artık sabırları kalmamıştı.

Beyaz ise artık neyin daha kötü olduğunu bilmiyordu.

Bir sonraki işkenceyi beklemek mi?

Yoksa kapının her açılışında biraz daha eksilmek mi?

---

Sonunda mahzenin kapısına uzaktan gelen ağır ayak sesleri duyuldu.

Bu kez gelenler konuşmuyordu.

Koridordaki İnfazcılar birer birer kenara çekildi. Anahtarların şıngırtısı kesildi. Mahzenin önündeki askerlerden biri başını eğdi.

Beyaz, yattığı yerden kapıya baktı.

Bir şey oluyordu.

Ama ne olduğunu bilmiyordu.

Sonra mahkûmlardan biri ağlamaya başladı.

"Lütfen..."

Bir diğeri duvara yaslanıp başını ellerinin arasına aldı.

Titrek sesi karanlıkta yankılandı.

"Geldi..."

Kapının önünde bir gölge belirdi.

Anahtar çevrilmedi.

Kilit zorlanmadı.

Kapı, ağır ağır açıldı.

İçeri giren adamın yüzünü ilk anda seçemedi. Arkasından gelen koridor ışığı, siluetini karanlığın ortasında daha da büyük gösteriyordu.

İnfazcılar başlarını eğdi.

"Efendim."

Adam cevap vermedi.

Yalnızca birkaç adım attı.

Ayakkabılarının taş zeminde çıkardığı ses, mahzendeki her nefesin üzerine basıyordu sanki.

Beyaz geri çekilmek istedi. Bedeni buna izin vermedi. Sırtındaki acı, hareket etmesine engel oluyordu. Yine de kendini duvara doğru sürüklemeye çalıştı.

Adam durdu.

"Bu mu?"

Sesi bir ruh emici gibi, içten geliyordu. Ruhsuz ama ürpertici bir sesi vardı.

Öyle sakindi ki duyduğu diğer bütün seslerden daha korkunç geldi.

"Evet, efendim. Mavi Krallık'ın ilk Beyaz'ı."

Adamın bakışları bilekliğe kaydı.

Uzun süre hiçbir şey söylemedi.

Sonra başını hafifçe yana çevirdi.

"Günlerdir uğraşıyorsunuz."

"Gücünü henüz ortaya çıkarmadı, efendim."

"Görüyorum."

Bu konuşmaların ardından mahzende ağır bir sessizlik oluştu.

Leşçil ona doğru yürüdü.

Beyaz'ın önünde durduğunda başını kaldırmak zorunda kaldı. Adamın yüzündeki ifadeyi seçemiyordu ama bakışlarının üzerinde gezindiğini hissediyordu.

Leşçil bir süre onu inceledi.

"Bu kadar mı?"

İnfazcılardan biri cevap verdi.

"Efendim?"

"Bir Beyaz için bu kadar mı?"

İnfazcı başını eğdi.

"Elimizden geleni yaptık."

Leşçil gözlerini Beyaz'dan ayırmadı.

"Bunca zamandır burada ne yaptılar sana?"

Beyaz cevap veremedi.

"Konuş."

Dudakları aralandı. Boğazından yalnızca kırık bir nefes çıktı.

Adam doğruldu.

"Demek hâlâ direniyorsun."

İnfazcılardan biri öne çıktı.

"Daha fazla bekleyemeyiz. Kral bir sonuç istiyor."

Leşçil gözlerini ondan ayırmadan konuştu.

"Öyleyse sonuç alacağız."

Ardından mahzendeki diğerlerine döndü.

"Dışarı."

Kimse itiraz etmedi.

İnfazcılar birer birer çıktı. Kapıya en son yaklaşan adam tereddütle arkasına baktı.

"Efendim... Beyaz-"

"Dışarı."

Kapı kapandı.

İçeride yalnızca ikisi kaldı.

---

Leşçil bir süre onu izledi.

Beyaz, adamın hareketlerini takip etmeye çalışıyordu. Fakat gözleri giderek ağırlaşıyor, görüntüler birbirine karışıyordu.

Adam sonunda yavaşça eğildi.

"Bana gücünü göstereceksin."

Beyaz başını iki yana salladı.

Gözlerinden yaşlar süzüldü.

"Lütfen... Yapamıyorum..."

Bu kelimeyi söylemek bile canını yakmıştı.

Leşçil'in yüzünde hiçbir değişiklik olmadı.

"Lütfen mi?"

Bir an sustu.

"Belki de hâlâ anlamadığın bir şey vardır."

Biraz daha yaklaştı.

"Gücünü ortaya çıkarmazsan, sana yapacaklarımı öğrenmek bile istemezsin."

Beyaz'ın nefesi hızlandı.

Leşçil elini çenesine uzattı ve yüzünü kendisine çevirdi.

"Anlıyor musun?"

Beyaz gözlerini kapattı.

"Ne olur..."

Adamın parmakları çenesinde biraz daha sıkılaştı.

"Bak bana."

Beyaz gözlerini açtı.

Adamın bakışlarıyla karşılaştığında, daha önce gördüğü hiçbir İnfazcıya benzemediğini anladı. Diğerleri yaptıklarından eğleniyor, öfkeleniyor ya da sabırsızlanıyordu.

Leşçil ise yalnızca bir sonuç istiyordu.

Ve bunu elde edene kadar durmayacaktı.

Birden eli havalandı.

Tokadın sesi mahzenin duvarlarında yankılandı.

Beyaz'ın başı yana savruldu.

"Öyleyse göster."

Ardından gelen darbe, düşünmesine fırsat vermedi.

Leşçil'in siyah uzantısı bedeninin çevresinde kıvrıldı. Her hareketinde taş zemine gölgeler düşüyor, uzantının ucu havayı keserek ilerliyordu.

Beyaz kendisini korumaya çalıştı.

Ama elleri bağlıydı.

Kaçmaya çalıştı.

Ama ayaklarını bile doğru düzgün hareket ettiremiyordu.

"Lütfen... Yapma..."

Leşçil'in sabrı tükenmişti.

Bir eliyle Beyaz'ı boynundan kavrayarak yerden biraz kaldırdı. Beyaz'ın ayakları taş zemine güçlükle değiyordu.

Leşçil diğer eliyle bıçağını çıkardı.

Metal, loş ışığın altında parladı.

Beyaz'ın gözleri bıçağa takıldı.

"Hayır..."

Leşçil bıçağın ucunu bedenine bastırarak göğsünden karnına aşağı doğru indirdi. Ardından bacağını hedef aldı.

Acı bir anda bütün bedenini sardı.

Beyaz'ın dudaklarından boğuk bir çığlık yükseldi.

"GÖSTER!"

Leşçil'in sesi ilk kez mahzenin duvarlarını titretecek kadar yükselmişti.

Beyaz artık düşünemiyordu.

Ne kendisini, ne bilekliğini, ne de o adamlardan ne istediklerini...

Yalnızca acı vardı. vücudunda açtığı kesiklerin acısı.

Bir de korku.

Leşçil onu bıraktığında bedeni yeniden taş zemine düştü.

Adam üzerine doğru eğildi.

"Son kez soruyorum."

Beyaz'ın gözleri dolmuştu. Dudakları titriyordu.

"Ben... yapamıyorum..."

"Yalan!"

"Yemin ederim..."

Leşçil elini kaldırdı.

Beyaz başını korumak için refleksle kollarını kaldırmaya çalıştı.

Bağlar gerildi.

Bilekliğindeki gümüş halka tenine baskı yaptı.

"Yeter..."

Sesi neredeyse duyulmayacak kadar zayıftı.

Leşçil durdu.

Beyaz'ın gözlerinden yaşlar süzülüyordu.

Ne yapacağını bilmiyordu.

Kendisine ne olduğunu bilmiyordu.

Neden orada olduğunu bilmiyordu.

Ve artık dayanacak gücü de kalmamıştı.

Başını kaldırıp adamın yüzüne baktı.

İlk kez yalvarmayı bıraktı.

Sadece baktı.

Sanki gözleriyle bir şey anlatmaya çalışıyordu.

Beni bırakın.

Beni buradan çıkarın.

Ben size hiçbir şey yapmadım.

Ama Leşçil bunların hiçbirini görmek istemiyordu.

Beyaz'a yaklaştı ve üzerinde zaten yırtılmış olan tişörtü daha da yırtmaya başladı.

"Daha acıyı tatmamışsın..."

Ne yapacağını anlayan Beyaz korkuyla sarsıldı.

---

Ve tam o anda...

Beyaz'ın içinden bir çığlık yükseldi.

Bu, az önce çıkardığı seslerden hiçbirine benzemiyordu.

Sanki uzun zamandır karanlığın içinde sıkışıp kalan bir şey, sonunda bulunduğu yerden kurtulmaya çalışıyordu.

Önce bileğindeki gümüş halka titredi.

Ardından beyaz şerit ince bir ışıkla parladı.

Leşçil'in eli havada asılı kaldı.

Beyaz'ın gözleri büyüdü.

Ne olduğunu anlayamıyordu.

Göğsünün tam ortasında bir sıcaklık hissetti. Bu sıcaklık giderek yayıldı. Parmaklarının ucuna, kollarına, omuzlarına kadar ulaştı.

Sonra...

Işık patladı.

Mahzenin derinliklerinden yükselen çığlık, taş duvarları titretti.

Leşçil istemsizce geriye sendeledi.

Duvarlardaki gölgeler bir anda kayboldu.

Önce ince bir ışık çizgisi belirdi. Ardından ışık, Beyaz'ın bedeninden dışarı taşarak mahzenin bütün köşelerine yayıldı.

Zincirler titredi.

Taş zemindeki tozlar havalandı.

İnfazcıların dışarıda bıraktığı siyah uzantılardan geriye kalan gölgeler ışığın altında kıvrılıp dağıldı.

Beyaz gözlerini kapatmak zorunda kaldı.

Artık bedenini hissetmiyordu.

Acı hâlâ oradaydı ama başka bir şey de vardı.

Daha önce hiç hissetmediği, tarif edemediği bir şey...

Leşçil doğruldu.

Yüzündeki soğuk ifade ilk kez silinmişti.

Beyaz'a baktı.

Sonra bilekliğe.

Ve ilk kez geri adım attı.

Mahzenin dışından bağrışmalar yükselmeye başladı.

"Ne oluyor?"

Leşçil başını kapıya çevirdi.

İçerideki ışık giderek güçlenirken, herkesin duyduğu tek şey o çığlığın yankısıydı.

Gelmekte olan sonunda gelmişti...