YENİ BİR HAYATIN EŞİĞİNDE

Kabul sürecini tamamlayıp askerî eğitimine başlamak üzere hazırlandığı gün, Ateş son kez yetimhanenin bahçesinde yürüdü.
Ağaçların altında durdu.
Bir zamanlar burada tek başına oturup ailesinin geri dönmesini beklerdi.
Küçük elleriyle dizlerini kavrar, kimsenin görmediğini düşündüğü zamanlarda sessizce ağlardı.
Şimdi ise on sekiz yaşındaydı.
Önünde yeni bir hayat vardı.
Yine de gitmek kolay değildi.
Çünkü insan bazen kendisini üzen yerlere bile bağlanırdı.
Ateş cebinden fotoğrafı çıkardı.
— Ben gidiyorum, dedi sessizce. — Artık kendi hayatımı kuracağım.
Rüzgâr ağaçların yapraklarını hareket ettirdi.
Ateş fotoğrafı yeniden cebine koydu.
Arkasından bir ses geldi.
— Ateş!
Döndü.
Yetimhanedeki arkadaşı koşarak yanına geliyordu.
Bizi gerçekten bırakıp gidiyorsun, ha?
Ateş başını salladı.
— Gitmem gerekiyor.
Arkadaşı birkaç saniye ona baktı.
— Peki, bizi özleyecek misin?
Ateş cevap vermedi.
Sonra elini uzattı.
Arkadaşı onun elini sıktı ama hemen ardından sarıldı.
— Kendine dikkat et, Karahan.
Ateş de ona sarıldı.
— Sen de.
Bir süre sonra bahçeden çıktı.
Arkasına dönüp son bir kez binaya baktı.
O binada büyümüştü.
Orada yalnız kalmayı öğrenmişti.
Orada hayaller kurmuştu.
Ve şimdi, oradan ayrılırken içinde hem korku hem de umut vardı.
Ateş Karahan, on sekiz yaşında yeni bir hayata adım atıyordu.
Henüz bilmiyordu ki yıllarca güçlü kalmak için verdiği bütün mücadeleye rağmen, bir gün bir kızın gözlerine baktığında kendisini savunmasız hissedecekti.
Henüz bilmiyordu ki o kızın adı Lavin olacaktı.
Ve henüz bilmiyordu ki bir gün, savaş meydanında aldığı yaradan çok daha derin bir yara açılacaktı içinde.
Çünkü insan bazen düşmanına karşı savaşmayı öğrenirdi.
Ama sevdiği birini kaybetme ihtimaline karşı nasıl savaşacağını asla bilemezdi.
Ateş Karahan'ın hikâyesi daha yeni başlıyordu.
Ve kader, onun karşısına çıkaracağı kızıl saçlı kızı bekletiyordu…