SINAV GÜNÜ

Sınav binasının önüne geldiğinde etrafında onlarca genç vardı.
Bazılarının yanında anneleri, bazılarının yanında babaları bulunuyordu. Kimi son kez sarılıyor, kimi çocuklarına başarılar diliyordu.
Ateş kalabalığın arasında tek başına duruyordu.
Ellerini cebine soktu.
Bir baba oğlunun omzuna dokundu.
— Kendine güven, oğlum.
Bir anne kızının saçını düzeltti.
— Başaracağına inanıyorum.
Ateş başını başka tarafa çevirdi.
Bunları kıskandığı için değil…
Bunların kendisi için hiçbir zaman mümkün olmayacağını bildiği için.
Telefonunu çıkardı. Rehberinde arayabileceği onlarca insan yoktu. Sadece birkaç numara vardı.
Yetimhane müdürünün numarasını açtı.
Bir süre ekrana baktı.
Sonra aramaktan vazgeçti.
Çocuk değilim artık, diye düşündü. Bunu tek başıma yapabilirim.
Telefonunu cebine koydu ve sınav salonuna girdi.
Sırasına oturduğunda ellerini masanın üzerine yerleştirdi.
Gözetmen gerekli açıklamaları yaptı.
Kitapçıklar dağıtıldı.
Ve sınav başladı.
Ateş ilk soruya baktı.
Sonra ikinciye.
Zihni sakindi. Aylarca çalışmış, anlamadığı konuların üzerine gitmiş, eksiklerini tamamlamak için elinden geleni yapmıştı.
Her soruda bir şeyi düşündü.
Yetimhanede geçirdiği geceleri…
Eski kitaplarını…
Uykusuz kaldığı sabahları…
Kendisinden vazgeçtiği anlarda bile yeniden ayağa kalkışını…
Bu sınav yalnızca bir sınav değildi.
Bu, yıllardır kendisine verdiği sözün ilk büyük adımıydı.
Saatler sonra kalemini bıraktı.
Sınav bitmişti.
Ateş kitapçığını teslim etti ve dışarı çıktı.
Kapının önünde birkaç genç cevaplarını karşılaştırıyordu. Kimi mutlu, kimi endişeliydi.
Ateş onların yanından geçti.
Gökyüzüne baktı.
— Elimden geleni yaptım, diye fısıldadı.
İlk kez, sonucu ne olursa olsun kendisini tebrik etmek istedi.
Çünkü buraya gelmek bile onun için büyük bir başarıydı.