SONUÇLARIN AÇIKLANDIĞI GÜN

Günler geçmek bilmiyordu.
Ateş her sabah sonuçların açıklanıp açıklanmadığını kontrol ediyordu. Ardından kendisine kızıp telefonu bir kenara bırakıyordu.
Bir akşam yetimhanenin yemekhanesinde otururken yanına en yakın arkadaşlarından biri geldi.
— Sonuçlar açıklandı mı?
— Hayır.
— Bugün beşinci kez baktığını gördüm.
Ateş kaşığını tabağa bıraktı.
— Senin işin gücün yok mu?
Arkadaşı güldü.
— Seninle uğraşmak benim işim.
Ateş istemeden de olsa gülümsedi.
— Çok komiksin.
— Biliyorum. Ama ciddi söylüyorum, Ateş. Kazanacaksın.
Ateş bir süre arkadaşına baktı.
Ateş bir süre arkadaşına baktı.
— Ya kazanamazsam?
Bu soruyu ilk kez sesli olarak soruyordu.
Arkadaşı omuzlarını kaldırdı.
— O zaman başka bir yol bulursun. Ama senin kazanmanı istiyorum. Çünkü sen bunu gerçekten istiyorsun.
Ateş başını eğdi.
Bazen birinin sana inanması, kendi kendine inanmaktan daha zor gelirdi.
Çünkü o insanın güvenini boşa çıkarmaktan korkardın.
Ertesi sabah erkenden uyandı.
Telefonunu açtı.
Sonuç ekranına girdi.
Bilgilerini kontrol etti.
Ekran yüklenirken nefesini tuttu.
Sonra sonuç karşısına çıktı.
Ateş birkaç saniye boyunca ekrana baktı.
Bir kez daha okudu.
Sonra tekrar.
Başarmıştı.
MSÜ sınavını kazanmıştı.
Gözleri büyüdü. Parmakları telefonun kenarını sıkıca kavradı.
— Hayır… diye fısıldadı. — Gerçekten mi?
Ekrana yeniden baktı.
Sonuç değişmemişti.
Ateş Karahan, hayaline giden yolda önemli bir adım atmıştı. Önünde tercih, değerlendirme ve sağlık kontrolleri gibi tamamlaması gereken aşamalar bulunuyordu. Ama yıllardır uğruna çalıştığı kapı artık ona açılmıştı.
Birden ayağa kalktı.
Koridora çıktı.
Ne yapacağını bilmiyordu.
Gülmek istiyordu.
Bağırmak istiyordu.
Birine sarılmak istiyordu.
Ama alışkanlıkları ona yine sessiz kalmasını söylüyordu.
Tam o sırada yetimhane müdürünü gördü.
Ateş normalde duygularını saklardı. Ne kadar üzülürse üzülsün, ne kadar sevinirse sevinsin, yüzüne belli etmemeye çalışırdı.
Fakat bu kez yapamadı.
Müdür Bey!
Müdür dönüp ona baktı.
— Ne oldu, Ateş?
Ateş telefonu uzattı.
— Kazandım.
Müdür ekrana baktı.
Sonra başını kaldırıp genç adama gülümsedi.
— Başardın evladım!
Ateş başını eğdi.
Müdür ona sarıldığında ilk anda ne yapacağını bilemedi.
Kolları iki yanında kaldı.
Sonra, yıllardır içinde tuttuğu bir şey çözülür gibi oldu ve o da müdüre sarıldı.
Sıkıca.Bir çocuk gibi değil, yıllardır tek başına ayakta durmaya çalışan biri gibi…
— Başardım, diye tekrarladı.
Sesi titriyordu.
— Gerçekten başardım.
Müdür onun sırtına hafifçe vurdu.
— Evet, Ateş. Başardın.
Ateş gözlerini kapattı.
O an annesinin kokusunu hatırlamaya çalıştı.
Babasının sesini…
Çocukluğundan geriye kalan o küçük, silik anıları…
Keşke burada olsalardı.
Keşke onu görebilselerdi.
Ama bu kez geçmişi düşünmek onu tamamen yıkmadı.
Çünkü ilk defa geleceği için umutlanıyordu.