KARANLIĞIN İÇİNDE BİR UMUT

Bu hikâyede iki yaralı kalp var. Biri sevmeyi unutmuş, diğeri ise bütün acılarına rağmen sevmekten vazgeçmemiş....

Bazı çocuklar büyümeyi dört gözle beklerdi. Yeni oyuncaklar, doğum günü pastaları ve annelerinin sıcacık kucakları vardı hayallerinde.
Bazı çocuklar ise büyümek istemezdi.
Çünkü çocuklukları, daha ne olduğunu bile anlayamadan ellerinden alınmıştı.
O, ikinci tür çocuklardandı.
Henüz yedi yaşındaydı.
Dışarıda yağmur yağıyordu. Küçük elleriyle annesinin elini tutmuş, babasının biraz önce söylediği sözleri düşünüyordu.
“Korkma oğlum, ben yanındayım.”
Babası ona hep böyle söylerdi. Annesi de saçlarını okşar,her gece alnın bir öpücük kondururdu. O gece de her şeyin aynı olacağını sanmıştı, ta ki silah seslerini duyana kadar... Bir an dünya karardı o daha7 yaşındaydı ne yapacağını bilmiyordu.
Çığlıklar,kırılan camlar,yere düşen tablolar.....
Ve bian annesinin eli ateşin elinden kayıp gitti
Ateş ne kadar anne desede cevap yoktu ne kadar baba derse cevap yoktu kabus olmuştu o gece ona.
Ateş yerde yatan annesine doğru sürünerek ilerledi. Omzundan tutup onu sarsmaya başladı annesi uyansın diye elinden gelen herşeyi yaptı ama annesi kalkmadı.O gece yedi yaşındaki bir çocuk, bir daha asla eskisi gibi olamayacağını bilmeden annesini bekledi.Sabaha karşı onu bulduklarında hâlâ annesinin elini tutuyordu. Olay yeri inceleme,polis,sosyal hizmetler gelmişti ateşi ordan aldılar tedavilerine yapıldıktan sonra yetimhaney yeni hayatına götürdüler.Soğuk duvarlar, yabancı yüzler ve geceleri yastığına sessizce akan gözyaşları…Kimse onun neden konuşmadığını sormadı. Sorsa da anlatamazdı.
ÇÜNKÜ BAZI ACILAR KELİMELERE SIĞMAZDI.......