VEDAYA BİR ADIM KALA

MSÜ'ye kabul sürecindeki diğer aşamalarını tamamlamak için hazırlanmaya başladığında yetimhanedeki hayatı da değişmeye başladı.
Arkadaşları ona şaka yapıyor, bazıları gururla omzuna vuruyordu.
— Bizi unutma, asker!
Ateş her zamanki gibi ciddi bir yüzle cevap veriyordu.
— Önce kabul edileyim.
— Sen kesin kabul edilirsin!
— Kesin diye bir şey yok.
Arkadaşı gözlerini devirdi.
— Bir gün de mutlu olmayı dene be adam!
Ateş hafifçe gülümsedi.
Mutlu olmak…
Bu kelime ona yabancı geliyordu.
Hayatında sevinç duyduğu anlar olmuştu elbette. Ama mutluluğun kalıcı olabileceğine hiçbir zaman inanmamıştı.
Çünkü çocukken öğrendiği en acı şey şuydu:
İnsan, en çok sevdiği şeyleri kaybedebilirdi.
Bu yüzden kimseyi kendisine fazla yaklaştırmıyordu.
Bir gün müdür onu yeniden odasına çağırdı.
Masasının üzerinde küçük bir kutu vardı.
— Bu senin, dedi.
Ateş kutuyu açtı.
İçinde yıllar önce ailesine ait eşyalar arasında saklanan küçük bir fotoğraf bulunuyordu. Fotoğrafın kenarları yıpranmıştı. Ateş, çocukluğundan beri onu saklıyordu.
— Bunu neden bana veriyorsunuz?
Müdür sandalyesine oturdu.
— Çünkü artık büyüdün. Yeni bir hayata başlayacaksın. Geçmişini unutmanı istemiyorum ama geçmişinin seni yönetmesine de izin verme.
Ateş fotoğrafı eline aldı.
Annesinin yüzüne baktı.
Sonra babasına.
— Onları unutmak istemiyorum.
— Unut demedim zaten.
Müdür bir süre sustu.
— Ama bir gün birini seversen, onu kaybetmekten korktuğun için kendinden uzaklaştırma.
Ateş başını kaldırdı.
— Ben kimseyi sevmeyeceğim.
Müdür hafifçe gülümsedi.
— Hayat, insanın en kesin konuştuğu yerden sınar onu.
Ateş bu sözü duyduğunda yalnızca başını salladı.
Aşkın ne olduğunu biliyordu.
Ama birinin kendisini gerçekten sevebileceğine inanmıyordu.
Kalbini çoktan kilitlemişti.
Ve anahtarını kaybettiğini sanıyordu.