BÖLÜM 2: ORMANDAKİ AV SAYFA 7

Mağaranın çöküşünden yayılan toz bulutu gece ormanının karanlığına karışırken, Gölge’nin gözleri dolunayın soluk ışığına alışmaya çalışıyordu. Ciğerlerine dolan soğuk hava bir ödül gibiydi. Ancak vücudu alarm veriyordu; omzundaki yara derinleşmiş, kanı soğuk havada pıhtılaşmaya başlamıştı. Orman, gündüzleri bile tekinsiz olan bu bölgede gece vakti tam bir ölüm tuzağına dönüşürdü. Ama Gölge için bu ağaçlar, mağaranın dar duvarlarından sonra büyük bir özgürlük demekti. Kılıcını kınına soktu ve ormanın derinliklerine daldı. Çok geçmeden, yalnız olmadığını anladı. Ormanın her zamanki gece sesleri aniden kesilmişti. Bu, profesyonel avcıların yaklaştığının işaretiydi. Usta, dışarıyı çoktan bir örümcek ağı gibi kuşatmıştı. Gölge, dev bir çınarın gövdesine yaslanıp nefesini dinledi. En az beş farklı ayak sesi duyabiliyordu. Bunlar sıradan korumalar değil, Usta'nın "Gölge Avcıları" birliğiydi. Gölge, kemerindeki gizli bir bölmeden zehirli dikenleri hazırlarken dudaklarında karanlık bir gülümseme belirdi. Mağarada öğrendiği her şey, şimdi ormanın vahşetiyle birleşecekti. "Avcının av olduğu yere hoş geldiniz," diye fısıldadı. Birinci avcı çalılıkların arasından süzüldüğünde Gölge çoktan ağacın tepesine tırmanmıştı.