BÖLÜM 1: MAĞARADAKİ MÜHÜR SAYFA 1

Mağaranın derinliklerinde zaman, dış dünyadaki gibi güneşin doğuşu ve batışıyla ölçülmüyordu. Burada saniyeler, tavandan sızan kireçli su damlalarının rutubetli zeminde çıkardığı o bitmek bilmeyen, monoton tıkırtılarla ilerliyordu. Gölge, zifiri karanlığın tam kalbinde, bağdaş kurmuş bir halde sadece kendi nabzının kulaklarında yankılanan gümlemesini dinleyerek bekliyordu. Burası onun hem sığınağı, hem antrenman sahası, hem de zihnindeki o karanlık geçmişle yüzleştiği sessiz cehennemiydi. İki gün önce Büyük Usta ile o kadim meydanda yaptığı kanlı kavgadan sonra, vücudundaki her kas lifi kopacakmış gibi sızlıyordu ama ruhundaki yara çok daha derindi. Mağaranın girişini devasa kaya parçalarıyla kapatmış, dış dünyayı dışarıda, kendini ise bu mutlak sessizliğin içinde bırakmıştı. Çıplak ellerini yumruk yaptığında, çatlamış nasırlarının üzerinden sızan kanın sıcaklığını hissetti. Birden, dindirilemez bir öfkeyle yanındaki pürüzlü kaya duvarına tüm gücüyle bir yumruk indirdi. Sarsıntı, mağaranın tavanından asırlık tozların dökülmesine neden oldu. Duvarlar sadece yosunla değil, günlerce dökülen terin ve dinmeyen bir hırsın izleriyle kaplıydı. Ustasının o buz gibi sesi zihninde yankılandı: "Işığın bittiği yerde, sadece benim öğrettiğim acıyı bulacaksın." Gölge dişlerini birbirine kenetledi; usta yanılıyordu. O, bu karanlığın içinde acıyı değil, kimsenin bilmediği yeni bir dili öğreniyordu.