25. bölüm · Saklı Kalan
25.bölüm
Sabah erkenden uyandım.
Gece boyunca doğru düzgün uyuyamamıştım.
Aklımda tek bir şey vardı.
Naz.
Artık içimdeki şüpheyi görmezden gelemezdim.
Hazırlanıp evden çıktım.
Nereye gittiğimi kimseye söylemedim.
Bir süre sonra babalık DNA testi yapılan bir sağlık kuruluşuna geldim.
İçeri girdiğimde görevli gerekli bilgileri aldı.
Ne için geldiğimi söylediğimde işlemleri anlattı.
Meyra’nın bundan haberi yoktu.
Henüz ona bir şey söylemek istemiyordum.
Test için gerekli örneklerin alınması gerektiğini söylediler.
Naz için de örnek alınması gerekiyordu.
Bütün işlemlerin uygun şekilde yapılabilmesi için gerekli bilgiler verildi.
İşlem tamamlandığında dışarı çıktım.
Artık yapabileceğim tek şey sonucu beklemekti.
Arabaya bindim ama hemen çalıştırmadım.
Direksiyonun başında öylece oturdum.
Kafamın içinde aynı soru dönüp duruyordu.
Ya Naz gerçekten benim kızımsa?
Bir yandan bunu öğrenmek istiyordum.
Bir yandan da cevaptan korkuyordum.
Sonuç ne olursa olsun, hayatımın değişeceğini biliyordum.
⸻————————————————
Günler geçtikçe beklemek daha zor hâle geldi.
Naz’ı her gördüğümde ona farklı gözlerle bakıyordum.
Bazen onunla konuşuyor, bazen sadece uzaktan izliyordum.
Bir gün Naz bana bakıp gülümsedi.
O küçücük gülümseme içimdeki bütün düşünceleri susturdu.
İçimden istemsizce:
“Güzel kız…”
dedim.
Sonra kendime kızdım.
Henüz sonucu bilmiyordum.
Ama kalbim sanki cevabı çoktan vermişti.
O akşam telefonum çaldı.
Ekrana baktığımda test sonucuyla ilgili bildirimi gördüm.
Kalbim hızla çarpmaya başladı.
Mesajı açtım.
Sonuç karşımdaki ekrandaydı.
Bir kez okudum.
Sonra tekrar okudum.
Bu kez hiçbir şüphe kalmamıştı.
Sonuç olumluydu.
Telefonu elimden indirdim.
Bir süre hiçbir şey düşünemedim.
Naz gerçekten benim kızımdı.
Başımı geriye yasladım.
Gözlerimi kapattım.
Aklıma Meyra geldi.
Sonra Naz.
Ve en sonunda yıllar önce yaşananlar.
Meyra neden bana söylememişti?
Neden her şeyi tek başına yaşamıştı?
Bunun cevabını ondan öğrenmem gerekiyordu.
Telefonumu elime aldım.
Meyra’nın adına baktım.
Aramak istedim.
Ama vazgeçtim.
Bunu telefonda konuşmayacaktım.
Onun karşısına geçecektim.
Çünkü artık elimde sadece bir şüphe yoktu.
Bir gerçek vardı.
Ve bu gerçeği Meyra’nın yüzüne bakarak söylemem gerekiyordu.
Telefonumu masaya bıraktım.
İçimden sessizce geçirdim:
“Naz benim kızım.”
——————————————————
Mert sonunda öğrendi ne düşünüyorsunuz acabaaa diyer bölümler ne olacakk