Bölümler 7Şu an: Sevkiyatın Gölgesi
### SAKLI HESAPLAR
### 6\. BÖLÜM — SEVKİYATIN GÖLGESİ
### LAL
Sabah alarmın sesiyle gözlerimi açtım. Birkaç saniye tavana baktıktan sonra telefonumu elime aldım. Dün gece gönderdiğim mesaj hâlâ aklımdaydı.
Bugün onunla yüz yüze gelecektim.
Yataktan kalkıp banyoya geçtim. Hazırlandıktan sonra üzerime siyah kumaş pantolonumu ve beyaz gömleğimi giydim. Saçlarımı toparlayıp çantamı aldım.
Aşağı indiğimde Defne çoktan hazırlanmıştı.
“Hazır mısın?” diye sordu.
“Hazırım. Hadi çıkalım.”
Defne çantasını omzuna taktı.
“Abla, bugün gerçekten cevap alabilecek miyiz?”
“Bilmiyorum. Ama bu kez öyle iki kelimeyle beni başından savmasına izin vermeyeceğim.”
Defne hafifçe güldü.
“Umarım dediğin gibi olur.”
Arabaya bindik. Gideceğimiz yere vardığımızda bir süre sessiz kaldım. Sonra kapıyı açıp indim.
Adam bizi bekliyordu.
Bizi gördüğünde yerinden kalkmadı. Sadece bakışlarını üzerimizde gezdirdi.
“Geldin demek.”
“Geleceğimi söylemiştim.”
Karşımdaki sandalyeye oturdum. Defne de yanımdaydı.
“Annem hakkında konuşacağız,” dedim doğrudan.
Adam birkaç saniye sustu.
“Annen hakkında bilmen gereken her şeyi şu an öğrenemezsin.”
Kaşlarımı çattım.
“Peki babam? Onunla ne ilgisi var?”
Adam gözlerini benden ayırmadan konuştu.
“Baban bazı gerçekleri senden sakladı. Her şeyi öğrenmek istiyorsan acele etme.”
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
“Bu kadar mı? Beni buraya bunun için mi çağırdın? Sürekli yarım cümlelerle konuşacaksan neden buradayız?”
Adam cevap vermedi.
“Ben sana soru soruyorum!”
Defne koluma dokundu.
“Lal, sakin ol.”
Elimi kolumdan çekip adama yeniden baktım.
“Bir daha benimle konuşmak istiyorsan düzgün konuşacaksın. Ben kimsenin peşinden koşmayacağım.”
Ayağa kalktım. Defne de benimle birlikte kalktı.
Dışarı çıktığımızda öfkem hâlâ geçmemişti.
“Gerçekten insanı çıldırtıyor!” dedim.
Defne yanıma yaklaştı.
“Abla, biraz sabırlı ol. Belki de şu an anlatamayacağı şeyler vardır.”
“Defne, ben artık herkesin bir şeyler saklamasından yoruldum. Annemle ilgili bir şey soruyorum, babamdan bahsediyor. Babamı soruyorum, konuyu değiştiriyor. Ne öğrenmeye çalıştığımı ben bile şaşırdım artık.”
“Biliyorum. Ama kendini bu kadar yıpratma.”
Derin bir nefes aldım.
“Tamam. Hadi, seni okula bırakayım.”
Arabaya bindik.
Defne'yi okulun önünde bıraktığımda camı açıp bana seslendi.
“Abla, öğlen konuşuruz. Kendini fazla yorma.”
“Sen de derslerine odaklan. Geç kalma.”
Gülümseyip okulun kapısından içeri girdi.
Ben de direksiyona geçip şirkete doğru yola çıktım.
Bugün beni bekleyen başka işler vardı.
Ve artık onları ertelemeye niyetim yoktu.
### LAL — ALaz HOLDİNG
Şirkete vardığımda doğrudan odama geçtim. Çantamı masanın üzerine bıraktım ve asistanımı çağırdım.
Birkaç dakika sonra kapı çaldı.
“Buyurun.”
Asistanım içeri girdi.
“Günaydın Lal Hanım.”
“Günaydın. Sevkiyatla ilgili son durum nedir?”
Elindeki dosyayı masama bıraktı.
“Sevkiyatın tarihi ertelendi. Ancak önceki tarih üzerinden hazırlanmış bazı belgeler hâlâ dosyalarda bulunmuyor.”
Dosyayı açıp sayfaları incelemeye başladım.
“Bütün eksik belgeleri istiyorum. Yalnızca güncel olanları değil, önceki kayıtları da getirin.”
“Önceki tarihli belgeleri de mi?”
“Evet. Ertelenmeden önceki bütün kayıtları görmek istiyorum. Tarih değişikliğinin nedenini anlamadan yeni bir karar vermeyeceğim.”
Asistanım not aldı.
“Başka bir isteğiniz var mı?”
“Var. Babamın bu sevkiyat için görevlendirdiği grupla tanışmak istiyorum. Hepsini ayrı ayrı değil, mümkünse birlikte çağırın. Kimlerle çalışacağımı bilmek istiyorum.”
“Elbette. Görüşmeyi organize ederim.”
“Bir de sevkiyatın ertelenmesiyle ilgili eski yazışmaları bulun. Tarih değişikliğiyle ilgili hiçbir belge eksik kalmasın.”
“Anlaşıldı.”
Asistanım çıktıktan sonra dosyayı yeniden önüme çektim.
Babamın zamanında yürüttüğü işler hakkında daha fazla bilgi edinmem gerekiyordu. Onun yerine kararlar vermeye başlamadan önce, nasıl bir düzen bıraktığını bilmeliydim.
Telefonum çaldı.
Defne'den mesaj gelmişti.
Defne: Abla, okula geldim. Merak etme.
Lal: Tamam. Derslerine gir, akşam görüşürüz.
Telefonu bıraktım.
Gözlerimi dosyalara çevirdim.
Bugün uzun bir gün olacaktı.
### KARAHANLI YALISI
Aras, çalışma odasının geniş penceresinin önünde duruyordu. Sabah babasından gelen telefonla güne başlamıştı. Ancak konuşmanın devamının bu kadar önemli olacağını henüz bilmiyordu.
Kapı açıldı.
Babası içeri girdi.
“Konuşmamız gerekiyor.”
Aras masasının önündeki koltuğu işaret etti.
“Dinliyorum baba.”
Babası karşısına oturdu. Bir süre oğlunu süzdükten sonra söze girdi.
“Artık bazı sorumlulukları devretmem gerekiyor.”
Aras kaşlarını hafifçe çattı.
“Ne demek istiyorsun?”
“Yaşlandım oğlum. Eskisi gibi her şeyin başında duramıyorum. Her toplantıya yetişemiyorum, her işi kendim takip edemiyorum.”
Aras sessizce dinledi.
Babası devam etti.
“Bu yüzden sevkiyatın başına senin geçmeni istiyorum.”
Aras'ın yüzündeki ifade değişti.
“Benim mi?”
“Evet. Artık benim yerime sen ilgileneceksin. Bu işin sorumluluğunu üstlenmeni istiyorum.”
Aras arkasına yaslandı.
“Baba, benim zaten yürüttüğüm işler var. Bir de bunu üstlenmemi istiyorsun.”
“Biliyorum. Ama bu görevi senden başka güvenerek bırakabileceğim biri yok.”
Aras bakışlarını babasından ayırmadı.
“Bunu gerçekten istiyor musun?”
Babası başını salladı.
“Evet. Artık benim yerime geçme zamanın geldi.”
Aras birkaç saniye düşündü. Bu sorumluluğu almak istediğinden emin değildi. Ancak babasının kararının kolay değişmeyeceğini de biliyordu.
Derin bir nefes aldı.
“Peki. Kabul ediyorum.”
Babası hafifçe başını salladı.
“Doğru karar.”
“Yalnız bir şartım var. Önce bütün dosyaları görmek istiyorum. Sevkiyatla ilgili geçmiş kayıtlar da dâhil.”
“İstediğin bütün belgeler hazırlanacak.”
Aras ayağa kalktı.
“Öyleyse ben şirkete geçiyorum.”
Babası da ayağa kalktı.
“Artık bu iş senin sorumluluğunda.”
Aras cevap vermeden odadan çıktı.
### ARAS — KARAHAN HOLDİNG
Şirkete geldiğinde doğrudan kendi odasına geçti.
Ceketini çıkarıp koltuğunun arkasına bıraktı. Ardından telefonundan sekreterini aradı.
“Sevkiyatla ilgili bütün dosyaları odama istiyorum.”
“Yeni hazırlanan belgeler de dâhil mi?”
“Tamamı. Eski kayıtları da getirin. Tarih değişiklikleriyle ilgili bütün belgeleri görmek istiyorum.”
“Anlaşıldı.”
Telefonu kapattı.
Bir süre sonra kapı çalındı.
“Gir.”
İçeri giren çalışan, birkaç dosyayı masasına bıraktı.
“İstediğiniz belgeler.”
Aras dosyalardan birini açtı. İlk sayfalara göz gezdirdi. Sonra önündeki diğer dosyayı kendisine doğru çekti.
Sevkiyatın ertelenmiş olması dikkatini çekmişti. Özellikle önceki tarihlerle ilgili kayıtların yeniden incelenmesini istiyordu.
“Bu belgelerin tamamını yeniden kontrol edin. Eksik bir şey kalmasın.”
“Tabii efendim.”
Çalışan odadan çıktı.
Aras sandalyesine yaslandı ve telefonunu eline aldı. Babasının artık kendisine devrettiği sorumluluğun ağırlığını yeni yeni hissediyordu.
Önünde uzun bir süreç vardı.
Üstelik bu kez yalnızca kendi işlerinden değil, babasının yıllardır yürüttüğü bütün düzenin devamından da sorumluydu.
Masasındaki dosyayı kapattı.
Telefonu yeniden çaldı.
Babası arıyordu.
“Efendim baba?”
“Belgeleri incelemeye başladın mı?”
“Başladım. Eksik kayıtları da istedim.”
“Güzel. Bundan sonra bu konuyla ilgili bütün görüşmelerde sen bulunacaksın.”
“Anladım.”
Telefon kapandı.
Aras ayağa kalkıp pencerenin önüne geçti.
Artık babasının yerine geçmişti.
Ve bu kez geri adım atma şansı yoktu.
6\. BÖLÜM SONU
Bölüm etkileşimi
