"SAKLI HESAPLAR" kitap kapağı

3. bölüm / 7

GEÇMİŞİN İZLERİ

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 7Şu an: GEÇMİŞİN İZLERİ

# SAKLI HESAPLAR
## 3. BÖLÜM — Geçmişin İzleri

Telefonum elimdeydi.

Mezarlıktan döndüğümüzden beri aklımı kurcalayan o mesajı tekrar tekrar okuyordum.

"Babanızla ilgili bilmeniz gereken bazı şeyler var. Sizinle en kısa zamanda görüşmem gerekiyor."

Kimdi bu kişi?

Babam hakkında bilmediğim ne vardı?

Telefonu yatağımın üzerine bıraktım. Bir süre tavana baktım. Babamın ölümünden sonra hayatımızın bu kadar kısa sürede değişeceğini hiç düşünmemiştim.

Artık evde onun sesi yoktu. Sabahları işe giderken vedalaşması, akşam eve geldiğinde bizi sorması... Hepsi geride kalmıştı.

Bir süre sonra Defne'nin yanına gitmeye karar verdim.

Kapısını hafifçe tıklattım.

"Gel abla."

İçeri girdiğimde yatağında oturmuş telefonuna bakıyordu.

"Ne yapıyorsun?"

"Bir şey yok. Sen?"

Yanına oturdum.

"Defne, sana bir şey söylemem gerekiyor."

Başını kaldırıp yüzüme baktı.

"Ne oldu?"

Telefonumu elime aldım.

"Mezarlıktan döndüğümüzde bir mesaj gelmişti. Sana göstermemiştim."

Kaşlarını çattı.

"Nasıl bir mesaj?"

Telefonumu açıp ona uzattım.

Defne mesajı dikkatlice okudu.

"Babanızla ilgili bilmeniz gereken bazı şeyler var..."

Telefonu yavaşça indirdi.

"Abla, bu ne demek?"

"Bilmiyorum. Tanımadığım bir numaradan geldi."

"Babamızla ilgili ne biliyor olabilirler ki?"

"Ben de onu anlamaya çalışıyorum."

Defne bir süre sessiz kaldı.

"Bence cevap vermeliyiz."

"Ben de düşündüm ama önce kim olduğunu öğrenmek istiyorum."

"Ya önemli bir şey biliyorsa?"

Cevap veremedim.

Çünkü ben de aynı şeyi düşünüyordum.

Bir süre daha konuştuktan sonra aşağı inmeye karar verdik.

***

Öğleden sonra mutfağa geçtim. Evde sabahtan beri doğru düzgün bir şey yememiştik.

"Defne, acıktın mı?"

"Biraz."

"Gel, bir şeyler hazırlayalım."

Birlikte mutfağa girdik. Ben dolaptan birkaç malzeme çıkarırken Defne masayı hazırlıyordu.

Bir ara durup etrafa baktım.

Babam genellikle bu saatlerde mutfağa gelir, ne yaptığımızı sorardı. Bazen hazırladığımız yemekleri beğenmez, bazen de sırf bizi güldürmek için şakalar yapardı.

Şimdi mutfak her zamankinden daha sessizdi.

Defne de bunu fark etmiş olacak ki elindeki tabağı masaya bıraktı.

"Abla..."

Ona döndüm.

"Efendim?"

"Babam bugün de eve gelecekmiş gibi hissediyorum."

Elimdeki işi bıraktım.

"Ben de bazen öyle hissediyorum."

"Keşke her şey eskisi gibi olsaydı."

Yanına gidip omzuna dokundum.

"Keşke."

Başka bir şey söylemedik.

Yemeğimizi hazırlayıp masaya oturduk. Birkaç lokma yedikten sonra Defne telefonunu eline aldı.

"Abla, biraz dışarı çıksak mı?"

"İstersen çıkarız."

"Evde durdukça daha kötü hissediyorum."

Hak verdim.

"Biraz hava alırız."

***

Akşamüstü birlikte dışarı çıktık.

Yakındaki bir kafeye oturduk. Defne sıcak bir içecek sipariş etti, ben de kendime kahve aldım.

Bir süre günlük şeylerden konuştuk. Defne okuldan, arkadaşlarından bahsetti. Ben de onu dinledim.

Biraz olsun başka şeyler düşünmesini istiyordum.

"Abla, sen işe ne zaman döneceksin?"

"Şimdilik düşünmüyorum."

"Bir süre evde kalalım mı?"

"Tabii. Bir yere gitmiyorum."

Defne hafifçe gülümsedi.

"İyi ki varsın."

Elini tuttum.

"Sen de iyi ki varsın."

Bir süre daha oturduktan sonra eve döndük.

***

Eve geldiğimizde Defne odasına çıktı. Ben de salonda biraz oturmak istedim.

Televizyonu açtım ama ne izlediğimin farkında bile değildim.

Gözüm sehpanın üzerindeki fotoğraf çerçevesine takıldı.

Ayağa kalkıp çerçeveyi elime aldım.

Fotoğrafta babam, Defne ve ben vardık.

Babam ikimizin omzuna kolunu atmış, ikimiz de kameraya gülümsemiştik.

Fotoğrafın arkasını çevirdim.

Babamın el yazısıyla küçük bir not vardı:

*"Benim en değerli iki hazinem."*

Gözlerim doldu.

Fotoğrafı göğsüme bastırıp bir süre öylece durdum.

Sonra yerine bıraktım.

O akşam Defne'yle birlikte yemek yedik. Biraz sohbet ettik, ardından ikimiz de odalarımıza çekildik.

Yatağıma uzandığımda yine babamı düşünmeye başladım.

Gelen mesaj aklıma takılıyordu.

Babamın hayatında bilmediğimiz şeyler mi vardı?

Bize anlatmadığı bir geçmişi mi olmuştu?

Bu sorularla ne kadar uğraştığımı bilmiyorum.

Sonunda gözlerimi kapattım.

***

Sabah uyandığımda saat dokuzu geçiyordu.

Yataktan kalkıp üzerime rahat bir şeyler giydim. Saçlarımı topladıktan sonra aşağı indim.

Defne mutfaktaydı.

"Günaydın."

"Günaydın abla."

"Ne hazırlıyorsun?"

"Kahvaltı yapacaktım. Seni de bekledim."

Masaya oturdum.

Birlikte kahvaltı hazırlamaya başladık. Her şey sıradan bir sabah gibi görünüyordu.

Ta ki telefonum titreyene kadar.

Ekrana baktım.

Dün mesaj atan numaraydı.

Mesajı açtım.

**"Annenizi unutmayın. Onun da bu hikâyede bir yeri var."**

Bir süre ekrana bakakaldım.

Telefonu Defne'ye uzattım.

Mesajı okuduğunda kaşları çatıldı.

"Abla..."

Ona baktım.

"Ne oldu?"

Defne şaşkınlıkla yüzüme döndü.

"Lal, ama bizim annemiz öldü."

Bir süre hiçbir şey söylemedim.

Haklıydı.

Annemiz yıllar önce hayatını kaybetmişti. Onunla ilgili hatırladığımız şeyler çok azdı.

"Ben de anlamadım Defne."

Defne telefonu masanın üzerine bıraktı.

"Bu kişi annemizi nereden tanıyor?"

"Bilmiyorum."

"Babamızla ilgili bir şeyler biliyor, şimdi de annemizden bahsediyor. Sence bu ikisinin bir bağlantısı olabilir mi?"

Gözlerimi masaya indirdim.

"Olabilir."

Defne sandalyesine yaslandı.

"Abla, bence bu işin peşini bırakmamalıyız."

Başımı salladım.

"Bırakmayacağız."

O an telefonumu yeniden elime aldım.

Dün gelen ilk mesajdan beri cevap arıyordum. Şimdi ise karşımda daha büyük bir soru vardı.

Babamın geçmişinde neler saklıydı?

Ve annemizin bu hikâyedeki yeri neydi?

Artık yalnızca babamın ölümünü anlamaya çalışmıyordum.

Ailemizin geçmişini de öğrenmek zorundaydım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

41okunma 9beğeni 2yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…