"SAKLI HESAPLAR" kitap kapağı

1. bölüm / 7

BİR TELEFONUN DEĞİŞTİRDİĞİ HAYAT

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 7Şu an: BİR TELEFONUN DEĞİŞTİRDİĞİ HAYAT

Bazı telefonlar vardır, insanın hayatını değiştirir. Bazılarıysa insanın hayatından geriye kalan her şeyi alır.

Benimki de öyle bir gündü.

Sabah uyandığımda her şey normaldi. Evimizin büyük pencerelerinden içeri güneş giriyor, bahçedeki ağaçların yaprakları hafifçe sallanıyordu.

Babam her zamanki gibi erkenden kalkmış, işe gitmek için hazırlanmıştı. Evden çıkmadan önce odama uğrayıp iyi olup olmadığımı sormuştu.

Ben de uykulu bir sesle iyi olduğumu söylemiştim.

Babamın işleri hiçbir zaman bitmezdi. Şirketler, oteller, toplantılar... Sürekli bir yerlere yetişmeye çalışırdı.

Ama ne kadar yoğun olursa olsun bizi ihmal etmezdi.

Öğlene doğru uyandığımda evin içinden sesler geliyordu. Kız kardeşim Defne çoktan kalkmış, kahvaltı hazırlatmıştı.

Defne on dokuz yaşındaydı. Benim aksime sabahları oldukça enerjikti.

"Abla, sonunda uyandın!"

Gözlerimi devirerek mutfağa geçtim.

"Ne yapayım Defne, herkes senin gibi sabahın köründe uyanamıyor."

Defne kahkaha attı.

"Tabii tabii, sen uyu. Biz de seni bekleyelim."

Masaya oturduk. Bir yandan kahvaltımızı yapıyor, bir yandan saçma sapan konular hakkında konuşup gülüyorduk.

O an her şey o kadar sıradandı ki...

Birazdan hayatımızın tamamen değişeceğini ikimiz de bilmiyorduk.

---

Öğle saatlerinde telefonum çaldı.

Ekranda tanımadığım bir numara vardı.

Normalde açmazdım ama nedense bu kez açmak istedim.

"Alo?"

Karşı taraftan gelen ses oldukça ciddiydi.

"Lal Hanım, babanızla ilgili sizinle görüşmemiz gerekiyor."

Kaşlarımı çattım.

"Ne oldu? Babama bir şey mi oldu?"

Kısa bir sessizlik oldu.

Ardından hayatım boyunca unutamayacağım o cümleyi duydum.

"Babanızla ilgili kötü bir haberimiz var."

Bir an nefesim kesildi.

"Ne demek istiyorsunuz?"

Karşımdaki kişinin söylediklerini duyduğumda elimdeki telefon parmaklarımın arasından kayıp yere düştü.

Olduğum yerde donup kalmıştım.

Az önce benimle aynı evde olan, sabah işe gitmeden önce odama uğrayan babam...

Artık yoktu.

"Lal ? Abla, ne oldu?"

Defne'nin sesiyle kendime gelmeye çalıştım.

Yanıma gelmişti. Yüzüme endişeyle bakıyordu.

"Abla, iyi misin? Neden öyle bakıyorsun?"

Cevap veremedim.

Gözlerim dolmuştu ama ağzımdan tek bir kelime bile çıkmıyordu.

Defne kolumu tuttu.

"Lal, beni korkutma. Ne oldu?"

Başımı ona çevirdim.

Ve sonunda titreyen sesimle tek bir cümle kurabildim.

"Defne... Babam..."

Devamını getiremedim.

Çünkü o cümleyi tamamlamak, gerçeği kabul etmek demekti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

55okunma 10beğeni 5yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…