"SAKLI HESAPLAR" kitap kapağı

5. bölüm / 7

Cevapsız sorular?

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 7Şu an: Cevapsız sorular?

SAKLI HESAPLAR

5. BÖLÜM — Cevapsız Sorular

LAL'İN AĞZINDAN

Sabah uyandığımda aklımda yine aynı şey vardı.

Annem...

Dün sabah telefonuma gelen mesajı kaç kez okuduğumu hatırlamıyordum.

“Annenizi unutmayın. Onun da bu hikâyede bir yeri var.”

Telefonumu elime alıp mesajı yeniden açtım. Ekrana bir süre baktıktan sonra derin bir nefes verdim.

Annem yıllar önce ölmüştü. Onunla ilgili hatırladığım şeyler zamanla silikleşmişti. Defne de annemizi çok az hatırlıyordu.

Peki, bu insan annemizi nereden tanıyordu?

Ve neden şimdi ortaya çıkmıştı?

Yataktan kalkıp üzerimi değiştirdim. Ardından Defne'nin odasına doğru ilerledim. Kapısını hafifçe çaldım.

"Defne, uyandın mı?"

"Gel abla."

Kapıyı açıp içeri girdim. Defne yatağında oturmuş, telefonuyla ilgileniyordu.

"Ne yapıyorsun?"

"Bir şey yok. Senin mesajı düşünüyordum."

Yanına oturdum.

"Ben de."

Defne telefonunu kenara bıraktı.

"Abla, sence babamın annemizle ilgili bizden sakladığı bir şey mi vardı?"

Bu soruya hemen cevap veremedim.

" bilmiyorum Defne. Ama öğrenmeden de rahat edemeyeceğiz."

Defne başını salladı.

"Peki, ne yapacağız?"

Bir süre düşündüm.

"Önce bize yazan kişinin kim olduğunu bulacağız."

---

Birlikte aşağı indik. Mutfağa geçip kahvaltıyı hazırladık.

Eskiden bu saatlerde babamın sesi evin içinde duyulurdu. Bazen aceleyle kahvesini içer, bazen de masaya oturup bizimle birkaç dakika sohbet ederdi.

Şimdi masada iki kişiydik.

Defne önündeki tabağa bakarken sessizliği bozdu.

"Babam olsaydı ne yapacağımızı bilirdi."

Boğazım düğümlendi.

"Belki de artık bizim karar vermemiz gerekiyor."

Kahvaltımızı bitirdikten sonra salona geçtik. Gözüm istemsizce babamın fotoğrafına takıldı.

Yanına gidip çerçeveyi elime aldım.

"Keşke bize anlatsaydın baba."

Defne yanıma geldi. Fotoğrafa birlikte baktık.

Bir süre sonra çerçeveyi yerine bıraktım.

"Bugün babamın çalışma odasına bakacağım."

Defne şaşkınlıkla yüzüme döndü.

"Neden?"

"Belki bize yardımcı olabilecek bir şey buluruz. O mesajı gönderen kişi babamı tanıyor. Belki de aradığımız cevaplar oradadır."

Defne düşünceli bir şekilde başını salladı.

"Ben de seninle geleceğim."

---

Çalışma odasının kapısını açtığımda içeride hâlâ babamın kokusu varmış gibi hissettim.

Her şey bıraktığı gibiydi.

Masanın üzerindeki kalemler, kitaplığındaki dosyalar, koltuğunun yanında duran küçük sehpa...

Bir an kapının önünde öylece kaldım.

Buraya en son ne zaman birlikte girdiğimizi hatırlamaya çalıştım.

Defne yanıma yaklaştı.

"Abla, iyi misin?"

Başımı salladım.

"İyiyim."

Önce masanın üzerindeki evraklara baktık. Sonra kitaplığın raflarını gözden geçirdik. Bir süre sonra Defne elindeki dosyayı kapattı.

"Burada bir şey bulamadım."

"Ben de."

Tam arkamı dönecekken masanın üzerindeki küçük not defterini fark ettim.

Elime alıp sayfalarını çevirdim. Babamın el yazısıyla yazılmış birkaç not vardı. Çoğu işlerle ilgiliydi.

Sayfaları çevirmeye devam ederken bir isim gözüme çarptı.

Karahan.

Bir an duraksadım.

Defne de yanıma gelip yazıya baktı.

"Abla... Bu, cenazeye gelen aile değil mi?"

Cevap veremedim.

Not defterini biraz daha dikkatli inceledim. İsmin yanında herhangi bir açıklama yoktu. Sadece birkaç tarih ve kısa notlar vardı.

"Demek babamın onlarla gerçekten bir bağlantısı varmış."

Defne yüzüme baktı.

"Peki, neden bize hiç anlatmadı?"

Not defterini kapattım.

"İşte bunu öğrenmemiz gerekiyor."

---

Akşam olduğunda odama çekildim.

Gün boyunca bulduğumuz not defterini düşünmüştüm. Karahan soyadı artık yalnızca cenazede gördüğümüz bir aileyi ifade etmiyordu.

Babamın geçmişinde de bir yerleri vardı.

Telefonumu elime aldım. Bilinmeyen numaranın mesajını açtım.

Parmaklarım ekranda bir süre bekledi.

Sonunda yazmaya başladım.

“Bize babamız ve annemiz hakkında ne biliyorsanız anlatın. Sizinle görüşmek istiyoruz.”

Mesajı gönderdim.

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Aradan birkaç dakika geçti.

Sonra ekran aydınlandı.

Yeni bir mesaj gelmişti.

“Sonunda cevap verdiniz. Yarın konuşmamız gerekiyor.”

Mesajı okurken kalbim hızlandı.

Hemen ardından ikinci bir mesaj daha geldi.

“Yalnız gelmeyin.”

Telefonu elimde tutarak ekrana baktım.

Yalnız gelmeyin...

Defne'yi düşündüm.

Artık bu işin yalnızca benimle ilgili olmadığını biliyordum.

Ve yarın, belki de ailemizin geçmişine açılan ilk kapının önünde olacaktık.
🤍🌸
Bölüm sonu daha yeni yazdığım için başlıklar yanliş olabilir inşallah begenirsiniz bir bölüm sonra bakalım nolucak gizimli kişi ne dicek ve ne yapıcak yada, lal şirketin başına geçicekmi .#saklıhesaplar
...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

36okunma 8beğeni 2yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…