10. bölüm · Saklı Cümleler

İz Sürücüler

Bengişşşş *

Uygulamada Aç → İçindekiler
Bölümler
1 Ana Karakterler 2 Toz ve Barutun Arasında 3 Yüzleşme Anı 4 Yarım Kalan Mektubun Gölgesi 5 Kesişme Noktası 6 Neşter ve Vicdan 7 Sessiz İtiraf 8 Sınır Hattında Kaos 9 Sessizliğin Sınırı 10 İz Sürücüler 11 Boşlukta Kalan Adımlar 12 Karanlığın Derinliklerinde 13 Sessizliğin Patlaması 14 Ateş Çemberi 15 Külün İçinden 16 Sınırın Gölgesi 17 Adım İzleri 18 İyileşme ve Hesaplaşma 19 Ortaya Çıkan Sır 20 Sessizliğin Duvarı 21 Çatlakların Sesi 22 İkinci İhtimalin Eşiği 23 Dağ Evinin Sessizliği 24 Geçmişin Kapısı 25 İki Yolun Kavşağı 26 Yüzleşme 27 Eşiğin İki Tarafı 28 Hayatın Sıradanlığı 29 Köklerin Yeniden Filizlenişi 30 Zamanın Sessiz Akışı 31 Sessizliğin Bozulduğu An 32 Uçurumun Kıyısında 33 Suyun Altındaki Sessizlik 34 Mağaranın Derinlikleri 35 Küllerin Arasından 36 İyileşme Süreci 37 Sonbahar Yaprakları ve Huzur

Bölüm 9: İz Sürücüler
Sarp, aracın arkasında bıraktığı toz bulutuna bakarken, göğsündeki yaranın acısını hissetmiyordu bile. Adrenalin, şarapnel yarasının verdiği tüm zayıflığı bastırmış, damarlarında bir orduyu devirebilecek bir öfkeye dönüşmüştü. Yerden topladığı telsizi, kendi timinin frekansına ayarladı.

"Burada Yüzbaşı Akın," dedi, sesi normalden daha soğuk ve keskin bir tondaydı. "Sınırın güney hattında, 42. koordinat. Bir doktor kaçırıldı. Hedef: Efsun Parlak. Derhal bölgeyi tarayın, hiçbir aracı gözden kaçırmayın!"

Telsizden gelen şaşkın sesleri duymadı bile. Sarp, yerdeki ekipmanlarını toparlayıp ayağa kalktığında, sınırın öte yanındaki karanlığa baktı. Efsun artık sadece bir doktor değildi; o, Sarp'ın yıllar önce terk ettiği ve şimdi uğruna dünyayı yakmaya hazır olduğu tek varlıktı.

Sarp’ın iz sürme yeteneği, sınır hattının sert coğrafyasında bir avcı gibi çalışmaya başladı. Lastik izleri, kırılan dallar, toprağa düşen küçük bir metal parçası... Efsun’un götürüldüğü araca dair tüm izleri bir bir okuyordu. Her bir adım, Sarp’ı Efsun’a yaklaştırırken, içinde yıllardır sakladığı o mektubun aslında bir veda değil, bir bekleyiş çağrısı olduğunu daha derinden anlıyordu.

Efsun ise, kaçırıldığı o karanlık aracın içinde, elleri bağlı bir şekilde tutuluyordu. Etrafındaki adamların dili, sınırın çok ötesindeki bir bölgeye ait olduklarını gösteriyordu. Korkuyordu; ama Sarp’ın, onu kurtarmak için sınırları aşacağından da emindi. Çünkü Sarp, söz verdiği veya yemin ettiği hiçbir şeyi yarım bırakmazdı. O, Sarp'ın hayatındaki tek "tamamlanmamış cümle"ydi.

Sarp, uçurumun kenarında durup dürbünüyle vadiyi tararken, uzaklarda bir noktada aracın durduğunu gördü. Bir depo, terkedilmiş bir sınır karakolu... Efsun oradaydı. Sarp, silahının emniyetini açarken, "Geldim, Efsun," diye mırıldandı. "Bu sefer hiçbir veda mektubu yok; sadece biz ve bu karanlıktan çıkışımız var."

Gece, sınırın öte yanında hiç olmadığı kadar tehlikeli bir sessizliğe bürünmüştü. Sarp, gölgelerin arasında bir hayalet gibi ilerlemeye başladı. Av artık başlamıştı ve Yüzbaşı, avını kurtarmak için cehennemin kapılarını zorlamaya kararlıydı.