Sahte Bir İsim kitap kapağı

14. bölüm / 15

1.2

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 15Şu an: 1.2

Sabah olduğunda gözlerimi açar açmaz hastane odasının tavanına baktım. Birkaç saniye nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Sonra dün gece yaşadıklarım aklıma geldi. Bugün Kuzey ameliyata girecekti.
İçimdeki korku, gece boyunca bir an bile dinmemişti. Gözlerimi kapattığım her an Kuzey’in ameliyathaneye götürüldüğü anı düşünüyor, sonra kendimi toparlayıp her şeyin güzel olacağına inanmaya çalışıyordum.
Telefonumu elime aldım. Saat henüz yediyi biraz geçmişti. Kuzey’e bir mesaj yazmak istedim ama aynı odada olduğumuzu hatırlayınca başımı kaldırdım.
Kuzey uyanıktı.
Yatağında yatıyor, elindeki telefonun ekranına bakıyordu. Birkaç saniye sonra başını bana çevirdi.
Kuzey: “Günaydın, uykucu.”
Derin: “Günaydın.”
Kuzey: “Ne o? Sabah sabah suratın neden asık?”
Derin: “Sen ameliyata gireceksin Kuzey, neşeden havalara mı uçayım?”
Kuzey’in yüzündeki gülümseme hafifçe azaldı.
Kuzey: “Haklısın. Ben de pek eğlenmek için girmiyorum zaten.”
Derin: “Kuzey!”
Kuzey: “Tamam, tamam. Şaka yaptım.”
Yatağından doğrulmaya çalıştı. Hemen yanına gidip yastığını düzelttim.
Kuzey: “Biliyor musun, bugün senden bir şey isteyeceğim.”
Derin: “Ne istiyorsun?”
Kuzey: “Ameliyattan çıkana kadar burada beklemeni.”
Elimdeki yastığı düzelten parmaklarım durdu.
Derin: “Zaten burada olacağım.”
Kuzey: “Biliyorum. Yine de senden duymak istedim.”
Derin: “Bekleyeceğim Kuzey. Sen çıkana kadar hiçbir yere gitmeyeceğim.”
Kuzey başını sallayıp elimi tuttu.
Kuzey: “Güzel. Çünkü uyandığımda ilk seni görmek istiyorum.”
Gözlerim dolmaya başladı. Başımı eğip elini sıktım.
Derin: “Beni göreceksin.”
Kuzey: “Bir de bana kızacaksın.”
Derin: “Neden kızacakmışım?”
Kuzey: “Bilmiyorum. İnsan ameliyattan çıkınca kızılacak bir şey yapmış olabilir.”
İstemeden güldüm.
Derin: “Senin kızılacak bir şey yapman için ameliyattan çıkmana gerek yok ki.”
Kuzey: “İşte benim kız arkadaşım!”
Söylediği söz karşısında ona baktım. Ardından ikimiz de gülümsedik. O an hiçbir şey söylemedim. Çünkü bazen insan, sevdiği kişinin ağzından çıkan küçücük bir cümleye bile tutunmak istiyordu.
Kapı açıldığında Baran abiyle Emir içeri girdi. Baran abinin yüzü her zamankinden daha yorgun görünüyordu. Beni görünce yanıma geldi.
Baran: “Günaydın, Derin.”
Derin: “Günaydın abi.”
Baran: “Biraz uyuyabildin mi?”
Derin: “Pek sayılmaz.”
Baran başını sallayıp Kuzey’in yanına geçti.
Baran: “Ne haber, ufaklık?”
Kuzey: “İyiyim abi. Sen nasılsın?”
Baran: “Senin kadar iyi olamam tabii. Sabah sabah insanın başının etini yiyen biri yok yanımda.”
Kuzey: “İstersen ameliyattan çıkınca telafi ederim.”
Baran’ın yüzündeki gülümseme bir anlığına kayboldu. Ardından kardeşinin saçlarını karıştırdı.
Baran: “Sen bir çık da gerisini hallederiz.”
Emir de yatağın diğer tarafına geçti.
Emir: “Bak, hepimiz buradayız. Ameliyattan sonra da burada olacağız. O yüzden şimdiden söylüyorum, uyandığında saçma sapan sorular sorma. Hepimiz seni bekliyor olacağız.”
Kuzey: “Senin saçma sapan konuşmalarını dinlemek zorunda kalacağım yani.”
Emir: “İnan bana, şu an bile seni susturmak istiyorum.”
Kuzey: “Hadi sustur da görelim.”
Emir gülerek başını iki yana salladı.
Bir süre hepimiz Kuzey’in etrafında oturduk. Konuşuyorduk, gülüyorduk ama kimsenin aklı gerçekten konuşulanlarda değildi. Hepimiz ameliyat saatinin yaklaşmasını bekliyorduk.
Derken kapı yeniden açıldı.
Kuzey’in annesi içeri girdi. Elinde oğlunun sevdiği birkaç eşya vardı. Yüzüne gülümseme yerleştirmeye çalışıyordu ama gözleri her zamankinden daha doluydu.
Annesi: “Günaydın, oğlum.”
Kuzey: “Günaydın anne. Gel buraya.”
Kadın oğlunun yanına oturdu. Saçlarını okşayıp alnından öptü.
Annesi: “Nasıl hissediyorsun?”
Kuzey: “İyiyim anne. Sen nasılsın?”
Annesi: “Ben de iyiyim.”
Kuzey annesinin yüzüne baktı.
Kuzey: “Anne, ağladın mı sen?”
Annesi: “Yok oğlum.”
Kuzey: “Gözlerin kızarmış.”
Annesi: “Biraz uykusuz kaldım.”
Kuzey bir süre annesini izledi. Sonra kollarını açtı.
Kuzey: “Gel, sarılayım sana.”
Kadın oğluna sarılırken gözlerini kapattı. Kuzey de annesinin sırtını usulca sıvazladı.
Kuzey: “Korkma anne. Ben buradayım.”
Annesi: “Biliyorum, oğlum.”
Kuzey: “Ameliyattan çıkınca da burada olacağım.”
Kadın cevap veremedi. Oğluna biraz daha sıkı sarıldı.
Ben yüzümü başka tarafa çevirdim. Çünkü o an ağlamaya başlarsam kendimi durduramayacağımı biliyordum.
Saat ilerledikçe hazırlıklar başladı. Hemşireler odaya gelip Kuzey’in kontrollerini yaptı. Doktorun birazdan geleceğini söylediler.
Kuzey’in annesi elini bırakmıyordu. Baran abi pencerenin önünde durmuştu. Emir sessizce koltuğa oturmuş, ellerini birbirine kenetlemişti.
Ben ise Kuzey’in yanından ayrılmıyordum.
Derin: “Kuzey?”
Kuzey: “Efendim?”
Derin: “Sana bir şey söyleyebilir miyim?”
Kuzey: “Söyle.”
Derin: “Seni çok seviyorum.”
Kuzey’in yüzünde yumuşak bir gülümseme belirdi.
Kuzey: “Ben de seni çok seviyorum, Derin.”
Derin: “Hayır, ciddiyim. Bunu bilmeni istiyorum. Bazen sana kızıyorum, bazen seninle tartışıyorum ama…”
Sesim titredi.
Kuzey elimi tuttu.
Kuzey: “Ama?”
Derin: “Ama seni kaybetmekten çok korkuyorum.”
Odanın içindeki herkes sustu.
Kuzey bir süre yüzüme baktı. Ardından elimi dudaklarına götürüp öptü.
Kuzey: “Beni kaybetmeyeceksin.”
Derin: “Bunu nereden biliyorsun?”
Kuzey: “Bilmiyorum. Sadece sana bunu söylemek istiyorum.”
Gözyaşlarım yanağımdan süzülürken Kuzey başparmağıyla onları sildi.
Kuzey: “Bana bak. Ben ameliyattan çıkacağım. Sonra buradan birlikte gideceğiz. Sen yine bana kızacaksın, ben de seni sinir edeceğim. Tamam mı?”
Başımı salladım.
Derin: “Tamam.”
Kuzey: “Güzel.”
O sırada kapı çalındı ve doktor içeri girdi.
Doktor: “Kuzey Bey, hazırlıklarımız tamamlandı. Birazdan ameliyathaneye geçeceğiz.”
İşte o an, sabah boyunca kendimi inandırmaya çalıştığım şey gerçek oldu.
Kuzey ameliyata girecekti.
Baran abi hemen yatağın yanına geldi. Emir ayağa kalktı. Annesi oğlunun elini iki eliyle kavradı.
Kuzey: “Tamam hocam.”
Doktor çıktıktan sonra odada kısa bir sessizlik oldu.
Kuzey herkese baktı.
Kuzey: “Bu kadar üzülmeyin. Birazdan görüşürüz.”
Baran: “Seni bekliyoruz, kardeşim.”
Kuzey: “Biliyorum abi.”
Emir: “Sakın bizi bekletme.”
Kuzey: “Elimden geleni yaparım.”
Annesi oğlunun alnından öptü.
Annesi: “Seni çok seviyorum.”
Kuzey: “Ben de seni anne.”
Sonra bana döndü.
Kuzey: “Derin, gel buraya.”
Yanına yaklaştım. Bana sarıldı ve kulağıma fısıldadı.
Kuzey: “Beni bekle, olur mu?”
Gözlerimi kapattım.
Derin: “Bekleyeceğim.”
Kuzey: “Söz mü?”
Derin: “Söz.”
Birkaç saniye daha birbirimize sarıldık.
Sonra hemşireler yatağı hareket ettirdi.
Kuzey’i ameliyathaneye götürüyorlardı.
Ben de peşlerinden yürüdüm. Koridorun sonuna geldiğimizde hemşire durdu.
Hemşire: “Buradan sonrasına yalnızca sağlık ekibi devam edebilir.”
Kuzey başını bana çevirdi.
Kuzey: “Derin!”
Derin: “Buradayım!”
Kuzey: “Seni seviyorum!”
Gözyaşlarımın arasından sesimi yükselttim.
Derin: “Ben de seni seviyorum, Kuzey!”
Kuzey son kez gülümsedi.
Ardından ameliyathane kapısı kapandı.
Ben kapının önünde kaldım.
Elimi göğsüme götürdüm. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki sanki birazdan yerinden çıkacaktı.
Baran abi yanıma gelip omzuma elini koydu. Emir diğer tarafımda durdu. Kuzey’in annesi birkaç adım ötede sessizce dua ediyordu.
Hepimiz aynı kapıya bakıyorduk.
Hepimiz aynı kişiyi bekliyorduk.
Ve hiçbirimiz o kapının ardından gelecek haberin hayatımızı sonsuza kadar değiştireceğini bilmiyorduk.
Ameliyathane kapısının önünde beklerken ellerimi birbirine kenetlemiş, gözlerimi bir an olsun kapıdan ayıramıyordum. Saatlerdir aynı yerdeydik. Ne zaman bir hemşire geçse başımı kaldırıyor, ne zaman kapı açılsa kalbim yerinden çıkacakmış gibi oluyordu.
Kuzey içerideydi.
Benim Kuzey'im…
Daha birkaç saat önce onunla konuşmuştum. Bana gülümsemiş, korkmamamı söylemişti. Sanki ameliyattan sonra her şey eskisi gibi olacakmış gibi davranmıştı. Ben de ona inanmıştım. Çünkü insan sevdiği kişiye inanmak istiyordu. Hele ki onu kaybetme ihtimaliyle yüzleşmeye korkuyorsa…
Baran yanıma oturdu. Gözleri kızarmıştı ama ağlamamak için kendini tutuyordu.
Baran: “Biraz su iç, Derin.”
Derin: “İstemiyorum, abi.”
Baran: “Saatlerdir bir şey içmedin. Kendini de düşün biraz.”
Derin: “Ben kendimi nasıl düşüneyim? Kuzey içeride, abi. Ya ona bir şey olursa?”
Baran başını eğdi. Bir süre cevap vermedi. Sonra elimi tuttu.
Baran: “Olmayacak. Kuzey buradan çıkacak. Bunu da birlikte atlatacağız.”
Derin: “Ya çıkamazsa?”
Baran: “Derin…”
Derin: “Bana kızma, abi. Korkuyorum. İlk defa bu kadar korkuyorum.”
Baran beni kendine çekip sarıldı. Başımı omzuna yasladım. Ağlamamak için kendimi tutuyordum ama ne kadar dayanabileceğimi bilmiyordum.
Derin: “Ben onu kaybetmek istemiyorum.”
Baran: “Kaybetmeyeceksin.”
Bunu öyle bir sesle söyledi ki kendisi de inanmak istiyordu. O da Kuzey'i seviyordu. Onu kardeşi gibi görüyordu. Ama benim hissettiğim korkunun yanında kendi korkusunu bir kenara bırakıp beni ayakta tutmaya çalışıyordu.
Biraz ileride Emir ayakta bekliyordu. Telefonunu elinde tutuyor ama ekrana bakmıyordu. Başını kaldırıp bize baktığında gözlerindeki endişeyi gördüm. Hiçbirimiz iyi değildik. Sadece birimiz ağlarsa diğerlerinin de dağılacağını bildiğimiz için susuyorduk.
Telefonumu çıkardım. Kuzey'le olan konuşmamızı açtım. Son mesajına baktım.
Kuzey: “Korkma, Derin. Ben iyileşeceğim.”
Mesajın altına yazdığım cevabı okudum.
Derin: “Söz mü?”
Kuzey: “Söz.”
Parmaklarımı ekranın üzerinde gezdirdim. Keşke şimdi ona yazabilseydim. Keşke telefonu çalsa, karşıma çıksa ve her zamanki sesiyle bana seslenseydi.
Derin: “Söz vermiştin, Kuzey…”
Gözlerimden yaşlar süzüldü. Telefonu kapatıp göğsüme bastırdım.
Bir sözün kaldı elimde,
Bir de sensiz geçecek günler…
Tam o sırada ameliyathane kapısının açıldığını gördük. Hepimiz aynı anda ayağa kalktık. İçeriden çıkan hemşireye doğru yürüdüm.
Derin: “Kuzey nasıl? Bir haber var mı?”
Hemşire: “Doktorumuz birazdan sizinle konuşacak.”
Derin: “Ama iyi, değil mi? Lütfen bir şey söyleyin.”
Hemşire yüzüme baktı ama cevap vermeden uzaklaştı.
İşte o an korkum daha da büyüdü. Baran elimi tuttu, Emir yanıma geldi. Bir şey söylemek istediler ama ikisi de sustu.
Birkaç dakika sonra doktor kapıdan çıktı.
Yüzündeki ifadeyi gördüğümde içimde bir şey koptu. Bana doğru yürüyordu ama ben olduğum yerde kalmıştım. Sanki birazdan söyleyeceği şeyi duyarsam bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
Doktor: “Kuzey'in yakınları siz misiniz?”
Baran: “Evet, doktor bey. Ameliyat nasıl geçti?”
Doktor derin bir nefes aldı.
Doktor: “Maalesef ameliyat sırasında beklenmedik bir komplikasyon gelişti. Durumunu düzeltmek için uzun süre müdahale ettik.”
Derin: “Sonra?”
Doktor gözlerini bana çevirdi.
Derin: “Doktor, lütfen devam edin. Kuzey nerede? İyi mi?”
Doktorun dudakları aralandı ama birkaç saniye boyunca konuşamadı.
Sonra o iki kelimeyi söyledi.
Doktor: “Çok üzgünüm.”
Başımı iki yana salladım.
Derin: “Hayır…”
Doktor: “Kuzey'i kaybettik.”
Bir anda koridordaki her şey anlamını yitirdi. Sesler uzaklaştı, yüzler bulanıklaştı. Doktorun ağzından çıkan cümle zihnimde tekrar tekrar yankılanıyordu.
Kuzey'i kaybettik.
Hayır. Ben Kuzey'i kaybedemezdim.
Daha dün benimle konuşmuştu. Bana söz vermişti. Ben onunla daha yaşayacağımız çok şey olduğuna inanmıştım.
Derin: “Hayır, yanlış anladınız. Bir daha bakın. Lütfen bir daha bakın!”
Doktor: “Çok üzgünüm.”
Derin: “Kuzey öyle bir anda gidemez! Bana söz verdi o. İyileşeceğini söyledi. Siz onu kurtarmak zorundasınız!”
Sesim titriyordu. Doktorun yüzüne bakarken birinin çıkıp bunun yanlışlık olduğunu söylemesini bekliyordum. Birinin bana koşup Kuzey'in iyi olduğunu anlatmasını…
Ama kimse gelmedi.
Dizlerimin bağı çözüldü. Baran beni tuttu, sonra benimle birlikte yere çömeldi.
Baran: “Derin…”
Derin: “Abi, söyle onlara. Yanlış söylüyorlar, değil mi? Kuzey ölmedi, değil mi?”
Baran'ın gözlerinden yaşlar süzüldü. Dudakları titredi ama cevap veremedi.
Derin: “Abi, ne olur bir şey söyle!”
Baran beni kendine çekti. Ben göğsüne vurup ağlarken o da ağlıyordu.
Derin: “Ben onu seviyorum, abi! Ben Kuzey'i çok seviyorum. Ben onsuz ne yapacağım?”
Baran: “Biliyorum, Derin…”
Derin: “Bilmiyorsun! Ben onunla bir hayat kuracaktım. Daha hiçbir şey yaşayamadık biz. Daha ona söyleyeceğim o kadar çok şey vardı ki!”
Baran beni daha sıkı sardı. Kardeşinin acısını dindiremeyen bir abi gibi, yalnızca yanımda durabiliyordu.
Emir birkaç adım ötede başını eğmişti. Gözyaşlarını saklamaya çalışmıyordu artık. Hepimizin hayatında yeri olan birini kaybetmiştik. Ama benim için Kuzey yalnızca sevdiğim biri değildi. O, hayallerimin içine yerleştirdiğim insandı.
Ve şimdi o hayallerin hiçbirinde yaşayamayacaktı.
Kal dedim içimden, duymadın.
Bekledim, dönmedin.
Ben yarınımız sandım seni,
Sen son hatıram oldun.
Bir süre sonra hemşire yanıma geldi.
Hemşire: “İsterseniz onu görebilirsiniz.”
Başımı kaldırdım. Bir an korktum. Onu görmek istiyordum ama gerçekten gittiğini kendi gözlerimle görmekten de korkuyordum.
Yine de ayağa kalktım.
Baran bir koluma, Emir diğer koluma girdi. Birlikte odaya doğru yürüdük. Kapının önünde durduğumda ayaklarım ilerlemeyi reddetti.
Baran: “Hazır mısın?”
Derin: “Hayır, abi. Ama gitmem gerekiyor.”
Kapı açıldı.
Kuzey yatağın üzerinde yatıyordu. Gözleri kapalıydı. Yüzünde, onu son gördüğümdeki o tanıdık ifade vardı. Sanki birazdan gözlerini açıp bana bakacak, sonra da neden ağladığımı soracaktı.
Yanına gittim.
Derin: “Kuzey?”
Cevap gelmedi.
Elini tuttum. Parmaklarını avuçlarımın arasına aldım. Elini her zamanki gibi sıkmasını bekledim.
Derin: “Ben geldim. Bak, buradayım.”
Sessizlik…
Derin: “Hadi, aç gözlerini. Beni böyle korkuttun zaten. Bir de şimdi böyle susuyorsun.”
Gözyaşlarım yanağımdan süzüldü. Elini dudaklarıma götürüp öptüm, sonra alnımı eline yasladım.
Derin: “Sana kızgınım. Çok kızgınım sana, Kuzey. Bana neden söz verdin? Neden iyileşeceğini söyledin? Ben de sana inandım. Bir kere bile şüphe etmedim senden.”
Nefes almaya çalıştım ama boğazım düğümlenmişti.
Derin: “Ben seninle daha çok kavga edecektim. Sen yine beni sinirlendirecektin. Sonra hiçbir şey olmamış gibi yanıma gelecektin. Ben de sana kızgın olduğumu söyleyip yüzümü çevirecektim.”
İstemeden küçük bir gülümseme belirdi yüzümde. Bir anlığına onu karşımda görür gibi oldum.
Sonra gözlerim yeniden doldu.
Derin: “Şimdi ben kime kızacağım, Kuzey? Kime anlatacağım günümü? Bir şey olduğunda ilk kimi arayacağım? Benim telefonumda hâlâ sen varsın. Mesajların duruyor. Sesin aklımda ama ben bir daha sesini duyamayacağım.”
Başımı kaldırıp yüzüne baktım.
Derin: “Bir kere daha bana bakmanı istiyorum. Bir kere daha adımı söylemeni… Sadece bir kere daha.”
Elimi yanağına götürdüm. Onu son kez okşadım.
Derin: “Kuzey, ben daha sana seni sevdiğimi doğru düzgün söyleyemedim. Hep bir sonraki güne bıraktım. Nasıl olsa yarın da yanımda olacaktın. Nasıl olsa daha çok zamanımız vardı.”
Sesim iyice kısıldı.
Derin: “Meğer insanın en çok güvendiği şey yarınmış. Ben de yarınımı sana emanet etmişim.”
Yarınlarımız vardı bizim,
Kim aldı elimizden?
Sen sustun, dünya sustu,
Ben kaldım hatıralarınla.
Kapının yanında duran Baran yüzünü çevirmiş, sessizce ağlıyordu. Emir de başını eğmişti. Onların da canı yanıyordu ama ben o an yalnızca Kuzey'i görebiliyordum.
Derin: “Biliyor musun, seninle ilgili en çok neye üzülüyorum?”
Bir süre sustum. Cevabı kendim de biliyordum ama söylemek canımı daha çok yakacaktı.
Derin: “Birlikte yaşayacağımız şeylere…”
Gözlerimi kapattım.
Derin: “Sana anlatamadığım hikâyelere, gidemediğimiz yerlere, çekemediğimiz fotoğraflara… Bir gün dönüp baktığımızda güleceğimiz anılara. Ben seninle yaşlanmayı istiyordum, Kuzey. Seninle sıradan bir hayat yaşamayı bile çok istiyordum.”
Elini bırakmadım.
Derin: “Benim için büyük şeyler yapmana gerek yoktu ki. Yanımda olman yeterdi. Bazen bir mesajın, bazen sesini duymak… Senin var olduğunu bilmek bile yetiyordu bana.”
Dudaklarım titredi.
Derin: “Şimdi senin olmadığın bir hayata nasıl alışacağım?”
Kimse cevap vermedi.
Çünkü kimsenin cevabı yoktu.
Kuzey'in annesi yanımıza geldi. Elini oğlunun saçlarına götürdü.
Kuzey'in annesi: “Oğlum… Kuzey'im… Anneciğin burada.”
Sesindeki acı içime işledi. Bir annenin evladına son kez seslenişini dinlemek, dayanabileceğimden çok daha ağırdı.
Biraz geri çekildim. Onun oğluyla vedalaşmasına izin verdim. Ama kapıya kadar gidemedim. Kuzey'i geride bırakmak istemiyordum.
Bir süre sonra Baran yanıma geldi.
Baran: “Derin, hadi. Biraz çıkalım.”
Derin: “Ben onu burada bırakmak istemiyorum, abi.”
Baran'ın gözleri yeniden doldu.
Baran: “Biliyorum, kardeşim.”
Derin: “Ya gidersem ve onu bir daha göremezsem?”
Baran: “Derin…”
Derin: “Ben onu bir daha göremeyeceğim, değil mi?”
Baran cevap vermedi. Beni kendine sarıp başını saçlarıma yasladı.
O sarılışta bile eksik bir şey vardı.
Çünkü beni her zaman teselli eden, ne zaman ağlasam bir şekilde güldüren Kuzey yanımda değildi.
Ve onu geri getirebilecek hiçbir şey yoktu.
Son kez elini tuttum. Eğilip alnına küçük bir öpücük kondurdum.
Derin: “Hoşça kal, sevgilim.”
Bu kelimeyi söylerken sesim paramparça oldu.
Derin: “Seni çok seviyorum. Belki sana bunu yeterince söyleyemedim ama seni çok seviyorum. Seni unutmayacağım. Bana yaşattığın hiçbir şeyi unutmayacağım. Bir gün herkes hayatına devam edecek belki ama ben seni hep hatırlayacağım.”
Gözyaşlarımı sildim.
Derin: “Keşke son kez sarılabilseydim sana.”
Sonra elini bıraktım.
O odadan çıktım ama sanki ben de orada kalmıştım. Koridorda yürürken telefonumu çıkardım. Kuzey'le olan konuşmamızı açtım. Son mesajı hâlâ duruyordu.
Kuzey: “Korkma, Derin. Ben iyileşeceğim. Sana söz.”
Ekrana bakarken sessizce ağladım.
Derin: “Sözünü tutamadın, Kuzey…”
Telefonu göğsüme bastırdım. Bir mesaj daha yazmak istedim ama ne yazacağımı bilmiyordum. Çünkü artık ne yazarsam yazayım, karşılığında ondan bir cevap gelmeyecekti.
Bir mesajın kaldı bende,
Bir ömrün eksik kaldı içimde.
Sen gittin sevgilim,
Ben hâlâ sana yazıyorum sessizce.
O gün hastaneden ayrıldığımda yanımda Baran vardı, Emir vardı. Beni seven insanlar vardı.
Ama ben yine de kendimi yapayalnız hissediyordum.
Çünkü bazı insanların yerini kimse dolduramazdı. Bazı sesler bir kez sustuğunda insanın içinde sonsuza kadar yankılanırdı.
Kuzey benim için artık bir isimden ibaret değildi.
O, okuyup cevap veremeyeceğim mesajlarım, bir daha yaşayamayacağım anılarım, gerçekleşmeyecek hayallerimdi.
Ve ben onu çok seviyordum.
En çok da, ona söyleyeceklerim bitmeden gitmesine üzülüyordum.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Wawwwziii yani böllümmsss geldii
Yeyeyeye
Bu bölüm biraazz (şüpeli) hüzünlü
İyii okumalarrr
Seviliyorsunuzz

Her güzel şeyin sonu olurmuş belki bu da onlardan biri, daha ilk kitaplarım okuyup beğendiğiyseniz ne mutlu bana…
Kendinize dikkat ediinn…
Bundan sonra bir kitap yayınlicamm yeyeyeye jdjdkdka ama 2 tanesi arasında kaldıımmm…
Neysee uzun lafın kısası, bu da buraya kadarmış, yeni kirapta görüşmek dileğiyle….

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

54okunma 3beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…