Sahte Bir İsim kitap kapağı

7. bölüm / 15

0.5

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 15Şu an: 0.5

Yazım hataları için sorry 🫶🏻💞

Yeni bölüm sizlerleeeeee 👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻
~~~~~~~~~~~~~~~

“BARAANN!!!”
İlayda’nın bağırmasıyla Kuzey’le aynı anda ona döndük. İlayda birkaç metre ileride, abimin yanındaydı.
“Ne oldu?”
diye seslendim.İlayda bize doğru döndü.“Çabuk gelin!”
Kuzey’le beraber yanlarına gittik.Abimin yüzünün kenarında kan vardı.“Abi, ne oldu?”
“Bir şey yok.”
“Nasıl bir şey yok? Yüzün kanıyor.”
İlayda hemen araya girdi.“Biriyle kavga etti!”
“Ne?”
Abim yüzünü silip eline baktı.“Maçtan sonra bir tartışma çıktı. Biraz büyüdü.”“Biraz mı?” İlayda sinirle ona baktı. “Siz birbirinize girdiniz resmen!”
Kuzey abimin yüzüne bakıp başını salladı.“İyi misin?”“İyiyim.”
“Emin misin?”
“Eminim olm.”Kuzey hafifçe güldü.
“Tamam o zaman.”Bir süre kavganın nasıl çıktığını konuştuk. İlayda hâlâ söyleniyor, abim ise kendini savunmaya çalışıyordu.Sonra abim bir anda bana baktı.Ardından Kuzey’e döndü.
“Bir dakika…”Kuzey kaşlarını kaldırdı.
“Ne oldu?”Abim ikimize bakıp kaşlarını çattı.“Siz ikiniz…”Kalbim bir anda hızlandı.İlayda daha fazla dayanamayarak araya girdi.“Sevgililer.”
Abimin yüzündeki ifade bir anda değişti.“Ne?”İlayda gayet sakin bir şekilde tekrar etti.“Sevgililer.”Abim bana döndü.“Derin?”
Gözlerimi kaçırdım.“Abi…”
“Ciddi misin sen?”Cevap veremeden Kuzey araya girdi.“Evet.”Abim bu kez Kuzey’e baktı.“Sen ciddi misin?”Kuzey başını salladı.“Ciddiyim.”Abim birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.Sonra derin bir nefes verdi.“Ben sizi yalnız bırakıyorum, başıma gelenlere bak.Sizi iki dk bile yalnız bırakılmaz.”İlayda gülmeye başladı.“Ben sana söylemiştim.”
“Yalan.”
Hepimiz konuşurken Kuzey bir anda sustu.Elini burnunun altına götürdü.Parmaklarına baktı.Burnu kanamıştı.Yüzündeki ifade bir anlığına değişti ama hemen elini indirdi. Kanı kimse görmeden sildi.Bende fark etmedim.Kuzey tekrar konuşmaya çalıştı.“Ben aslında size daha önce söyleyecektim ama…”Bir anda durdu.Gözlerini kırpıştırdı.“Kuzey?”
“Bir şey yok.”
“İyi misin?”
“İyiyim, iyiyim.”
Ama bu kez sesi eskisi kadar normal çıkmamıştı.Bir adım attı.Sonra bir anda dengesini kaybetti.“Kuzey!”Elimi uzattım ama yetişemedim.Kuzey yere düşmüştü.Bir anda etraftaki herkes başımıza toplandı.
“Kuzey!”
“Ne oldu?”
“Hocam!”
Kuzey’in arkadaşları koşarak yanına geldi. Yakındaki hocalar da kalabalığın arasından geçip hemen yanına çömeldi.“Biraz geri çekilin!”
“Az önce konuşuyordu!”
“Bir anda düştü!”Ben dizlerimin üzerinde Kuzey’e bakıyordum.“Kuzey… beni duyuyor musun?”Cevap vermedi.İlayda yanıma geldi.“Derin…”
“Off…”Sesim titriyordu.Abim de hemen yanımıza geldi.“Ne oldu buna?”
“Bir anda düştü abi.”
Abim Kuzey’e bakarken yüzündeki endişeyi saklayamadı.Etrafımızdaki herkes Kuzey’in başına üşüşmüştü.Ve hiçbiri onun neden bayıldığını bilmiyordu.Ben de bilmiyordum.
Hocalardan biri Kuzey’in yanına çömeldi.“Kuzey, beni duyuyor musun?”
Cevap yoktu.Kalabalığın içinden birkaç kişi telaşla konuşuyordu.
“Ambulans geliyor mu?”
“Geliyor hocam.”
“Kuzey’in daha önce böyle bir şeyi olmuş muydu?”
“Ben hiç görmedim.”Ben bunları duydukça daha da geriliyordum.
Sonra abim “Maçta adarbe falan mı aldı acama” İlayda “O zaman fark ederdik ama” dedi.
İlayda yanımda duruyor, sürekli omzuma dokunuyordu.“Derin, sakin ol.”
“Nasıl sakin olayım İlayda?”Abim de birkaç adım ötede bekliyordu. Yüzündeki kanı bile unutmuştu.Bir süre sonra ambulansın sesi daha da yakından gelmeye başladı.Hoca kalabalığa döndü.
“Herkes biraz daha geri çekilsin.”Ambulans görevlileri geldiğinde insanlar kenara ayrıldı. Kuzey’in arkadaşları hâlâ ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.Ben ise olduğum yerde kalmıştım.
Ambulans görevlilerinden biri Kuzey’le ilgilenirken diğer görevli etraftakilere baktı.“Yakını var mı?”
Bir anda herkes sustu.Kimse bir şey söylemedi.Ben ne diyeceğimi bilemeden Kuzey’e bakıyordum.Tam o sırada İlayda öne çıktı.“Sevgilisi.”Görevli İlayda’ya baktı.“Sen misin?”İlayda başını iki yana sallayıp beni gösterdi.“Hayır, Derin. Sevgilisi o.”
Bir anda etraftaki konuşmalar kesildi.Az önce Kuzey’in başında endişeyle bekleyen birkaç kız birbirine baktı.
“Ne?”
“Sevgilisi mi varmış?”
“Derin mi?”
“Ne zamandır?”
Kızlardan biri şaşkınlıkla diğerine döndü.“Ben Kuzey’den hoşlanıyordum…Yanındaki kız hemen fısıldadı.“Ben de.”
Başka biri yüzünü buruşturdu.“Şaka yapıyorsunuz, değil mi?”
Kuzey’in arkadaşlarından biri de şaşkın şaşkın bize bakıyordu.“Lan siz ne zaman sevgili oldunuz?”
İlayda omuz silkti.“Bir süredir.”
“Bir süredir mi? Biz niye bilmiyoruz?”Baran da hâlâ şaşkınlığını üzerinden atamamıştı.“Ben de bugün öğrendim zaten.”Kızlardan biri tekrar bana baktı.“Derin’le mi?”İlayda hemen cevap verdi.“Evet, Derin’le.”Kızın yüzü düştü.“Vay be…”Bir başkası arkadaşının kulağına eğildi.“Ben Kuzey kesin yalnız sanıyordum.”
“Ben de.”
Kuzey’in arkadaşlarından biri gülerek başını salladı.
O sırada Kuzey görlerini açmıştı, gördüğüm an yanına gittim “İyi misin” Kuzey ise kafa salladı.
Kuzey başını salladı.“İyiyim.”
İçim biraz olsun rahatladı.“Ödümü kopardın.”
Kuzey yüzüme baktı. Sonra etrafındaki insanlara göz gezdirdi. Herkes hâlâ bizi izliyordu.Bir anda İlayda’nın söyledikleri aklına gelmiş olacak ki dudaklarının kenarında küçük bir gülümseme oluştu.“Demek sevgilimsin.”Kaşlarımı çattım.“Ne?”“İlayda öyle söyledi ya.”
“Sen de ciddiye alma.”
“Niye?”
“Çünkü gerçek değil.”Kuzey omuz silkti.“Bence güzel yalan.”
“Sen de hemen alıştın.”
“Ne yapayım? Herkes inanmış.”Tam o sırada arkadaşlarından biri yanımıza geldi.“
Lan oğlum, gerçekten Derin’le mi sevgilisin?”Kuzey hiç düşünmeden bana baktı.“Evet.”
“Kuzey!”
Kuzey bana bakıp tekrar güldü.“Bak, sen de gülüyorsun.”
“Senin yüzünden.”
“Tabii.”Kuzey hâlâ gülüyordu. Tam o sırada gülüşü yavaşça kesildi.Bakışları bir noktada sabitlendi.Önce anlamadım.“Kuzey?”Cevap vermedi.Bir eliyle oturduğu yerin kenarını tuttu. Gözlerini birkaç kez kırpıştırdı.“Kuzey?”Bu kez yüzüne daha dikkatli baktım.Rengi değişmişti.“Kuzey, iyi misin?”Başını kaldırıp bana baktı ama birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Ben hemen yanına biraz daha yaklaştım.“Ne oldu?”Tam o sırada ambulans görevlisi yanımıza geldi.“Kuzey?”Kuzey sadece başını hafifçe salladı.Görevli yüzüne baktıktan sonra diğer görevliye döndü.“Bunu hastaneye götürelim.”
“Tamam.”İtiraz etmeye çalışacak gibi oldu ama görevli elini kaldırdı.“Yok, yok. Hastanede kontrol edileceksin.”
Ben hemen ayağa kalktım.“Ben de geliyorum.”Görevli bana baktı.“Tamam, sen yanında gelebilirsin.”İlayda hemen yanıma geldi.“Derin, ben abine haber veririm.”Başımı salladım.“Tamam.”Kuzey yavaşça ayağa kaldırılırken ben de yanında durdum.Biraz önce herkesin içinde şakalaşan Kuzey gitmiş, yerine sessizleşen biri gelmişti.Ve bu kez içimdeki o kötü his hiç geçmiyordu.
Hastaneye geldiğimizde Kuzey’i hemen içeri aldılar.Ben kapının önünde öylece kalmıştım. İlayda yanımda duruyor, sürekli omzuma dokunuyordu.“İyi olacak.”
“Umarım…”Birkaç dakika sonra Baran, Eren ve Emir de hastaneye geldi.Baran yanıma gelip yüzüme baktı.“Ne durumda?”
“Bilmiyorum. İçeri aldılar.”Eren kapıya baktı.“Bir anda mı olmuş?”
“Evet. Önce bayıldı, sonra kendine geldi. Sonra tekrar kötüleşti.”Emir başını eğdi.“Böyle bir şey daha önce hiç olmadı.”
“Ben de bilmiyorum.”Koridorun diğer tarafından birkaç kız geldi. Damla da onların arasındaydı.“Derin?”Başımı kaldırdım.“Kuzey nasıl?”
“Bilmiyorum.”Damla kapıya baktı. Yüzündeki endişeyi saklayamıyordu.Bir süre hepimiz sessizce bekledik.
Sonunda kapı açıldı.Doktor dışarı çıktı.Hepimiz aynı anda ayağa kalktık.“Hasta yakınlarından biri var mı?”Bir an kimse konuşmadı.Baran öne çıktı.“Ben arkadaşıyım. Ailesine ulaşmaya çalışıyoruz.”Doktor başını salladı.“Tamam. Birkaç bilgiye ihtiyacım var.”Eren de yanımıza geldi.“Ben de en yakın arkadaşlarından biriyim.”Doktor hepimize baktı.“Kuzey’in bilinen bir hastalığı var mı?”Hepimiz birbirimize baktık.“Yok,” dedi abim“Bize hiç söylemedi,” diye ekledi Eren.Doktor tekrar sordu.“Düzenli kullandığı bir ilaç var mı?” Abim ise bir anda düşündü.“Bir ilaç kullanıyordu.”Hepimiz ona döndük.“Ne ilacı?” diye sordum.“Tam olarak neden kullandığını bilmiyorum. Kutusunu birkaç kere görmüştüm.” Dedi abim, sonra birkaç saniye düşündükten sonra söyledi.
“Eltrombopag¹.”
Doktorun yüzündeki ifade bir anda değişti.“Emin misiniz?”
“Evet.”
“Bu ilacı neden kullandığını biliyor musunuz?”Baran başını iki yana salladı.“Hayır. Sorduğumda önemli bir şey olmadığını söylemişti.”Doktor kısa bir süre sessiz kaldı.İlayda dayanamayıp sordu.“Doktor bey, bu ilaç ne için?”
“Bazı kan hastalıklarında kullanılabiliyor.”Kalbim sıkıştı.
“Kan hastalığı mı?”Doktor bana baktı ama hemen cevap vermedi.“Şu an kesin bir şey söylemek istemiyorum. Tahlillerinin sonuçlarını görmem gerekiyor.”Baran’ın yüzü gerildi.“Yani ciddi bir şeyden mi şüpheleniyorsunuz?”Doktor derin bir nefes aldı.“Şimdilik sadece araştırıyoruz. Sonuçlar çıkınca daha net konuşabiliriz.”Sonra tekrar odaya yöneldi.“Biraz daha beklemeniz gerekiyor.”Doktor içeri girip kapıyı kapattı.Koridorda herkes birbirine bakıyordu.Ben ise kapının önünde öylece kalmıştım.Kuzey’in kullandığı bir ilaç vardı.Ve bunu benden, Baran’dan, Eren’den, Emir’den… herkesten saklamıştı.İçimde ilk kez gerçekten kötü bir his oluştu.
Kuzey bizden ne saklıyordu?

━━━━━━━━━━━━━━━━━
¹: Kandaki trombosit ( trombosit: kanamanın durmasına yardımcı olan küçük hücre parçacıklarıdır.) sayısının düşük olduğu durumlarda, vücudun daha fazla trombosit üretmesine yardımcı olan bir ilaç etken maddesidir.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

BU BÖLÜMDEE BU KADARDII SEVDİYESNİZZ BEĞENMEYİ UNUTMAYINN AŞKMLARIMM 🫶🏻🫶🏻💞💞

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

130okunma 9beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…