Bölümler 15Şu an: 0.9
- 1 Açıklama210 kelime
- 2 0.1281 kelime
- 3 0.2304 kelime
- 4 0.3752 kelime
- 5 Duyuruu30 kelime
- 6 0.4931 kelime
- 7 0.51.113 kelime
- 8 0.6424 kelime
- 9 0.7178 kelime
- 10 0.81.236 kelime
- 11 0.91.258 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 1.0770 kelime
- 13 1.11.388 kelime
- 14 1.22.485 kelime
- 15 AÇIKLAMAAA51 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Yazım yanlışları için sorryy 💞🫰🏻
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Sabah olduğununda hemşirenin içeri girmesiyle uyanmıştım. Abimler büyük ihtimalle dışardaydı.
Hemşire gelip Kuzey’in değerlerine baktı ve sonra;
“Hasta daha uyanmadı mı?”
Bende bilmiyorum sizinle uyandım, diyemem ee o zaman
“Hayır daha uyanmadı.”
Hemşire bana bakıo kafasını salladı sonra ise çıktı. Bende telefonumu elime alıp saatin kaç olduğuna baktım saat daha yeni 07:00 olmuştu, daha kargalar bokunu yememişken biz niye uyanıyoruz, off off…
Kafamı gerye yaslamışken bildirim sesine ilgildim. Kuzey’in telefonuna gelmişti bende umursamadan tekrardan başımı geriye yasladım ve gözlerimi kapadım. Fakat sanki bildirim sesleri peş peşe geliyordu.
Bende dayanamadım ve telefonu sessize almaya gittim fakat telefona gelen bildirimle parmağım olduğu yerde kaldı.
Hastane Bahçesi - 07:30
“Abi be çok sıkıldım, uyanmamışlarmıdır ?” Emir.
“Ne bilim olm ya.” Baran
“Ay Derocum kalmamıştır uykucu ama Kuzey kalkmıştır bence ya” İlayda.
“Yazalım o zaman çıkalım çünkü benim götüm donuyo” Eren.
“Tamam, yazalım da şu soğukta heykel olmayalım amk.” Baran
“Emir, ara Derin’i.” İlayda
“Niye ben arıyorum lan?” Emir
“Çünkü Kuzey’in telefonuna bakmak aklına gelmeyen tek kişi sensin.” Eren
“Sen çok biliyon ya, sen ara o zaman.” Emir
“Benim ellerim cebimde kardeşim, çıkaramam.” Eren
“Allah belanı versin senin.” Emir
İlayda gülmemek için kendini zor tutarken Baran başını iki yana salladı.
“Ulan dört tane adamız, biriniz de şu kıza mesaj atın artık.” Baran
“Attım zaten.” Emir
“Ne zaman attın?” İlayda
“Az önce.”
“E ne yazdın?” Eren
“Derin uyanınca haber ver.”
“Vay amk, ne kadar yaratıcı bir mesaj. Şair olsaydın keşke.” Eren
“Eren, yemin ederim şu telefonu kafanda parçalayacağım.” Emir
“Tamam abi, sakin. Sabah sabah şiddete gerek yok.” Eren
Baran kahvesinden bir yudum alıp telefonunu cebinden çıkardı.
“Ben arıyorum. Açmazsa da yukarı çıkıp kapısına dayanacağım.”
Hastane odası - 07:40
Mesaj annesinden gelmişti.
“İlaçların evde kalmış, canım.”
Ne ilacı Kuzey’in ilacı yanında değilmiydi. Noluyo.
Kafamı yanında duran ilaç kutusuna döndüm. Burda ki Kuzey’in ilacı değil miydi? Evde ki neydi o zaman?
Kafam allak bullak olmuştu, ben telefonun başında dikilirken, bir anda kapı açıldı. Gelenler abimlerdi.
(Bunlar sesli konuşma)
İlayda: Ayy, günaydın
Baran: Çekil lan Eren, götüm dondu zaten amk
Eren: Bekle amk aynı yere giriyoz ya
Emir: Bi susun amk bismillah yeni geldik, çoçuk uyuyo saygısız köpekler
Derin: Aynen ilk defa biri haklı konuştu, tatlı datıcam
O seslerr uyanmamak mümkün bile değildi. Evet Kuzey uyanmıştı.
Kuzey: Sizede günaydın
Herkes Kuzey’in tepkisine gülerken bu sefer doktor içer girdi.
Doktor: Kuzey Bey, uyanmışsınız. Müsaitseniz konuşalım.
Kuzey kafadınız salladı. Abimlerde doktor geldiği gibi mum gibi sıraya dizildiler…
Doktor: Sonuçlarınız çıktı. Buraya gelmeden önce baş dönmesi veya başka bir şey yaşıyor muydunuz? Çünkü durumunuz çok kötü.
Kuzey cevap vermedi. Çünkü yüzünde ki o şaşkınlık her şeyi belli ediyordu. Kimse bir şey söylemeyince doktor konuşmaya devam etti…
“Sonuçlarınız önceki tahlillerinize göre ciddi anlamda kötüleşmiş. Kan değerlerinizde beklediğimiz yükselişi göremiyoruz, aksine bazı değerleriniz daha da düşmüş.”
Kuzey’in yüzündeki şaşkınlık yavaş yavaş yerini ciddiyete bırakırken doktor elindeki dosyaya göz attı.
Doktor: “Kullandığınız ilaçları düzenli alıyor musunuz? Özellikle trombosit değerlerinizi yükseltmek için verdiğimiz ilacı soruyorum.”
Kuzey: “Evet, hocam. Söylediğiniz gibi kullanıyorum.”
Doktor: “Dozunda bir değişiklik yaptınız mı? İlacı almayı unuttuğunuz oldu mu?”
Kuzey: “Hayır. Her gün düzenli kullanıyorum.”
Doktor kaşlarını çatarak dosyayı kapattı.
Doktor: “Peki, ilacınızı en son ne zaman aldınız?”
Kuzey: “Dün sabah. Hastaneye gelmeden önce de almıştım.”
Doktor: “İlacı yanınızda getirdiniz mi?”
Kuzey başını hafifçe salladı.
Kuzey: “Evet, hocam. Yanımda.”
Doktor: “Görebilir miyim?”
Kuzey yatağın yanındaki komodini işaret etti.
Kuzey: “Orada olması lazım.”
Doktor kutuyu eline alıp üzerindeki yazıları dikkatlice inceledi. Ardından kutuyu açarak içindeki ilaçlara baktı. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.
Derin“Doktor Bey, bir sorun mu var?”
Doktor başını kaldırıp bana baktı.
Doktor: “Bu ilacı ne zamandır kullanıyorsunuz, Kuzey Bey?”
Kuzey: “Yaklaşık iki yıldır.”
Doktor: “İlacınızı eczaneden kendiniz mi alıyorsunuz?”
Kuzey: “Genelde annem alır, veya babam. Neden sordunuz?”
Doktor yeniden kutuya baktı. Yüzündeki ifade değişmişti. Sanki söyleyeceği şeyi nasıl anlatacağını düşünüyordu.
Emir: “Hocam, bir şey söyleyecekseniz açık açık söyleyin. Ne oluyor?”
Doktor: “Öncelikle sakin olmanızı istiyorum. Şu an elimizdeki sonuçlar, tedavinize rağmen kan değerlerinizin neden kötüleştiğini araştırmamız gerektiğini gösteriyor. İlacın kutusunu ve içindeki tabletleri ayrıca incelememiz gerekiyor.”
Kuzey’in yüzündeki ifade bir anda değişti.
Kuzey: “Nasıl yani? İlacın içinde ne var ki?”
Doktor: “Şu an kesin bir şey söyleyemem. Ancak ilacın doğruluğunu kontrol etmeden kullanmaya devam etmenizi istemiyorum. Size uygun yeni bir tedavi planı hazırlayacağız.”
Baran: “Yani kullandığı ilaç yanlış mı?”
Doktor: “Bunu henüz bilmiyoruz. Önce doğrulamamız gerekiyor.”
Odadaki herkes susmuştu. Birkaç dakika önce sabah sabah birbirlerine laf yetiştiren abimler bile tek kelime etmiyordu.
Benimse aklım hâlâ annesinden gelen mesajdaydı.
İlaçların evde kalmış, canım.
Telefonumu avucumun içinde sıktım.
Derin: “Bir dakika…”
Herkes bana döndü.
Derin: “Kuzey’in annesi az önce mesaj attı. İlaçlarının evde kaldığını söyledi.”
Kuzey şaşkınlıkla bana baktı.
Kuzey:“Ne?”
Telefonumu uzatıp mesajı gösterdim.
Kuzey mesajı okuduğunda kaşları çatıldı. Sonra komodinin üzerindeki ilaç kutusuna baktı.
Kuzey: “Ama benim ilaçlarım burada.”
Emir: “Belki annen yedek kutudan bahsediyordur.”
Kuzey: “Hayır, Emir. Ben bu kutuyu evden getirdim.”
Doktor dikkat kesildi.
Doktor: “Emin misiniz?”
Kuzey: “Eminim hocam. Her sabah kullandığım ilaç bu.”
Noluyo, Kuzey’in ilacı doğru mu? Değil mi? Ama yanlış ilacı 2 yıldır içiyorsa kim ister Kuzey’in ölmesini, anlamıyorum çok garip şeyler oluyo
Doktor kutuyu yeniden eline alıp dikkatlice inceledi. Ardından içindeki tabletlerden birkaçını ayırarak küçük bir poşete koydu.
Doktor: “Bu kutuyu incelememiz gerekiyor. Şimdilik içindeki ilaçlardan hiçbirini kullanmayın. Size farklı bir tedavi uygulayacağız.”
Kuzey: “Hocam, iki yıldır kullandığım ilaç bu. Nasıl yanlış olabilir ki?”
Doktor: “Kutunun üzerindeki isim reçetenizle uyuşuyor. Ancak içindeki tabletlerin gerçekten o ilaca ait olup olmadığını henüz doğrulayamıyoruz.”
Emir: “Yani biri ilaçları mı değiştirmiş?”
Doktor: “Böyle bir ihtimali araştıracağız. Şimdilik kesin konuşmak doğru olmaz.”
Baran sinirle ayağa fırladı.
Baran: “Bir dakika. Bir insan neden böyle bir şey yapsın ki? Hem de iki yıl boyunca?”
Kimsenin verecek bir cevabı yoktu.
Kuzey ise önündeki kutuya bakıyordu. Yüzündeki ifade değişmişti. Sanki iki yıldır güvendiği her şey bir anda anlamını yitirmişti.
Kuzey: “Ben her gün içtim onları. Bir gün bile aksatmadım.”
Sesindeki öfke değil, hayal kırıklığıydı.
Derin: “Kuzey…”
Bana baktı ama hiçbir şey söylemedi.
Doktor gerekli incelemelerin yapılacağını söyleyerek odadan çıktı. Abimler de onunla birlikte dışarı çıkarken ben Kuzey'in yanında kaldım.
Derin: “Sence bunu kim yapmış olabilir?”
Kuzey: “Bilmiyorum.”
Derin: “Ailenden biri…”
Kuzey: “Derin, bilmiyorum dedim.”
Sesi yükselince sustum. Pişman olmuş gibi gözlerini kapattı.
Kuzey: “Özür dilerim. Sana bağırmak istemedim.”
Derin: “Sorun değil.”
Telefonu yeniden elime aldım. Annesinin mesajını açıp tekrar okudum.
İlaçların evde kalmış, canım.
Bir şey aklıma takılmıştı.
Derin: “Kuzey, annen neden ilaçlarının evde kaldığını söylüyor?”
Kuzey birkaç saniye düşündü.
Kuzey: “Çünkü evde başka bir kutu daha vardı.”
Derin: “Ne demek başka bir kutu?”
Kuzey: “Annem bazen ilaçlarımı önceden alırdı. Ama ben hastaneye gelirken kendi kutumu çantama koymuştum.”
Derin: “Peki ya evdeki kutu?”
Kuzey başını kaldırıp bana baktı.
Kuzey: “Onun içinde ne olduğunu bilmiyorum.”
Tam o sırada kapı açıldı. Emir içeri girdi. Yüzünden bir şey öğrendiği belliydi.
Emir: “Kuzey, annenle konuştum.”
Kuzey doğruldu.
Kuzey: “Ne dedi?”
Emir: “Evdeki ilaç kutusunun senin kullandığın kutuyla aynı olduğunu söyledi. Ama bir şey daha var.”
Derin: “Ne?”
Emir telefonunu çıkarıp masanın üzerine bıraktı.
Emir:“Annen, son iki yıldır ilaçlarını aynı eczaneden aldığını söyledi. Bu sabah da yeni kutuyu almaya gittiğinde eczacı ona daha önce o ilacın farklı bir marka tarafından karşılandığını söylemiş.”
Kuzey'in yüzü gerildi.
Kuzey: “Ne anlatıyorsun sen?”
Emir: “Eczacı, reçetendeki ilaçla son aldığın kutunun kayıtlarının uyuşmadığını fark etmiş. Annen de şüphelenip seni aramış.”
Odadaki hava bir anda ağırlaştı.
Derin: “Peki, kutuyu kim almış?”
Emir cevap vermeden önce Kuzey'e baktı.
Emir: “Son iki yıldaki alışverişlerin çoğunu baban yapmış.”
Kuzey'in bakışları dondu.
Kuzey: “Babam mı?”
Emir: “Onu suçlamıyorum. Sadece kayıtlar böyle gösteriyor.”
Kuzey başını iki yana salladı.
Kuzey: “Babam neden böyle bir şey yapsın?”
Bu kez kimse konuşmadı.
Çünkü hepimizin aklından aynı soru geçiyordu.
Ya bunu yapan kişi gerçekten babasıysa?
Bölüm etkileşimi
