Bölümler 15Şu an: 1.1
- 1 Açıklama210 kelime
- 2 0.1281 kelime
- 3 0.2304 kelime
- 4 0.3752 kelime
- 5 Duyuruu30 kelime
- 6 0.4931 kelime
- 7 0.51.113 kelime
- 8 0.6424 kelime
- 9 0.7178 kelime
- 10 0.81.236 kelime
- 11 0.91.258 kelime
- 12 1.0770 kelime
- 13 1.11.388 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 1.22.485 kelime
- 15 AÇIKLAMAAA51 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah olduğunda hastane odasının penceresinden içeri süzülen güneş ışıklarıyla gözlerimi açtım. Gece boyunca doğru düzgün uyuyamamıştım. Kuzey'in durumu, ailesinin sakladığı şey ve ilaçlarla ilgili ortaya çıkan gerçekler kafamın içinde dönüp duruyordu.
Başımı çevirdiğimde Kuzey'in hâlâ uyuduğunu gördüm. Baran koltukta oturmuş telefonuyla ilgileniyordu. Bir süre sonra Emir de elinde kahveyle odaya girdi.
Emir: “Günaydın. Siz hiç uyumadınız mı?”
Baran: “Uyuduk da senin gibi rahat uyuyamadık.”
Emir: “Sabah sabah laf sokmadan duramıyorsun zaten.”
Baran: “Sen de her şeye cevap vermeden duramıyorsun.”
İkisini izlerken istemsizce gülümsedim. Her ne kadar ortamı yumuşatmaya çalışsalar da hepimizin aklı Kuzey'deydi.
Tam o sırada kapı açıldı. Kuzey'in annesiyle babası içeri girdi. Annesi doğrudan oğlunun yanına giderken babası kapının yanında bir süre bekledi.
Kuzey, annesinin sesini duyunca gözlerini açtı.
Kuzey: “Anne? Baba? Siz ne zaman geldiniz?”
Annesi: “Az önce geldik oğlum. Nasıl hissediyorsun?”
Kuzey: “İyiyim. Siz neden böyle bakıyorsunuz?”
Annesi cevap vermek yerine oğlunun saçlarını okşadı. Babası ise saatine bakıp iç çekti. Kuzey'in durumunu merak ediyormuş gibi bile görünmüyordu. Sanki burada bulunmak zorundaymış da bir an önce gitmek istiyormuş gibiydi.
Kuzey: “Baba, dün annem bir şey söyleyeceğini söyledi. Ne saklıyorsunuz benden?”
Babası: “Yine mi aynı konu? Şimdi sırası mı bunun?”
Kuzey'in yüzündeki ifade değişti.
Kuzey: “Baba, iki yıldır kullandığım ilaçların yanlış olduğu ortaya çıktı. Ben hastane yatağında ne olacağını düşünürken sen bana hâlâ sırası mı diyorsun?”
Annesi: “Lütfen, tartışmayın. Artık bilmesi gerekiyor.”
Babası annesine sert bir bakış attı.
Babası: “Sen de her şeyi büyütüyorsun.”
Baran yerinden kalkıp Kuzey'in yatağına yaklaştı.
Baran: “Amca, Kuzey'in durumu ortada. Bir şey biliyorsanız anlatın.”
Babası bir süre sessiz kaldıktan sonra çantasından eski bir zarf çıkardı. İçinden birkaç belge alıp yatağın üzerine bıraktı.
Babası: “Bunlar, hastalığının ilk ortaya çıktığı döneme ait belgeler. İlaçların temin edildiği yerle ilgili bazı sorunlar yaşanmıştı.”
Emir: “Nasıl sorunlar?”
Babası: “Bazı kayıtlar birbirini tutmuyordu. Ama o zaman kesin bir şey öğrenemedik.”
Kuzey: “Peki, neden bana söylemediniz?”
Babası: “Çünkü gereksiz yere endişelenmeni istemedik.”
Kuzey acı acı güldü.
Kuzey: “Gereksiz yere mi? Benim hayatımdan bahsediyoruz baba.”
Babası cevap vermedi. Kuzey belgeleri eline alıp incelemeye başladı. Bir süre sonra sayfalardan birinin üzerindeki isme takıldı.
Kuzey: “Murat Yalçın... Bu kim?”
Babası başını kaldırdı.
Babası: “İlaçların temin edilmesiyle ilgili kayıtlarda adı geçen biri.”
Emir: “Peki, ilaçları onun değiştirdiğini biliyor muyuz?”
Babası: “Hayır. Elimizde bunu kanıtlayacak bir şey yok.”
Baran: “O zaman araştıracağız. Bu iş burada kapanmayacak.”
Kuzey başını salladı ama bakışları hâlâ belgelerdeydi. Bir şeylerin eksik olduğunu hissediyordu. Babasının anlattıkları, iki yıldır yaşadığı her şeyi açıklamaya yetmiyordu.
Kuzey: “Anne, senin mesajında ilaçlarımı değiştiren kişinin kim olduğunu öğrenirsek her şeyin değişeceğini yazmıştın. Bunu neden söyledin?”
Annesi bir an duraksadı.
Annesi: “Çünkü bazı şeylerden şüpheleniyorum oğlum. Ama elimde kesin bir kanıt yok.”
Kuzey: “Neden? Kimden şüpheleniyorsun?”
Kadın cevap vermek üzereyken babası araya girdi.
Babası: “Yeter artık! Herkes bir şeylerden şüpheleniyor ama kimsenin elinde bir kanıt yok. Çocuğu da daha fazla yormayın.”
Kuzey babasına baktı. Onun sesindeki öfkeden çok, konuyu kapatmak için gösterdiği çaba dikkatini çekmişti.
Tam o sırada kapı çalındı ve doktor içeri girdi.
Doktor: “Günaydın. Kuzey Bey, sonuçlarınız hakkında konuşmamız gerekiyor.”
Hepimiz doktora döndük.
Doktor: “Yaptığımız incelemelerde, ilaç kutusunun üzerindeki isimle içindeki tabletlerin eşleşmediğine dair bulgular elde ettik. Kesin sonuçlar için ek testler gerekiyor. Kan değerlerinizdeki bozulma nedeniyle tedavinizi yeniden düzenleyeceğiz.”
Kuzey: “Peki, iyileşme ihtimalim var mı hocam?”
Doktor birkaç saniye sustu.
Doktor: “Durumunuz ciddi. Ancak elimizden gelen her şeyi yapacağız. Bundan sonraki süreçte tedaviye nasıl yanıt vereceğinizi yakından takip etmemiz gerekiyor.”
Kuzey başını salladı.
Kuzey: “Tamam hocam.”
Doktor odadan çıktıktan sonra Kuzey başını yastığa yasladı. Baran yanına oturup omzuna dokundu.
Baran: “Her şeyi öğreneceğiz kardeşim. Sen şimdi kendini yorma.”
Kuzey: “Biliyor musun abi, ben artık bu işin arkasında kimin olduğunu bulmak istiyorum. Biri bunu bilerek yaptıysa, nedenini öğrenmeden rahat edemem.”
Baran: “Bulacağız.”
Emir de yanlarına geldi.
Emir: “Ben de araştırmaya başlayacağım. Önce ilaçların nereden alındığını öğrenelim. Sonra kayıtlardaki isimlere bakarız.”
Kuzey: “Tamam. Ama kimseyi kanıt olmadan suçlamayalım.”
Bu sırada Kuzey'in babası telefonuna gelen bir bildirime baktı. Ardından kimseye bir şey söylemeden odadan çıktı.
Ben onun arkasından bakarken içime tuhaf bir his çöktü.
Çünkü herkes Kuzey'in ilaçlarını kimin değiştirdiğini araştırıyordu.
Ama hiç kimse, o odadan biraz önce çıkan adamın ne kadarını bildiğini bilmiyordu.
Koridorun diğer ucuna geçen Kuzey'in babası, kimsenin olmadığı bir köşede durup telefonunu çıkardı. Ekranında kayıtlı olmayan bir numaradan gelen mesaj vardı.
“Her şey ortaya çıkmak üzere. Artık bir şey yapman gerekiyor.”
Adamın yüzü gerildi. Mesajı sildikten sonra telefonunu cebine koydu.
Yıllardır kendi oğluna karşı duyduğu öfkeyi kimseye göstermemişti. Kuzey'i hiçbir zaman istediği gibi bir evlat olarak görmemiş, onun varlığını bile kendisine yük saymıştı. Hastalığı başladığında bile endişelenmek yerine, hayatının daha da zorlaşmasına öfkelenmişti.
İlaçları değiştiren kişi kendisiydi.
Bunu iki yıl boyunca herkesten saklamıştı. Kutuların üzerindeki isimlerin aynı kalmasını, kimsenin içindekilerden şüphelenmemesini sağlamıştı. Kuzey'in sağlığının giderek kötüleşeceğini düşünmüş, yaptığının bir gün ortaya çıkabileceğini ise kendine bile itiraf etmemişti.
Şimdi ise ilk kez korkuyordu.
Çünkü hastanede yapılan incelemeler, yıllardır sakladığı sırrı ortaya çıkarabilirdi.
Telefonunu yeniden çıkarıp mesajı yazan kişiyi aradı.
Babası: “Bana ne yapmam gerektiğini söylemek yerine bu işin nasıl çözüleceğini düşün.”
Karşı taraftan gelen cevabı dinledikten sonra çenesini sıktı.
Babası: “Kimse bir şey öğrenmeyecek. Anladın mı? Hiç kimse.”
Telefonu kapattı ve derin bir nefes aldı.
Sonra yüzündeki ifadeyi değiştirip yeniden odaya doğru yürüdü.
İçeri girdiğinde Kuzey, Baran ve Emir'le konuşuyordu. Annesi ise oğlunun elini tutmuştu.
Babası onları bir süre izledi.
Kuzey başını kaldırıp ona baktığında hiçbir şey olmamış gibi konuştu.
Babası: “Bir şeye ihtiyacın var mı?”
Kuzey bu soruyu duyunca kısa bir an duraksadı. Babasının kendisine ilk kez böyle bir soru sorması bile ona tuhaf gelmişti.
Kuzey: “Yok baba, sağ ol.”
Babası başını salladı.
Kimse onun gerçek yüzünü bilmiyordu.
Ve o, oğlunun yatağının başında dururken bile sakladığı sırrı açıklamaya hiç niyetli değildi.
Günler geçtikçe Kuzey'in tedavisi yeniden düzenlendi. Doktorlar ek testler yapıyor, sonuçları değerlendiriyor ve uygun tedavi seçeneklerini araştırıyordu. Baran ve Emir de ilaçların temin edildiği yerle ilgili bilgi toplamaya çalışıyordu.
Ben ise her gün hastaneye geldiğimde Kuzey'in biraz daha yorgun göründüğünü fark ediyordum.
Yine de şikâyet etmiyordu.
Bir gün odada yalnız kaldığımızda başını bana çevirdi.
Kuzey: “Derin, sana bir şey sorabilir miyim?”
Derin: “Sor.”
Kuzey: “Sence babam benden bir şey saklıyor olabilir mi?”
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Derin: “Neden böyle düşündün?”
Kuzey: “Bilmiyorum. Buraya geldiğinden beri bir tuhaflık var. Sanki bir an önce bu işin kapanmasını istiyor. Ama belki de ben her şeyden şüphelenmeye başladım.”
Derin: “Şu an çok fazla şey yaşıyorsun. Her şeyi tek başına çözmeye çalışmak zorunda değilsin.”
Kuzey: “Biliyorum. Ama insan en yakınlarından şüphelenmeye başlayınca ne yapacağını bilemiyor.”
Söyleyecek bir şey bulamadım. Sadece elini tuttum.
Derin: “Gerçek ne olursa olsun, bunu tek başına yaşamayacaksın.”
Kuzey hafifçe gülümsedi.
Kuzey: “Bazen en çok bundan korkuyorum işte.”
Derin: “Neden?”
Kuzey: “Bir gün gözlerimi açtığımda herkesin yanımda olmasını istiyorum. Hastaneden çıkıp normal hayatıma dönmek istiyorum. Sizinle saçma sapan şeyler yüzünden tartışmak, Baran abinin bana kızmasını dinlemek, Emir'in bitmek bilmeyen konuşmalarına katlanmak istiyorum.”
Gözlerim doldu ama belli etmemeye çalıştım.
Derin: “Bunların hepsini yine yapacaksın.”
Kuzey: “Umarım.”
O an ikimiz de sustuk.
Çünkü bazen insanın en çok istediği şey, büyük hayaller değil, sıradan bir günün yeniden geri gelmesiydi.
Aradan birkaç hafta geçti.
Doktorlar Kuzey'in durumunu yakından takip ediyordu. Yapılan incelemeler sonucunda tedavisinin daha ileri bir aşamaya taşınması gerektiği konuşulmaya başlanmıştı. Ailesiyle doktorlar arasında uzun görüşmeler yapılıyor, uygun seçenekler değerlendiriliyordu.
Bir akşam Baran, Emir ve ben hastane odasındaydık. Kuzey yatağında oturmuş telefonundan bir şeyler okuyordu.
Baran: “Ne okuyorsun yine?”
Kuzey: “Hiç. Bir şeylere bakıyorum.”
Baran: “O telefonu biraz bırak da dinlen.”
Kuzey: “Abi, telefonla dinlenmenin ne alakası var?”
Emir: “Baran haklı bu arada. Biraz da bizi dinle.”
Kuzey: “Siz ikiniz anlaşmışsınız, bana rahat yok.”
İstemeden güldüm.
Derin: “Bence de biraz dinlenmelisin.”
Kuzey bana dönüp kaşlarını kaldırdı.
Kuzey: “Sen de mi onlardan yanasın?”
Derin: “Ben sağlığından yanayım.”
Kuzey: “Tamam, teslim oldum.”
Telefonunu komodine bıraktı. Bir süre sonra kapı açıldı ve doktor içeri girdi.
Doktor: “Kuzey Bey, sizinle ve ailenizle konuşmamız gerekiyor.”
Hepimiz sustuk.
Doktor: “Mevcut durumunuzu ve yapılan incelemelerin sonuçlarını değerlendirdik. Tedaviniz için cerrahi bir müdahale seçeneğini de görüşmemiz gerekiyor. Ancak bununla ilgili karar, bütün riskler değerlendirilerek verilecek.”
Kuzey'in yüzündeki gülümseme silindi.
Kuzey: “Ameliyat mı olacağım?”
Doktor: “Bunu kesinleştirmek için bazı değerlendirmelerimiz daha var. Ailenizle birlikte ayrıntıları konuşacağız.”
Baran hemen Kuzey'in yanına geçti.
Baran: “Ne gerekiyorsa yapacağız kardeşim.”
Emir: “Aynen. Önce doktoru dinleyelim.”
Kuzey başını salladı ama bu kez hiçbir şey söylemedi.
Ben onun eline baktım. Parmakları hafifçe titriyordu.
O gece hastaneden ayrılırken içimde kötü bir his vardı. Ne olacağını bilmiyordum ama Kuzey'in yüzündeki o sessiz korkuyu aklımdan çıkaramıyordum.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Yeyeyeyey Yenii bölümmsss
İyii okumalarrr
Seviliyorsunuzz
Bölüm etkileşimi
