16

Hastanenin 402 numaralı odasında, Adil'in fırtınası dindikten sonra geriye sadece İso ve Fadime'nin birbirine karışan nefesleri kalmıştı.Adil öfkeyle konağa doğru sürerken,Eleni ve Oruç hastane bahçesinde tedirgince bekliyorlardı.Onlar,bu iki yaralı kalbin dokuz yıl önceki sevdalıklarını bilseler de,Adil’e bir şey söylememeye yeminliydiler;çünkü Karadeniz’de bu sırrı vaktinden önce açmak,barış değil daha büyük bir savaş getirirdi.
İçeride ise zaman dokuz yıl geri sarmıştı. Fadime,Eleni'nin anlattıklarına göre,
İso ve Selin'in ilişkisinin tamamen bittiğini biliyordu.Bu yüzden rahattı.
İso,Fadime'nin başında onun uyumasını bekliyordu."Uyu...Bak,elini tutayrum.
Bir yere gittiğim yok."
Fadime uykulu bir sesle.
"Hiç bir yere gitme Furtunacuk...
Yanıma uzan,birlikte uyumak istiyrum."
İso,yatağın kenarındaki dar alana sığışıp başını Fadime’nin yastığının ucuna koydu.Gece yarısı,iki eski sevdalı, aradaki onca engele ve kana rağmen aynı yastıkta,dokuz yılın yorgunluğuyla derin bir uykuya daldılar.O an,onlar için dünyanın en huzurlu sığınağı o hastane odasıydı.Ancak bu huzur,malesef ki sabahın ilk ışıklarıyla paramparça olacaktı.Selin, İso’nun sırf Fadime için ondan ayrılmasından sonra pes etmemiş
yüzünde en yapmacık gülümsemesiyle hastane koridorunda belirmişti.

Kapıyı çalma nezaketi bile göstermeden odaya daldı.Gördüğü manzara karşısında gözleri nefretle kısıldı,İso ve Fadime beraber uyuyorlardı.Kapıyı kapattı.
Tiz,yüksek bir sesle
"İso...Sevgilim,bu ne hal?"
İso ve Fadime irkilerek uyandılar.
İso hemen ayağa kalktı.Karşısında Selin’i görünce yüzü buz kesti.Selin,hızla yatağın yanına gelip İso’nun koluna yapıştı ve sanki Fadime orada yokmuş gibi İso’nun yanağını okşadı.
"Hayatım,bütün gece seni aradım. Şirketteki işleri bir kenara bırakıp bu kadının başında mı bekledin?Hadi gel
kahvaltıya gidelim."
Fadime,Selin’in "sevgilim" hitabıyla sarsılmıştı.Dokuz yılın ardından bulduğu o huzurlu sığınağının aslında başkasına ait olduğu gerçeği,ameliyat yarasından daha çok acıttı.Onları ayrılmış sanıyordu.Bilseydi;sevgilisi olan biriyle bu kadar yakın olmazdı.
"Doğru diyo sevgilin İso Furtuna...Git."
İso iç çekti."Fadime,bak öyle değil.Hem ya sana bişi olursa,yanunda olmam lazum."
Fadime,gözlerinden damlalar süzülmesin diye kendini zor tutuyordu
sesi sinirli çıkıyordu.
"Ula,Furtuna!Git de sevgilinle ilgilen da.
Hem,ben sana muhtaç değilum,abim gelir ha birazdan."
Selin,İso'nun konuşmasına fırsat vermeden,zafer kazanmış bir edayla İso’yu odadan dışarı sürüklemeye çalışırken,İso,çaresizce odadan çıkmak zorunda kalmıştı.