11

Hastanenin koridorunda zaman, duvarlardaki analog saatlerin tik taklarıyla yankılanıyordu.
İso Furtuna,üzerine çöken koca bir ömrün ve son haftaların ağırlığıyla duvara yaslanmıştı.Yıllardır fazla
göz yaşı dökmezdi,içine atardı.
Gözyaşları,dokuz yıldır kurumuş bir dere yatağının aniden taşması gibi,önce sessizce süzüldü,sonra yoğunlaştı. Yıllardır kimsenin önünde tek bir yaş akıtmayan,o şimdi elleri ve üzerindeki Fadime Koçari'nin kanına bakarak çocuk gibi ağlıyordu.

Adil Koçari,koridorun başında kardeşinin ameliyattan çıkmasını beklerken gözü İso’ya takıldı.Onun
yanına doğru yürüdü.İso’nun bu denli dağılmış olması,Adil’in içindeki o Karadenizli damarını tetikliyordu.
Onu yakasından tutup ayağa kaldırdı.
"Ula,Furtuna kılçuğu.Hayurdır?Nedur
bu halin?"
İso,ağlamaktan kızaran gözler ile düşmanı,Adil Koçariye şaşkın gözlerle bakıyordu."Ula,kardeşini kurtarmışum hesap mi soraysun?"
Adil,"Ula oni mi diyorum.Bu iki köy ezelden beri düşman,sen niye benim kardeşim için böyle ağlaysun,kendini paralaysun?
İso, Adil’in elini yavaşça üzerinden çekti.
Tam cevap verecekken koridorda bir hemşire belirdi.
"Fadime Koçari’nin yakınları?
Ameliyat bitti,hastayı odaya aldık.
Hayati tehlikeyi atlattı.Hastayı yormamak şartı ile şimdilik iki kişi,kısa süreliğine yanına girebilirsiniz."

Adil, İso’ya son bir kuşku dolu bakış atıp içeri girdi.Fadime,yatakta bembeyaz bir örtünün altında,solmuş bir çiçek gibi yatıyordu.Gözlerini hafifçe araladığında abisini gördü.
"Tattaram...Çok korkuttun bizi iyisun çok şükür.Ha bu arada o Eyüphan iti için dünyayı dar edeceğim, korkma."
Fadime, güçlükle yutkundu.Şuan iyi olmak için en çok İso'ya ihtiyacı vardı ama abisine bunu demeye cesareti yoktu. Sadece gözlerinden,gülümserken
bir yaş süzüldü.Adil,kardeşinin bu halini gördükçe içi yanıyordu.Şu an tek derdi Fadime’nin yaşamasıydı.
Abi-kardeş dertleştikleri sırada,İso'nun içeri dalmasıyla,Adil yerinden fırlamıştı.